Azië - Indonesië - Molukken - Ternate

Ternate
Tekst en foto's: Marina Snaaijer
Reistijd: februari 2007

Indonesië - Molukken

 

     
 

Vriendelijk Ternate
Donderdag 01-02-2007

 Om 10.00 met het vliegtuigje van Trigana Air van Manado naar ons eerste eiland van de Molukken nl. Ternate.
 

Het is hier weer 1uur later. Dus nu is het tijdsverschil met thuis 8 uur later.

We werden ontvangen door Debby die de komende weken onze reisleidster zal zijn. We waren al rond 12 uur in het hotel. Na de lunch zijn we Ternate-stad ingelopen en even fort Oranje bekeken en wat op de muur rondgelopen. Dit koloniale VOC-fort dateert al uit de 16e eeuw.

Ternate is een Moslim eiland en de moskeeën roepen ons van weerskanten tegemoet, maar gelukkig niet te luid. Deze keer is het niet storend omdat de bevolking vriendelijk en ongedwongen overkomt.

We wandelen naar een grote overdekte markt en het is ons nog nooit overkomen dat we zo hartelijk werden begroet.
 


Fort Oranje

 Buiten zaten de verkopers/sters met hun kleurige tomaatjes, pepertjes, fruit en groenten op de grond met hun kleine handel.

Toen ze ons zagen aankomen, zo'n 14 tal grote en soms te dikke witte mensen werd er vrolijk gejoeld en gelachen en met van alles getrommeld.

Toen er een tropische bui losbarstte gingen we de hal in. Er waren overal zeilen gespannen om de lekkages op te vangen, deze hingen voor ons natuurlijk veel te laag.

Binnen reageerde men al even hartelijk. Twee mannen in de groep spreken Maleis.


Binnenplaats Fort Oranje

Men vindt dat prachtig, er worden grappen gemaakt en geposeerd voor de camera's en er wordt van alles aangeboden. We hebben weer de durian gegeten maar deze stinkvrucht, zoals hij ook wel wordt genoemd, is aan ons niet besteed. Kinderen zwermen om ons heen, maar niet hinderlijk. Je kunt aan alles merken dat men hier nauwelijks met toeristen in aanraking komt.
 


Fruitverkoopsters
 

Rondrit Ternate
Vrijdag 02-02-2007

We rijden in splinternieuwe MPV taxi's om de eiland-tour rond Ternate te maken. Over deze 45 km doen we uiteindelijk 8 uur. Lekker relaxed allemaal.

Eerst naar het Kedaton (paleis) van de Sultan van Ternate, die bestaat nog steeds, maar hij heeft momenteel ander bezoek. Dus worden wij ontvangen door zijn oudere zuster.

Deze 76-jarige dame, nu nog lerares Engels, heeft ons in prachtig Nederlands rondgeleid. Ze is een nuchtere, bijdehante vrouw, maar haar keurige Nederlands dwingt automatisch respect af.


Ternate - Paleis van de sultan

 


Bediende van de Sultan

 

We hebben nog uitgebreid nagekletst in de grote balkonkamer met uitzicht over zee en het vulkaaneiland Tidore.

In elke hoek van de kamer staat zo'n onderdanige Indische huisbediende. We hadden het over schoolliedjes die zij aan de kinderen leerde en op een gegeven moment waren we allemaal aan het zingen: Toen onze Mop een mopje was! Dit zal een leuke herinnering blijven.
 


Broer en zus

Verderop staat het Portugese Fort Tolukko uit 1510. Hier hebben we nog even rondgelopen en vooral van het uitzicht genoten.
 


Fort Tolukko

 Vervolgens door de heuvels via slingerwegen gestopt aan de voet van een vulkaan Gamalama, bij de lavaresten van een hevige eruptie uit 1983. Hier hebben we wat rondgehangen en bij een durian stalletje kon iedereen de vrucht nog eens proeven. De meesten van ons vinden het toch niet lekker. Je kunt de smaak het beste omschrijven als een sterke preismaak en een vreemd zoete vervolgsmaak. Een zware smaak die de hele dag nog terugkomt.


