| Homepage |
Engeland -
Schotland |
|
|
|
||
|
|
||
|
|
|
|
|
Dag 13.  Reeds bij het ontwaken zag het weer er veel belovend uit. Vanuit het centrum van Largs reden we de A78 op tot voorbij Kilwinning, daar kozen we de B7080 en enkele lokale wegen om rond Irvine te rijden tot aan de B730. Die volgden we tot nabij |
|
|
Dundonald, waar we met zicht op
Dundonald Castle de A759 opdraaiden. Voorbij Loans terug eventjes de A78 op
tot aan de ringweg en zo naar de A77 omheen Ayr. Via Alloway (geboorteplaats van de schrijver Robert Burns) reden we naar de A719. Voordat we die opdraaiden, reden we nog even tot aan Longhill Point voor het uitzicht op Ayr Bay en de lokale kasteelruïne. Eens op de A719 volgden we die langsheen de kust naar het kasteel van Dunure. Het kasteel werd gebouwd in de 13de eeuw. Het was één van de eigendommen van de machtige Kennedy familie (Earls of Cassilis). Nadat ze meer interesse hadden in Culzean Castle, veranderde het langzaam in de huidige ruïne. Gedurende een eeuw (halfweg 18de tot halfweg 19de eeuw) werden |
| onderdelen gebruikt bij de bouw van andere projecten in de omgeving. Toen de eerste toeristen opdaagden hield dit gelukkig op. Vervolgens via Culzean en Maidens naar Turnberry waar we de A77 opreden. Iets verder hielden we halt bij een kleine |
|
|
camping met een Tea Room.
Na de koffiepauze bleven we de A77 volgen
langsheen de kustlijn tot Girvan. Eens doorheen het centrum verlieten we de kust
via de A714. |
|
|
Loch Domal en Loch Maberry terug aan de A714 in Clalloch. Die volgden we tot we net voor Newton Stewart de B7079 opkonden om zo aan de A75 te komen. Die volgend kwamen we aan Carsluith castle. Het eerste gebouw was een toren |
|
|
gebouwd in het begin van de 15de eeuw door John
Cairns. Door een huwelijk kwam het in handen van de familie Broun of New
Abbey. Zij voegden de traptoren toe, zodat de L-vorm ontstond. Nadat het halfweg de 18de eeuw door James Broun verkocht werd, kwam het bij verschillende eigenaars terecht. In 1913 werd de staat eigenaar.
Vervolgens bleven we de A75 verder volgen
langsheen Fleet Bay tot we via een binnenweg naar de A755 konden. Die bracht ons
in het centrum van Kirkcudbright. Na wat rondwandelen (oa tot aan
MacLellan's Castle) reden we de B727 op tot
voorbij Gelston. |
|
| kwamen. Die dwarsten we, en reden een lokale weg op die ons naar de Orchardton Tower bracht. Dit is één van de vele versterkte woningen uit de late middeleeuwen, maar wel uniek door zijn ronde vorm. Op de begane grond bevond zich de |
| voorraadkamer en enkel te bereiken door een deur
in de buitenmuur. Via een stenen buitentrap kon men de andere etages
bereiken. Op iedere etage (3) bevond zich 1 vertrek. Via een wenteltrap
in de muur kan men tot boven. De toren was bewoond tot het einde van de
18de eeuw.
De weg verder volgend kwamen we terug aan de A711, die we nu wel opdraaiden richting Dumfries. Daar aangekomen ging het doorheen het centrum naar de A75. Via deze kwamen we in Gretna Green. In 1754 werd een strenge huwelijkswet aangenomen in Engeland. Zo werden het aantal plaatsen waar men een huwelijk mocht voltrekken beperkt en moesten -21jarigen vergezeld zijn van de ouders of voogden.Doordat die wet niet van toepassing was in Schotland, kwamen veel koppeltjes de grens over om toch te kunnen huwen. |
|
|
In 1857 volgde een nieuwe wet waardoor minstens één van de huwelijkskandidaten minimum 3 weken in schotland moest verblijven vóór het huwelijk. Voor velen die Schotland binnenkwamen vanuit Carlisle via de hoofdweg was Gretna Green het |
|
|
eerste dorpje op Schots grondgebied. Er werden
dan ook veel huwelijken voltrokken bij de plaatselijk smid.
