Homepage

Indonesië - Bali - Ubud en Seminyak
Tekst en foto's: Heleen Hoek
Reistijd: 2010

 

 

Een compleet luie vakantie met wat leuke informatie over Bali.

Zaterdag vertrek ik al naar Londen. Gezellig hapje eten met Vic voordat we zondagochtend naar Bali vliegen. Bijna in Londen aangekomen, vliegen we over een golfbaan. Prachtig aangelegd en een megavilla aan de zijkant. Maar verbluffend mooi zijn de

lbomen die in Indian Summer kleuren langs glijden. Een dag later het vliegtuig naar Bangkok. Een enorm toestel, met twee   lagen. Vanuit Bangkok is het nog maar vier uurtjes vliegen naar Denpasar.

Dat blijkt een peulenschil vergeleken met de tien uur van het eerste stuk. Op het vliegveld aangekomen zoeken we een taxi om ons naar Ubud te brengen.
De chauffeur die we vinden heeft een oud busje met genoeg ruimte om te zitten.

Helaas voor Vic heeft het busje een stalen stang in de rugleuning.... Aangezien we niet veel geslapen hebben in het vliegtuig, dus moe zijn, lijkt de rit wat lang te duren. In het begin zie ik dus wel wat nadelen aan dit landje.

Het vuil dat je overal ziet is naar.
Ze zijn erg schoon op zichzelf lijkt, maar blijkbaar is het prima om al je afval op straat of in een geul langs de weg te gooien.


Vuilverbranding

Op het moment dat je op het vliegveld aankomt, ruik je een branderige lucht. Dat blijft door heel Bali hetzelfde. Ze storten hun afval dus niet, maar verbranden het.

De weg naar Ubud voelt dus wat uitputtend. Veel drukte aan je oren in het vliegtuig en dan op straat een totale chaos aan auto's


dames aan het werk

en vooral brommertjes. Iedereen haalt links en rechts in, dus ik ben continu aan het meerijden met de bestuurder van ons aftandse busje.

Al met al heb ik behoefte aan stilte en rust. Dat komt goed uit.

We gaan linksaf van de weg af en komen in een oase van rust. We rijden langs de rijstvelden en komen aan bij een prachtig resort. We rijden langs de beveiliging waar met een


Resort ubud
spiegel onder de auto wordt gekeken. Dat schijnt de standaard te zijn sinds de bomaanslagen in Kuta. We mogen doorrijden en dan staat er een vriendelijk lachende meneer die de deur openhoudt. Onze koffers worden uit de auto getild en meteen naar de


aapjes alila

kamer gebracht. Dan wij ook. Jemig wat mooi! Alle vermoeidheid van de reis is meteen verdwenen. De kamer heeft een prachtig bed met een orchidee op het nachtkastje, maar vooral de badkamer is geweldig.

Het is een binnentuin met een diep stenen bad en een regendouche. Waanzinnig. Als we op het terras naar al het moois zitten te kijken komen er ineens vlak voor ons een paar aapjes langs wandelen.

Het is een behoorlijke familie met vader, tante, wat kleintjes en als laatste een moeder met een heel klein aapje hangend aan haar buik.

Meteen maar wat fotootjes dan... Later blijkt dat ze een vast ritueel hebben. Ze komen elke dag om vijf uur naar beneden, lopen langs het zwembad en kijken in een spiegeltje dat ze blijkbaar een keer gevonden hebben. Leuk!
Na een beetje uitpakken en een snelle douche gaan we op onderzoek
over het terrein. Al snel zien we het zwembad. Een infinitypool... Niet te gek!
Het hele resort is fantastisch. Prettige mensen, heerlijk eten, mooi opgezet. Hier hoeven we niet meer weg. Na het eten drinken we nog gezellig een drankje aan de bar. De jongen die het restaurant voorbereid op het ontbijt blijkt nachtdienst te hebben.

Dat komt mooi uit. We hangen uiteindelijk tot een uurtje of drie aan de bar en laten hem dan eindelijk met rust. Niet voordat we een beetje fooi hebben gegeven voor de sublieme bediening.

Leuk om te merken is dat men net als in alle landen uitgaat van de standaard die in dat land geldt. De mensen op het resort vinden het lastig om ons in te schatten.

