Amerika - Canada - Rondreis Marloes en René - Columbia Icefield - Banff - Lake Louise

Columbia Icefield - Banff - Lake Louise
Tekst en foto's: Marloes en René
Reistijd: mei - juni 2009

Canada

 

 

Banff NP - Lake Louise Gondola

  
 

Donderdag 28 mei - 
Icefields Parkway deel 1: Van Jasper naar Columbia Icefield
Wederom een koude ochtend. Vroeg de dag begonnen om aan een druk programma te beginnen. Allereerst met de Jasper tramway de berg op waar de gelijknamige camping aan de voet van stond, Whistlers Mountain.

Gelukkig was deze vandaag geopend. De trip naar boven in de gondel, langzaam boven de boomgrens over de besneeuwde berghelling, naar zo’n 2287 meter boven zeeniveau in zo’n 7 minuten is prachtig.

Ondanks dat het boven goed fris is, is het heerlijk helder en zonnig weer zodat we goed de omgeving kunnen afspeuren vanaf deze grote hoogte. We besloten om niet naar de top van de berg te lopen, een tocht van zo’n 1,5 kilometer, omdat er deze dag nog veel op het programma stond. Maar ook het stukje rond

het observatiepunt was avontuurlijk genoeg, vooral als je over een dikke laag sneeuw loopt en tot over je knieën in zakt. Uiteraard was het uitzicht adembenemend, de omringende bergen en meren, de Athabasca River en ook het stadje Jasper. Onderweg terug naar beneden helaas niet de berggeiten gezien die langs de hellingen bivakkeren.


Inmiddels was het tijd geworden om de Icefields Pakway naar het zuiden in de richting van Banff National Park te nemen.

Deze route is volgens vele de mooiste snelweg van Canada en volgens sommige de mooiste van Noord Amerika.

Kortom een route die je niet gemist mag hebben.
 

Vanaf de Jasper Tramway via Whistlers Campground, waar we de afgelopen drie nachten hebben overnacht, terug naar de snelweg (Hwy 93). De eerste stop bij Athabasca Falls, de meest volumineuze waterval van het park. Het water maakt hier een val van 21 meter.

Vervolgens de Icefields Parkway verder richting het zuiden genomen. De snelweg loopt hier voor een groot deel langs de Athabasca River wat in combinatie met de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond voor prachtige beelden zorgt.

Op dit deel van de route spotte we beer nummer negen in de berm van de weg. Uiteindelijk een stop bij de volgende watervallen van het park, de Sunwapta Falls. Hier maak te het water van de Sunwapta River een val van zo’n 18,5 meter de diepte in maakt om even later in de Athabasca River over te gaan.
Na de watervallen van Jasper NP langzaam richting het Columbia icefield. Je merkt dat je langzaam klimt, het Columbia Icefield Centre ligt uiteindelijk op een hoogte van 2035 meter. Er is steeds meer sneeuw en ijs te zien en meer en meer gletsjers zijn

vanaf de snelweg te zien, Gong- en Stutfield Glacier. Uiteindelijk bij het Columbia Icefield Centre aangekomen.

Nog net op tijd om een tour met een van de Glacier Explorers op de Athabasca Glacier te maken, het was inmiddels al tegen vijven. De gletsjer is een van de acht gletsjers welke hun oorsprong in het Columbia Icefield vinden.

Met een oppervlak van ca. 6 vierkante kilometer, en een lengte van 6 kilometer. De dikte van het ijs varieert tussen de 90 en 300 meter eeuwen oud ijs. Helaas trekt de gletsjer, door het opwarmen van de aarde, zoals zoveel gletsjers over de hele wereld zich steeds verder terug. De tour bestond uit een rit per bus naar de gletsjer waar we uiteindelijk op een Ice Explorer overstapten om daarmee over de gletsjer te rijden naar een afgezet gedeelte waar we de gletsjer konden verkennen.


Dit gebied is vrij van verraderlijke, vaak niet zichtbare, morenes (scheuren in het ijs welke afgedekt door sneeuw kunnen zijn).

Na de tour besloten we dat we de komende nacht op de Columbia Icefield Campground door te brengen. Deze camping is echter niet meer dan een parkeerplaats zonder enige verdere faciliteiten. Met een prijs van 11 CAD wel de goedkoopste overnachting van onze vakantie.

Toen we aankwamen zochten we een mooie plaats met uitzicht op twee gletsjers (de Dome- en Athabasca Glacier) op het totaal verlaten terrein (Later op de avond werden we vergezeld door een drietal andere campers op de “camping”).
 