Er worden nog steeds huwelijken voltrokken en
dankzij de vele aanwezige shops kan men er een onvergetelijk (dure) dag
van maken. |
|
| naar de A74 om
Schotland te verlaten. Via Carlisle ging het naar de A595, die we volgden
langsheen Thursby en Red Dial tot Bothel. Daar reden we de A591 op naar Keswick,
onze eindbestemming voor die dag. Hier verbleven we 2 nachten in een Guest House en beschikten we over een afgesloten garage voor de motor.
Na het omkleden, wandelden we wat rond in het centrum en bezochten we
één van de lokale pubs voor een avondmaal. Hierna ging het tot aan de
oever van Derwent Water.
Dag 14.
|
|
|
centrum van Ambleside vermijd, bleek
afgesloten voor het verkeer, zodat we er toch doorheen moesten. Eens op de A593
ging het tot de afslag naar de Wrynose Pass iets voorbij Skelwith Bridge.
Tijdens de laatste kms werden de kranen boven ons volledig opengezet, zodat we de afslag voorbij reden om iets verder te stoppen. Daar deed ik het regenpak aan en wachtten we even af wat het weer zou doen. Na zo'n 10 minuten hield het op met regenen en besloten we toch de pass op te rijden. Deze Pass is een mooie opwarmer voor de Hardknott Pass die erop volgt. Tussendoor hielden enkele keren halt om te genieten van het uitzicht. Iets voor Cockley Beck kwamen we bij deze laatste. In het eerste deel viel de stijging nog goed mee, maar in het 2de deel gaat via enkele steile korte bochten omhoog. In dat gedeelte kwamen we enkele auto's tegen waarvan ééntje zo goed als geen |
| plaats kon maken. Na zelf te stoppen in de bocht konden we elkaar kruisen. Eens boven hielden we terug een korte pauze. Hierna volgde de afdaling langs de andere kant. Beneden namen we nog enkele foto's en waren blij dat we deze Pass konden |
|
|
doen in droge omstandigheden. Via Eskdale en Santon Bridge ging het verder tot we iets voor
Santon halt hielden aan de Bridge Inn
aan de River Irt voor een frisdrank. De weg verder volgend kwamen we voorbij Santon aan de A595, die eventjes zuidwaarts op tot aan de B5344. Langsheen Drigg reden we naar Seascale aan de Ierse Zee. Hierna keerden we terug |
|
| tot aan de A95, doch nu kozen we de lokale weg richting Wilton. Iets verder aan een knooppunt draaiden we links de weg op |
| naar Ennerdale Bridge. Vandaar naar de
A5086 die ons naar Cockermouth bracht. Hier ging het rechts de A66 op naar
Bassenthwaite Lake.
We bleven nog even de A66 volgen tot Braithwaite waar we de B5292 (Whinlatter Pass) op konden. Na enkele kms hielden we halt bij een uitkijkpunt, waar je een mooi zicht krijgt op Bassenthwaite Lake. De weg volgend kwamen we voorbij het
Whinlatter Visitor Centre. Hier wandelden we even in de shop en dronken iets
in het cafe. Iets voorbij High Lorton draaiden we de B5289 op en reden via
Crummock Water en Buttermere naar de Honister Pass. |
|
Dag 15.  Na het ontbijt reden we naar de A66 die we bleven volgen voorbij Penrith tot Brough. Daar bezochten we de kasteelruïne. Het oudste gedeelte dateert van rond 1100, toen dit gebied werd geanexeerd van het Schotse koninkrijk. Een eeuw later werd het |
|
|
samen met andere eigendommen door King John
geschonken aan Robert de Vieupoint ( de bouwer van Brougham). In 1268
kwam het in handen van de Cliffords die diverse aanpassingen deden (oa.
de Clifford's Tower). In 1521 werd een groot gedeelte verwoest door een
brand. Pas in 1643 werd het gerestaureerd door Lady Anne Clifford.