Ze gaan er over het algemeen vanuit dat je getrouwd bent of toch minimaal een stelletje. Nu zijn Vic en ik goede vrienden en niets meer, dus dat geeft wat verwarring. 'How should I address you?' 'My name is Heleen.' 'Oké, welcome mr and mrs Heleen.' Dat hebben we dus meteen afgeleerd..... :-)

De volgende dag doen we het rustig aan. Vic is een stuk fanatieker dan ik en zet de wekker om zeven uur. Als hij om een uurtje of half negen de deur achter


Badkamer alila
zich dichttrekt doe ik mijn linkeroog open. Ok, bed uit voor douche en ontbijt! We hebben gehoord dat er een groot festijn in de stad is,want de koning van Ubud is overleden. Dat wordt gevierd met een openluchtcrematie en een uitloop van de gehele omgeving. Nadat we begrijpen dat we dan ongeveer 10 kilometer moeten lopen in de hitte waar we nog niet aan gewend zijn,


infinitypool alila.

 zien we ervan af.

Beetje zwemmen, lekker hapje en drankje klinkt ons beter in de oren. Bijkomen van de reis en het toch wel harde werken. Zodra we bij het zwembad gaan zitten komt een van de serveerders aanlopen met een drankje. Dat is standaard van het huis. Het zwembad is heerlijk en niet al te druk.

Om vier uur wordt er thee en koffie geserveerd en krijgen we een liveshow van drie meisjes van een jaar of vijf, die leren hoe ze de typisch Balinese danskunst onder de knie moeten krijgen. Een van de meisjes is al behoorlijk bedreven.

's Avonds gaan we een hapje eten in Ubud. De taxi brengt ons naar een restaurant dat een van de mensen ons heeft aangeraden. Specialiteit: Duck.
Dat restaurant is geheel leeg, dus trekt ons niet zo aan. We besluiten om een stukje te wandelen en uit te kijken naar een iets drukker tentje.
Het valt ons op dat de winkeltjes allemaal hun deuren sluiten om zeven uur. Het is meteen een stuk rustiger op de stoepen. Op straat blijft het verkeer langsrazen. In de ongeveer vijfhonderd meter die we lopen, horen we een keer of dertig de vraag of we
een taxi nodig hebben. Dat schijnt de beste bijverdienste te zijn hier.
Op sommige plekken kun je een kaartje kopen voor een dansvoorstelling.
We besluiten dat we dat al gezien hebben en liever ergens een drankje gaan drinken. We vinden een hip loungeachtig tentje en na een verfrissend biertje dineren we heerlijk.

Op straat blijkt het de gewoonte te zijn om overal offers voor de goden te plaatsen. Dat zijn kleine bakjes met een beetje rijst of andere leftovers van het eten, soms met een sigaret of zelfs geld. En altijd met een stokje wierook. Iedereen (vrouwen in het bijzonder) bouwt zijn eigen offerbakje en zet dat ergens neer waar hij bescherming voor wil hebben.

Ook in de auto hebben ze dat soort bakjes dus staan. Het geeft een specifiek geurtje en de bakjes op straat zijn de voeding van verschillende dieren als duiven, mieren en straathonden.


loungebar.

Van die laatste zien we er enorm veel, waardoor we begrijpen dat rabiës een groot probleem is momenteel. Leuk verhaal over de offerbakjes in de lonely Planet is dat ook in Bali de vrouwen een druk leven lijden. Er zijn dus in de supermarkten snel in


 lekker zwemmen.

 elkaar te zetten offers te koop. Een soort stoommaaltijden dus. Helaas heb ik ze niet zien liggen.

Na terugkomst uit Ubud, besluiten we aan de bar nog een drankje te doen. De barman heeft nog wat informatie over de omgeving en over bepaalde gebruiken in Bali. Het wordt weer een latertje.

De volgende dag staan we bijtijds op en genieten we weer van rust en zwembad. Om een uurtje of 11 ontvangen we een sms van vrienden die een aantal maanden op Bali verblijven. We spreken af in de stad voor de lunch.

Vlak voor we weggaan, raken we aan de praat met twee Hollanders. Ze zijn wel naar de crematie geweest en laten schokkende foto's zien. Er was een toren gebouwd van een meter of 25-30 (afhankelijk aan wie je het vroeg), waar de koning in gelegd werd.
Die toren werd in de brand gestoken. Na niet al teveel tijd viel het halfverkoolde lichaam naar beneden in de brandende massa. Dit was te zien op een van de foto's. Twee zwarte benen staken in de lucht. Jemig! Toch wel enigszins blij dat we niet gegaan


zwemmen in een hoosbui.

 zijn.
In Ubud vinden we Maud en Rik en lunchen heerlijk bij een restaurant voorzien van lotusvijver.