De stoeltjes uitgeklapt en genoten van het uitzicht, best apart om aan de voet van twee gletsjers tussen de bergtoppen van Mount Athabasca (3491 meter hoog), Mount Andromeda (3450 meter hoog) en Snow Dome (3456 meter hoog). Deze laatste berg is tevens een bijzondere berg, het is namelijk een hydrological apex, dat wil zeggen dat het een van de  twee punten in de

wereld is dat water aanvoert naar drie oceanen, namelijk de Atlantische- (via de Hudson Baai), De Grote-, en de Noordelijke IJszee (ook een oceaan).

Het enige andere punt waar dit ook gebeurt is in Glacier National Park in Montana, VS. Hoewel Siberië ook zo’n punt claimt, maar die is omstreden. Best een apart plekje dus om vissticks te bakken voor het avondmaal.

Vrijdag 29 mei -
Icefields Parkway deel 2: Van Columbia Icefield naar Banff
De ochtend door de kou slecht kunnen opstaan, er had de gehele avond en nacht een fikse wind gestaan en ook de nabijheid van het enorme ijsveld kwam de warmte niet ten goede. De ochtend was gelukkig zonnig begonnen en daardoor voelde het een stuk aangenamer aan. We vertrokken om het tweede deel van de route te vervolgen.

Het eerste deel ging gestaag. Na korte tijd rijden verlieten we Jasper National Park en ruilden we deze in voor Banff National Park. Op dit gedeelte bereikten we het hoogste punt van de route (ruim 2000 meter). Bij Saskatchewan River Crossing de RV maar weer eens volgetankt en verwend met een halve “APK” bij het benzine station, een gratis remtest, oliecontrole e.d. ware

inbegrepen bij een tankbeurt. Na een kop koffie vervolgden we de weg naar de eerste serieuze stop voor vandaag, Mistaya Canyon.

Een korte wandeling vanaf de snelweg naar waar de Mistaya River zich een weg heeft gebaand door het kalksteen en is er een 20 meter diepe canyon ontstaan. De canyon is niet groot maar zeker de moeite waard. Vervolgens de route verder hervat naar Bow Summit, het uitkijkpunt over Peyto Lake. Daar aangekomen bleek alleen de eerste parkeerplaats sneeuw vrij te zijn gemaakt.

We waren inmiddels al weer aardig geklommen (de higway haalde hier een hoogte van een kleine 2000 meter hoogte) en ondanks het stralend weer was met een temperatuur ruim boven de 20 şC lag er nog een fors pak sneede weg richting het uitkijkpunt. Er zat dus niets anders opuw op dan een wandeling door de smeltende sneeuw bergopwaarts te maken. Dit was geen straf, heerlijk in je

t-shirt door de de sneeuw in een adembenemende omgeving. Na de glibberige  wandeling kwamen we uiteindelijk aan bij het uitzichtpunt over Peyto Lake, een door de Peyto gletsjer gevoed meer.


In de zomer heeft het meer zijn mooie turquoise kleur maar was op dit moment nog bevroren. Echter bleef het een adembenemend plaatje, je kijkt enkele honderden meters vanaf Bow Summit neer over het meer en zijn omgeving, prachtig besneeuwde bergen en eindeloze wouden, het was de wandeling van 20 minuten door de sneeuw meer dan waard.

Nabij Herbert Lake vonden we een geschikte plaats voor de lunch, echter het meer niet gezien. Wel was onze maag vol en besloten we naar een camping op zoek te gaan voor de komende dagen. Onderweg hadden we van mensen de tip gekregen om in Bannf NP de camping Johnston Canyon te proberen.

Deze camping zou in een mooie en rustige omgeving liggen en goed centraal voor alle belangrijke bezienswaardigheden in het park. Om deze te bereiken
moesten we via highway 1A (the Bow Valley Parkway) van Lake Louise in de richting van Banff reizen. Deze weg loopt parallel aan de veel drukkere drie-baans snelweg, de highway 1. Highway 1A bleek echt een rustige weg door een schitterend landschap met bossen, we moesten zo nu en dan opletten voor de overstekende herten. Aangekomen bij de camping bleek deze te zijn gesloten vanwege de nodige werkzaamheden.

We besloten om noodgedwongen door te rijden naar het stadje Banff en daar verder te kijken. Daar aangekomen en enigszins moe van het reizen en de hitte besloten we, na de Lonely Planet te hebben geraadpleegd, om een nachtje op de immense Tunnel Mountain Campground door te brengen. Vandaar uit zullen we weer verder kijken.