Vervolgens via de A685 naar Kirkby Stephen, waar we de B6259 opdraaiden. Die ruilden we iets verder voor de B6270. Via deze weg kwamen we het Yorkshire Dales National Park binnen. Iets voorbij Thwaite verlieten we deze weg en kozen een lokale weg naar Hawes. Vanaf daar volgden we de A684 via Bainbridge en Worton naar Aysgarth.Net als 2 jaar gelden kozen we daar de B6160. Via Buckden en Kettlewell |
| (waar we even een drankpauze hielden in de Bleu Bell Inn) reden we tot aan de B6265 nabij Threshfield. Die links volgend, reden we naar Pateley Bridge. Net voor het centrum ging het een lokale weg op richting Gouthwaite Reservoir, die we volgden |
|
|
tot aan The Bridge Inn. Daar konden we de Foster Beck Watermill bekijken vanop
de parking, doch het terrein zelf betreden was verboden. Vervolgens aten we iets
in de Inn. Na de maaltijd keerden we terug naar Pately Bridge, waar we verder reden op de B6265 tot voorbij Fellbeck. Daar de lokale weg op naar Brimham Rocks. Hier wandelden we zowat een |
|
| uurtje rond tussen de rotsen. Vervolgens ging het binnendoor naar Burnt Yates, waar we op de B6165 kwamen. Die volgden wa langsheen Ripley naar Knaresborough. Via de kleinere wegen reden we voorbij Wetherby naarTadcaster. |
| Daar de A162 op en via de B1217
naar de A656 nabij de A1. Eens aan de A63 (via Selby Road) kwamen we snel aan de
B1222 en konden we iets verder stoppen bij Squires Cafe.
Hier hadden we afgesproken met een stel Britse FJR-rijders die nabij Doncaster wonen. Wegens omstandigheden kon enkel Kerry aanwezig zijn. Na een drankje en een babbel,
bracht Kerry ons langs allerlei kleine baantjes naar haar huis. Zo kwamen we oa
voorbij de koeltorens van Thorpe Marsch.
|
|
| naar Olivers voor een laatste ontbijt op Britse bodem. Na het afscheid ging het langs Doncaster naar de A18 en iets later de A1. |
|
|
Al snel begonnen de eerste
regendruppels te vallen. Die volgden we tot aan de M25 af en toe vergezeld van
pittige regenbuien.
Onderweg hadden we reeds beslist om rechtstreeks naar Dover te rijden, indien het weer niet veranderde. Via de Dartfordbridge kwamen we aan de M20, en reden we we meteen door naar de ferry. Daar moesten we een uurtje wachten (gelukkig zagen we terug af en toe het zonnetje) voordat we de ferry opkonden. Eens in Calais, ging het via de gekende snelwegen naar huis, waar we dan ook zo'n 2 uurtjes vroeger waren dan voorzien. Wij kijken terug op een prachtige reis met
grotendeels mooi weer. |
|
die het begaf halfweg de reis.
Alle gebruikte B&B's durf ik zeker aan te raden, geen enkele viel tegen kwa
prijs, eten, ligging,.. |
| Het links rijden went heel snel, maar het blijft uitkijken, zelf halfweg de reis
(op Skye) moesten we bij wegenwerken (geregeld met verkeerslichten) het rechtse
vak op, na de wegenwerken stond geen enkele tegenligger voor het rood licht en
bleef ik een tijdje daar rijden, tot Sabien mij er plots op attent maakte. Wijzelf gaan zeker in de toekomst nog die richting uit, en voor wie hetzelfde doet in de toekomst veel plezier ginder. |
|
| De GPS-routes zijn vrij te gebruiken, graag achteraf een berichtje hoe ze zijn
mee- of tegengevallen. |
|
|
Luc en Sabien | |
|
|
||
|
435. |