Daarna nog een drankje op het dak van een ander restaurantje en dan zijn we weer op de hoogte van de reisverhalen enerzijds en het thuisfront anderzijds.

We vertrekken weer naar het resort, want het is klam warm.


etentje
Daar aangekomen duurt het dan ook niet lang voor het enorm begint te regenen. Wat onweer erbij, dus we vinden een prima plekje onder de overkapping uitkijkend over het zwembad. De Hollanders sluiten zich bij ons aan en later ook een Australisch stel. De Nederlandse dame had verteld dat de meeste Australiërs hard praten, naar dat bewijst Alistair niet.
We besluiten gezamenlijk te dineren in het restaurant.
De gezellige avond wordt als inmiddels traditie is afgesloten aan de bar.

Donderdag verloopt op de massage en lunch in Ubud na net zo. In de avond spreken we met zijn zessen af om in Ubud een hapje te eten. Else moet even langs een juwelierszaakje om een armbandje op te halen die ze kleiner heeft laten maken. Daar wilden wij natuurlijk ook even naar binnen.

Prachtige zilveren sieraden.
Sommige van zilver en leer. Hmm kan ik niet laten liggen en vind ik geloof ik een leuker souvenir dan een beeldje of masker.

Ubud staat bekend om de vele sieradenwinkeltjes, dat hebben we wel gezien. Daarna lopen we door naar het restaurant en genieten van een tapasachtige Indonesische maaltijd. Als we nog een borrel willen gaan drinken, ontvangt Vic


zonsopgang alila.
net een telefoontje, dat er is ingebroken in zijn huis in Londen. Gelukkig lijkt het mee te vallen wat er weg is, maar fijn is natuurlijk anders. We besluiten daar in de bar van het resort nog maar eens een borrel op te drinken.


rijstvelden ubud

 Voor vrijdag hebben we een Tour geboekt. Ik heb echter met Angela afgesproken dat we de wekker eerst om half zes zetten en wat fotootjes van de zonsopgang gaan maken. Ai.
De wekker is te vroeg voor mij, dus ik hoor pas dat ik moet opstaan als Vic voor de derde keer roept... Na de uitspraak 'wat een ramp’ ben ik pas in staat om op te staan.

Angela staat al driftig te fotograferen als ik aan kom sloffen. Gelukkig lukt het om een paar aardige foto's te maken, al laat de zon zich niet echt zien. Dan ga ik nog snel even terug naar bed, voor wat broodnodige uurtjes slaap.

Om negen uur staat de chauffeur voor en rijden we via prachtige rijstvelden naar de plantage van luwak coffee (waarvan ik dacht dat het Afrikaans was) naar een meer bij de vulkaan.
Op de ene of andere manier storen de verkopers me erg.
We schieten wat plaatjes van het meer en vertrekken weer richting resort. Daar nemen we afscheid van de Hollanders en Australiërs en laten ons naar Seminyak brengen. Ondertussen heeft de chauffeur verteld dat Balinezen in principe niet reizen.
Al het geld dat ze verdienen verdwijnt of in een tempel bij het huis of in het dorp, of in een spaarpotje. Daarmee betalen ze de ceremonies die door het leven voorkomen, zoals een bruiloft of crematie.

Hij verteld dat hij ongeveer 300 miljoen rupiah (ongeveer € 22.500) nodig heeft om zijn crematie te kunnen betalen. Dat is best veel voor iemand die gemiddeld zo’n 500.000 rupiah (ongeveer € 40) per maand verdient.

Van Ubud naar Seminyak is een hele reis op vrijdagmiddag. Ook hier kennen ze het weekendverkeer blijkbaar. Het eerste deel van de reis gaat het prima. Het tweede deel gaat echter door Denpasar.

Twee banen worden met gemak tot drie banen omgedoopt en brommertjes rijden daar tussendoor. Fascinerend en het zou doodeng zijn als het niet zo langzaam ging.


meer bij vulkaan
Na ruim twee uur rijden we een oprijlaan op en zijn beland in het volgende resort: the Oberoi. Wow! Wederom staat een portier ons op te wachten. We krijgen een bloemenkrans omgehangen en ik waan me op Hawaï. Door een dame worden we op een


 zwembad oberoi.

 stoeltje uitkijkend op zee geplaatst, terwijl ze ons inschrijft. Als alles geregeld is, stelt ze voor om ons onderweg naar het huisje iets meer te vertellen over het hotel. Hier is de bibliotheek, waar u boeken, video's en cd's kunt lenen. Het restaurant, de bar en natuurlijk het zwembad.