Ter ontspanning zijn we aan het einde van de middag naar de Banff Upper Hot Springs gegaan. Dobberend in het water van 39 graden ˚C zijn we heerlijk ontspannen en uitgerust, maar ook zeer loom, geworden. Die avond hebben we een burger in het stadje Banff genomen en zijn we lekker vroeg onder de wol gegaan.

Zaterdag 30 mei - Dag in Banff

Op de camping bleek vol te zitten met Columbian ground squirrel's. Deze guitige grondeekhoorns hebben een enorme aaibaarheidsfactor en zijn zich dit goed bewust. Erg brutaal en nooit te beroerd om te kijken of er nog ergens iets te eten valt en wanneer het ze te lang duurt klimmen ze via je broekspijp omhoog. Vandaag een dag zonder de fotocamera opstap, even niet de toerist uithangen, tot hoever dat kan natuurlijk als je op vakantie bent.

In de ochtend met de RV naar het stadje Banff gereden waar we bij een wasserette de was konden doen, tijdens het draaien van het wasprogramma bij de Safeway boodschappen gedaan, daarna met de camper terug naar de camping waar we te voet terug zijn gegaan naar het stadje Banff. Alle toeristische winkels bekeken en wat kleding gekocht. Ook nog even het thuis front geďnformeerd vanuit een internet café.

Aan het einde van de middag een biertje gedronken bij de Ierse pub St James’s Gate (aanbevolen door de Lonely Planet) en daarna zijn we gaan eten bij Miki Japanese Restaurant & Sushi Bar. Omdat we nu camper-loos waren hebben we in het restaurant een taxi laten bellen die ons keurig naar de camper heeft terug gebracht.


Zondag 31 mei - Lake Moraine en Lake Louise
Vandaag op weg naar twee beroemde meren van de Canadese Rocky’s, Moraine Lake en Lake Louise. De trip van vandaag zou ons voor het eerst in grizzly gebied brengen. Omdat de verhouding zwarte beer/grizzly ongeveer 1:10 is vonden wij het niet meer dan logisch, met de beren teller op negen zwarte beren, om nu eens een grizzly te ontmoeten (op gepaste afstand natuurlijk).

Allereerst via de Bow Valley Parkway (hwy 1A) naar het hoger gelegen Moraine Lake in de Valley of the Ten Peaks. De ca. 14 kilometer lange weg door deze vallei bracht ons bij het hoog gelegen (ca. 1850 meter) meer. Bij aankomst werden we duidelijk gewaarschuwd dat we ons in grizzly country bevonden en daar rekening mee moesten houden.

Het meer wordt gevoed door een gletsjer, welke op het moment dat wij er waren nog niet aan smelten toe was waardoor het meer er voor een groot deel leeg bij lag. Ook was het meer nog voor het over grote deel bevroren.

Na een wandeling over wat in de zomer de bodem van het meer is, over veel keien en nog volop ijs en sneeuw, tijdens een bak koffie van de omgeving genoten.
 

Via dezelfde weg terug naar het dorpje Lake Louise, om het gelijknamig meer te gaan bekijken. Dit meer is een van de meest bekendste gezichten van de Canadese Rockies, dus we waren we behoorlijk nieuwsgierig geworden. Van andere reizigers hadden we al vernomen dat het meer nog dicht gevroren was dus hoopten we dat daar, met het warme weer van de laatste

week, verandering in was gekomen.

Aangekomen bij het meer was het er al behoorlijk druk met bezoekers. Het meer lag in een adembenemende omgeving en lag er sereen bij. Tijd voor een korte lunch op een bankje aan het meer dat voor een groot gedeelte nog bevroren was.

Na een wandeling langs het meer, over een prachtig aangelegen pad door de beboste oevers was het tijd om met een ijsje van de schoonheid van het meer te genieten.

Maandag 1 juni - Johnston Canyon
Na een goed ontbijt via de prachtige Bow Valley Parkway (hwy 1A) naar de Johnston Canyon gereden. Een heerlij vredige rit in de ochtend waar een aantal

herten herhaaldelijk in de berm van de weg te zien waren. Ook dit is volgens de reisgidsen een must-see en de watervallen zijn één van Banff NP’s hoogtepunten. Vandaar zijn we vroeg vertrokken om de “drukte” (deze tijd van het jaar, voor seizoen, valt dit best mee) te vermijden.