Durianvrucht

De Indonesiërs smullen er wel van. Debbie eet rustig zo'n hele grote als lunch. Nu is het de beste tijd zegt zij, dus even waarnemen!

Kopra
 


Koprawerkers

 Verderop in het bos wordt kokos verbrand, op een eenvoudige manier wordt hier kopra "gemaakt". Dit gaat als volgt: men klimt, als aapjes zo snel, in de kokospalm (die hier volop groeien) en gooit de rijpe noten naar beneden.

Met een groot kapmes wordt de dikke bast van het vruchtvlees verwijderd. Van de basten wordt een smeulend vuurtje gestookt onder een 2 à 3 meter groot rooster. Hierop ligt het kokos-vruchtvlees in grote stukken geleidelijk te drogen en te roosteren.

Deze gerookte kokos wordt later in de fabriek tot olie gefabriceerd. Kopra-olie is nog steeds een grondstof voor margarine, wasmiddel enz. Een arbeidsintensief karwei.

Men heeft er plezier in het ons te demonstreren en natuurlijk drinken we weer klappermelk en eten we de verse kokos.

 
Aan een hele kleine baai lunchen we.

Een eenvoudig restaurant met zitjes direct aan zee, het strand heeft donker lavazand. Heerlijk die rustige branding en dat zeewindje!

Op de achtergrond klinkt weer die heerlijke Indonesische muziek. Als je dit allemaal mee mag maken is die lange reis wel heel snel vergeten!

Na de lunch lopen we een stuk langs het strand. Er ligt volop (dood) koraal. Waarschijnlijk veroorzaakt door de Japanse vissers die hier nog steeds met explosieven vissen.

We lopen terug naar de weg waar de taxi's ons weer opwachten.


Lavastrand

We rijden door dorpen waar de mannen nog traditioneel gekleed gaan in sarong en zo'n zwarte Soekarno hoed, de vrouwen dragen gewone kleding. Echt overal worden we begroet en klinkt er een enthousiast Hi Mister en soms Misses, maar de meesten weten het verschil niet.
 


Kratermeer Danau Laguna

Op een middelbare school lopen de meisjes wel allemaal in uniform met keurig witte hoofddoek maar er hangt toch een ongedwongen sfeer. Zij groeten vrolijk en wij zwaaien lachend terug, net als de koningin van Lombardije.

Bij het kratermeer Danau Laguna krijgen we de gelegenheid wat foto's te nemen van dit opvallende groene meer en dan rijden we naar onze laatste stopplaats.

Een restaurant, hoog tegen de bergwand gelegen, het terras biedt een spectaculair uitzicht op de tegenover liggende vulkanen. Hier drinken we koffie of thee en bier natuurlijk.

Jammer dat het inmiddels wat nevelig is geworden omdat het aan het eind van de dag meestal even regent.

 
De Commissaris van politie

Nog even een verhaaltje over bureaucratie en machtsvertoon.
 
De nieuwe politiechef van Ternate woont in ons hotel. Debby die dit reizen al lang gewend is, had natuurlijk al voor de nodige toestemming en stempels gezorgd maar werd bij de nieuwe chef ter verantwoording geroepen. Zij moest accepteren dat er agenten mee gingen om ons te begeleiden en te "beschermen". Ze weigerde dit consequent, wat natuurlijk niet in goede aarde viel bij deze macho figuur. Zij moest zich 's morgens op het bureau melden.

Dat deed ze ook, ze liep (met ons in haar kielzog) het bureau binnen, daar had hij dus niet van terug en kwam ons begroeten en, trots op zijn Engels, even een praatje maken.


Vulkaaneiland

 


De Commissaris

 Hij blufte zelfs dat hij ons bier wilde aanbieden. Bier is hier echter verboden, maar toeristen krijgen het wel, soms overgegoten in een plastic thermoskan.

De gewraakte beveiligingsagent hoefde dus uiteindelijk niet mee, het zou ook volslagen onzin geweest zijn. Tot grote hilariteit zat de chef 's avonds in het restaurant en liet voor iedereen bier aanrukken.

Vrolijkheid alom, als een haan poseerde hij tussen de groep en nam later, toen de camera's weg waren, zelf ook een fles bier!
 

In een gammel bootje naar Tidore


 
Marina