Als we dan hier wat verder lopen dan komen we bij uw huisje, wat dicht bij de spa ligt... Het huisje is een beetje afgelegen, dus als u wilt kunt u bellen, dan sturen we een golfkarretje om u naar de ingang te brengen....Natuurlijk, ik verwacht niets minder!

Het huisje is een prachtige kamer met een bed dat hoger is dan mijn nieuwe bed en een badkamer met een marmeren bad waar je via een trede in weg kunt zinken. Riant. Een mooi terras voor de deur met onze eigen privévijver met goudvisjes (die ik overigens pas de volgende dag zie als Vic me erop wijst).
De dame verteld nog van de wasservice en dat we elke dag flesjes water op de
kamer zullen krijgen en 's ochtends een krantje aan de deur zullen vinden.... We pakken maar weer uit en lopen het terrein over naar het zwembad. Het is aflopend voor vandaag, dus niet meer het water in, maar lekker een drankje en een snack in de bar.


badkamer Oberoi.

 We gaan even de stad in voor een klein hapje. Het regent een beetje, maar in het huisje staan paraplu's klaar. We vinden een mooie Japanner en dineren heerlijk.

Terug bij het huisje zien we dat ze de boel klaargemaakt hebben voor de nacht. Het bed is opengeslagen, slofjes staan aan beide zijden naast het bed gereed.

Er ligt een bloemetje op de


zonsondergang visser.
kussens, de tv is uit de kast tevoorschijn gehaald en er zit ijs in de ijsblokjesbak. Indrukwekkend. Later merken we dat ook de badkamerspullen zijn bijgevuld en we nieuwe handdoeken hebben gekregen. Geen moeite teveel.
De volgende dag komt de regen met bakken uit de lucht.

Echt een tropische regenbui inclusief onweer. Indrukwekkend. We hebben een rustig ontbijtje en tegen te tijd dat we daar klaar zijn is het opgeklaard.

We zoeken een plekje aan het zwembad en de man die daar de handdoeken regelt verklaart ons voor gek. Het druppelt namelijk nog een beetje. Ik geloof er heilig in dat het de laatste druppels waren en ga lekker liggen.
Achter ons bedje het zwembad, voor het bed een prachtig uitzicht op zee, hardlopers en surfdudes.

Niet te gek! Ook voor Vic komt er af en toe leuk uitzicht voorbij, dus we vermaken ons prima. Zodra we gaan zitten, komt een serveerster aanlopen met een dienblaadje met twee koude watertjes, een flesje spray voor als je het warm hebt en een flesje zonnebrandcrème.


plekje bij zwembad.
In de avond gaan we weer naar het stadje voor een diner. We hebben een leuk tentje gezien, toen we gisteren voorbij liepen en zoeken daar een tafeltje. Heerlijk Indonesisch gegeten en daarna nog maar een wandelingetje door het stadje. Het valt ons op


dagelijks bordje bij zwembad.

 dat ze hier - anders dan aan de Mediterrane zee - al vroeg dichtgaan.

De meeste winkels sluiten rond zeven uur, daarna de restaurants om een uurtje of tien en de bars zo rond middernacht.

Mochten we dus nog een keer door willen zakken, dan moeten we naar een club. Schijnbaar zit vlak bij ons resort Ku De Ta, dat een beetje clublike is. Dat gaan we nog wel een keer bezoeken.

Zondag gaat Vic naar de spa. Ik zoek eerst maar even een bedje aan het zwembad. Heerlijk om een beetje over de zee uit te kijken en te bladeren in de lonely planet.

Ik heb een iPad gekocht, zodat ik niet teveel boeken mee hoef te slepen op reis, dus lezen is ook geen vervelende bezigheid.
Tegen de tijd dan Vic terugkomt, merk ik op dat de grootste actie die ik onderneem is op de rechterzijde van mijn beeldscherm te klikken om een pagina om te slaan. Luier dan lui, heerlijk! Rond twee uur beginnen de eerste druppels weer te vallen en lopen

we naar de bar. Lekker de tijd voor een update van dit verhaal onder het genot van wat Jazzachtige muziek.

We besluiten om in de namiddag naar het bekende Ku De Ta te gaan. Intussen hebben we ontdekt dat het de buren van the Oberoi zijn, dus dat is niet ver lopen.