De wandeling van vandaag zal ons langs twee watervallen (de lower- en de upper fall) langs de uitgesleten canyon van de Johnston Creek.

De route was geweldig aangelegd, met bordessen langs het stroompje zodat je echt dicht op het water zit. Ook hier is de omgeving weer niet te beschrijven, het lijkt wel of het niet op kan hier in dit land, overal waar je kijkt is het nog mooier dan je voor mogelijk houdt.

Na een half uur wandelen (ca. 1,1 kilometer) kwamen we bij de lower falls aan. Werkelijk een schitterende waterval in een zelfde omgeving. Door een nauwe poort in een rots was de waterval nog dichter te naderen, waar we uiteindelijk in de nevel van de waterval terecht kwamen.

Na een korte pauze, waarbij we van de waterval konden genieten, trokken we lekker op ons gemak verder stroomopwaarts. Het was heerlijk rustig wandelen onder koelte van de bomen. Na nog eens een drie kwartier (nog eens 2,6 kilometer) kwamen we uiteindelijk bij ons laatste doel: de upper falls. Deze waterval was nog iets hoger dan de eerste en te bereiken via een loopbrug. De wandeling kan op dit punt worden verlengd met nog eens

3,5 kilometer naar the inkpots, vijf natuurlijk bronnen gevuld met blauw groen water. Wij kozen er niet voor om deze wandeling te maken.

De terug weg terug, nu dalend, hebben we benut om nog eens van de omgeving te genieten.  Op de weg terug naar de camping hebben we de RV geparkeerd bij een picknick plaats bij Muleshoe, waar we een picknick lunch hebben gedaan. De rest van de dag hebben we lekker rustig aan hebben gedaan op de camping. Na het avond eten nog even in de buurt van de camping gewandeld.

Dinsdag 2 juni - Lake Louise Gondola
Deze ochtend iets later opgestaan, negen uur. Na het ochtend ritueel boodschappen gedaan in Banff.


Vanuit Banff naar Lake Louise village gereden en daar op de camping een plekje geboekt. Daar aangekomen werden we al bij de ingang gewaarschuwd dat er een beer op het kampeerterrein bivakkeerde, en wel op dit moment. Het gebied rond Lake Louise staat bekend als grizzly country, dus we waren op onze hoede.


Het tenten gedeelte van de camping is zelf omheind door een elektrisch hek (zie foto) om beren buiten te houden. Toch wel spannend om je op een camping te installeren terwijl je weet dat er niet ver van je vandaan een grizzly loopt.
Vanaf de camping even het dorpje Lake Louise verkent. We waren al in een kwartier klaar, maar leuke winkeltjes en alles wat je eventueel nodig kan hebben. Vanuit het dorp naar de Lake Louise Gondola gereden. In de winter is dit een druk bezocht wintersport gebied waarvan de liften in de zomer worden gebruikt om vanaf grote hoogte het gebied rond Lake Louise te bekijken.

Voordat we in de gondola stapten kregen we een informatie filmpje te zien over het gebied en de dieren die er leven. Na een ritje met de kabelbaan van ca. tien minuten over het beboste landschap kwamen we uiteindelijk op het eindpunt aan. Omdat we er sterk op hoopten de berenteller nog verder op te krikken en
we graag een grizzly in het wild wilden zien (na 9 zwarte beren) hebben we tijdens de gehele rit alles wat onder ons langs trok afgespeurd. Als je echt geluk hebt is het hier zelfs mogelijk dat een lynx zich op deze hellingen laat zien, maar helaas dat was ons niet gegund, je kan niet alles hebben. 

Eenmaal boven gekomen konden we genieten van het uitzicht over de vallei. Het dorpje Lake Louise en het meer waren duidelijk te zien. We konden zelfs zien dat het ijs dat twee dagen geleden nog op het meer aanwezig was sterk was teruggetrokken.

Daarop besloten we de volgende dag, op doortocht naar Yoho NP, nog even snel een blik op het meer te werpen. Na een korte wandeling hebben we het informatiecentrum bekeken en het een en ander over de omgeving mee gekregen.


Deze dag hebben we verder benut om op de camping te ontspannen in de zon en de barbecue van de dollar-winkel te gebruiken. Na de maaltijd hebben we nog even heerlijk langs de de Bow River gewandeld. Dit riviertje, gevormd door de Bow Glacier, loopt als eerste door Lake Louise village waarna het verder stroomt naar o.a. Banff, Canmore en Calgary.


Verder naar Yoho NP - Vancouver


 
Marloes en René