Ku De Ta is een hippe lounge tent, waar af en toe een dj draait, maar op dit moment gewoon café del mar muziek op staat. Er is veel te kijken.
Dames uitgedost in de meest spectaculaire kledij (voor Balinese begrippen dan), allerlei nationaliteiten en een prachtige zonsondergang.

Die is natuurlijk niet anders dan bij de buren, maar het voelt anders door de jongere generatie die daar rondloopt en het muziekje op de achtergrond.
We eten in het restaurant en merken dat dat niet voor niets goed bekend staat.


ku de ta.

Heerlijk gegeten. Nadeel op Bali is dat wijn de hoofdprijs kost. We besluiten om er toch een flesje van te nemen. Ach ja, je bent maar een keer op Bali, toch?Maandagochtend staan we bijtijds op om wat te winkelen. Ik wil een souvenirtje meenemen voor


verkeer noord-bali.

 Wieb, voor het oppassen op katjes en huis en Vic heeft een zwembroek nodig. We laten ons afzetten aan de rand van dorp en lopen winkel in winkel uit terug naar het hotel. Een cadeautje valt nog niet mee.

Er zijn niet echt veel snuisterijenwinkeltjes en de meeste winkels zijn door westerlingen opgezet en vragen dus ook westerse prijzen. Niet echt leuk shoppen dus. We stoppen bij café Bali en drinken een theetje. Leuke tent met stijlen Engels, Balinees en Marokkaans door elkaar. Een echte backpackersretreat.

Gelukkig lopen we langs een leuk winkeltje waar je een armband kunt samenstellen. Nu heb ik iets leuks voor Wieb.

Snel terug naar het hotel en een duik in het zwembad. Rond vier uur begint de regen weer te vallen en gaan we voor de middagthee naar de bar.
Daar zitten twee Nederlanders die net aangekomen zijn aan een heerlijke cocktail. We raken aan de
praat en besluiten samen een hapje te eten later die avond. Erg gezellig en ook nog wat toeval dat Wilco ook bij een bedrijf heeft gewerkt waar ik regelmatig werk en weer wat namen kent die ik ook ken. Kleine wereld!

Het is grappig te merken hoe snel je een klik kunt hebben en meteen over allerlei zaken in gesprek kan komen. Van politiek tot gezondheidszorg, alles is de revue gepasseerd. En dat allemaal bij wederom een heerlijke maaltijd.

Dinsdag is een zonovergoten dag. Geen spatje regen, wat bijzonder is in het regenseizoen. De dag staat in het teken van - hoe verassend - het zwembad.

Lekker lezen, dutje doen, beetje spartelen in het zwembad en Vic in zee. Dan nog eens naar Ku De Ta, waar het vele malen rustiger is dan zondag. Lekker drankje en hapje bij zonsondergang en op tijd slapen. We hebben nog wel plannen deze week, maar door de hitte verdwijnen er een aantal van als


ku de ta.
sneeuw voor de zon. Woensdag begint niet anders dan de andere dagen. Er is 33 graden voorspeld, dus prima weer om niets te doen. We dachten nu alle luxe wel gezien te hebben, maar niets is minder waar. Als we na het ontbijt op onze bedjes liggen,


gekko

 komt er een jongen langs die vraagt of hij onze zonnebril misschien schoon moet maken... Jawel, het kan nog steeds luxer. Na het zwembad gaan we naar de bar voor een Mojito.

Niet veel later komen Wilco en Hanneke aanwandelen. Hanneke vertelt dat Wilco zich de avond ervoor een beetje vreemd gedroeg. Hij kwam hun huisje binnen en trok meteen zijn broek uit. Doet ie anders nooit....! Hij had wat vreemds gevoeld, wat al vrij snel een gekko bleek te zijn die in zijn broekspijp omhoog geklommen was. De gekko heeft de nacht onder hun bed doorgebracht.

Nu loop ik dus elke avond met dichtgeknoopte broekspijpen naar het huisje, want dat lijkt me toch wel erg eng.... :-)

We eten uiteindelijk iets in het restaurant, want het is erg gezellig met zijn vieren.
Daarna nog een borreltje in de bar. Tja, daar zit een Australiër (Brad) die blij is eindelijk wat aanspraak te hebben. Verderop zit nog een Nederlander (sorry, naam kwijt) aan de bar die het ook niet ongezellig vindt om aan te sluiten. Brad heeft grote verhalen
over hoeveel geld hij wel niet heeft en of ik niet toevallig naar aussie wil verhuizen. Hij kan me wel werk bezorgen. Tuurlijk, ik trek altijd van die bijzondere types aan om de een of andere reden.

De Nederlander blijkt op een boorplatform te werken en geniet nu van een welverdiende vakantie voordat hij naar Nederland vliegt. Tegen de tijd dat ik afhaak, hebben we de jongens van de bar aardig wat overuren laten draaien.

Wilco en Hanneke vertrekken op ons aanraden naar het Alila in Ubud, de Nederlander valt met wat moeite in slaap op het strandbedje en Brad verdwijnt uit het zicht na een bespreking aan het ontbijt. 's avonds eten we in café Bali, een echt backpackerstentje met bitterballen en frikadellen op het menu.

Gelukkig serveren ze ook mie goreng, dus we eten weer prima. Het publiek is een mix van alles.



uitzicht alila.
Er zitten hele families, jonge ouders, surfboys en girls en stelletjes. Erg leuk en veel te bekijken. Vrijdagochtend maken we een wandeling over het strand, voordat het te heet wordt. In de avond volgen we de raad van de Nederlander op om te eten en vooral


verkoopsters.

 ook te blijven hangen na het eten bij the living room. Het is een mooie tent, met allemaal gezellige zitjes in de tuin en een mooi plekje binnen onder de fan voor ons. Als we uitgegeten zijn stapt de Nederlander ook binnen.

We kletsen een eind weg en ondertussen druppelen de clubgangers binnen. We kijken onze ogen uit. Naar de dames dan welteverstaan, want de mannen schijnen gewoon in zwembroek uit te gaan. Voor we het weten is het drie uur. Ik besluit naar bed te gaan en de jongens gaan nog even door naar club 66.

Zaterdag maar weer een rustig dagje aan het zwembad dus met uitzicht op de verkoopsters op het strand.

Rond borreltijd sluit Brad (de Australiër) aan. Hij verteld over een aantal eettentjes, welke leuk zijn en waar het restaurant langzaam overgaat in bar/disco. We gaan gedrieën naar Hu'u.
Een prachtig restaurant, mooi aangelegd en gezellig. Brad verteld dat het vroeger helemaal open was, als in een tuin, maar dat door de hoeveelheid regen die er kan vallen ze besloten hebben om een tentdoek te plaatsen. Hij is nog niet goed en wel
uitgesproken of er begint een onweersbui met liters regenwater. We moeten zelfs een tafeltje opschuiven om niet nat te worden. Gelukkig is er voldoende ruimte. We leren langzaam aan dat Brad niet de blaaskaak is waar we hem in eerste instantie voor hielden.

Hij heeft een mooi bedrijf opgebouwd en leeft nu half in Perth en half in Bali. Althans, zodra zijn villa klaar is die hij aan het bouwen is. Hij nodigt ons uit om vooral gebruik te komen maken van zijn huis als we weer naar Bali komen.

De avond gaat langzaam over in een dansfeestje, maar we zijn allemaal wat moe, dus gaan op tijd naar huis. De laatste drankjes zijn door Brad betaald, dus ik wil de taxi betalen. Pas als we uitstappen realiseer ik me dat ik met briefjes van 100.000 heb betaald in plaats van 10.000.
De kleuren lijken veel op elkaar. Ai, de taxichauffeur heeft dus een erg grote fooi gekregen. Ik schiet in een lachbui om de stomheid ervan.


regenbuitje oberoi.
Net als andere avonden slaap ik zodra mijn hoofd het kussen raakt. Volgens Vic deze keer met een grote grijns op mijn hoofd..Siteseeën hebben we niet veel gedaan deze vakantie. Het is te heet om veel te doen overdag en we genieten er allebei .


 genieten.

 van om het lezen van een boekje af te wisselen met een duik in het zwembad.

Daarbij worden we tot op de grond toe verwend door het personeel op het resort, dus ook dat is genieten.

Zondag het laatste dagje. Vroeg op en naar het zwembad.
Er zijn enorme golven, dus de zee is indrukwekkend aanwezig.


nog meer genieten.
De lucht is dreigend, maar er valt geen druppel. Het lijkt alsof de temperatuur elk half uur anders is. Af en toe een lekker windje, dan weer windstil en volop zon, waarna een berg wolken binnendrijven. Een mooie dag om naar huis te gaan.


 
Heleen

 
485.28.01.11