Portugal - Albufeira | individuele reis door het zuiden

Homepage	Albufeira Tekst: Joyce Frey Reistijd: augustus 2005



Algarve

Na een rustige vlucht, landde het vliegtuig comfortabel in Faro. Een hitte kwam me tegemoet. Ik kwam uit Zwitserland, waar het maar 15 graden was. Hier is het 't dubbele.

Ik werd naar de bus gestuurd, die me naar Albufeira zou brengen.
Onderweg kon ik de uitwerking zien van de grootste droogte sinds honderd jaar, die ze nu hadden. Geen gras was te zien.
Maar tot mijn verbazing wel veel bomen die prachtig groen waren.
Later werd me vertelt dat het amandel, vijgen, pijnbomen en zelfs eucalyptus bomen waren, die met erg weinig water kunnen leven.
Ook sinasappelboompjes waren te zien.
Hun vruchten kleurden gezellig in het karige landschap.
Hoewel de Portugese sinasappels sappiger en zoeter als de Spaanse zijn, mogen ze niet in de EU landen geïmporteerd worden omdat ze te klein zijn.
Na 35 km hadden we hotel Alisios bereikt..
Het zou voor de komende twee weken mijn huis zijn. Nadat ik me in de comfortabele kamer geïnstalleerd had, ging ik op ontdekkingstocht.

het droge, karige landschap van de Algarve

De zon ging al onder.
Binnen tien minuten had ik de trap die naar het oude stadje ging, gevonden.
Ik ging naar beneden, waar nauwe straatjes, met bars, restaurants, verkoopstalletjes en winkels waren.
Tenslotte kwam ik op de Plaza uit. In het midden stond een podium en daar naast een fontein, die aan de zijkanten met tegels bekleedt was
Er heerste een hevige bedrijvigheid. Een groep muzikanten uit Bolivia toverde de meest mysterieuze tonen te voorschijn.
Verderop stond een man die deed alsof hij een marionet liet bewegen. De marionet, een vrouw, bewoog zich zodanig dat het leek of ze met touwtjes bestuurd werd. Maar ze bewoog alleen maar als er geld in het bakje werd gegooid.
Later kwam een echte poppenspeler. Hij liet zijn figuren muziek maken, zingen en dansen. Aansluitend gingen zijn poppen naar de kinderen die zich in een kring hadden verzameld Het was fantastisch dit te kunnen aanzien.
Ik zag het later nog vaak en genoot er steeds weer van.
Dan ging ik verder in de richting van de zee. Bij een muur kon ik naar beneden kijken waar een man zand sculpturen maakte. De ene was een zeemeermin in een schelp en de andere Neptunis met een schone maagd.
Ze zagen er beide gigantisch mooi uit

Ik ging terug naar het gewoel in de kleine straatjes en moest oppassen niet te

Centrumstraatje in Albufeira

struikelen over de kinderwagens. Veel Engelsen wandelden hier met een rijke schare kinderen.
De kleinste sliepen in hun wagens. De grotere klaagden dat ze moe waren.

Hoe later het werd, hoe meer mensen zich hier bewogen.
Kinderen moesten poseren om een zo natuur getrouw portret van zich te laten maken. Anderen besloten om van zichzelf een karikatuur te laten maken door hun haren te laten vlechten of een henna tatoo te laten maken.
Het werd zo druk dat ik me nog amper kon bewegen. Ik was ook moe en besloot om terug naar m'n hotel te gaan.
Maar eerst moest ik al die trappen weer op. Die treden waren zo breed, dat ik twee stappen moest zetten om een tree verder te komen. Het was een marteling.
Toen ik mijn hotel bereikt had ging ik nog een poosje op het balkon zitten en genoot van de rust.
Ik had de zee hier nog niet gezien maar ik kon wel horen hoe de golven op het strand sloegen.
Ik voelde me echt in vakantiestemming en was er nu al zeker van dat het me hier wel zou bevallen.

Hotel Alisios in Albufeira

's Morgens na het ontbijt , ging ik naar het strand.
Om dat te bereiken moest ik eerst een etage hoger gaan, om vandaar weer met trappen naar beneden te lopen.
Daar dacht ik: " Dit is een super-hotel. Hier is de fitness training gratis!"
Op het strand aangekomen spreidde ik mijn badlaken uit en wandelde tot aan de rotsen aan het eind van het strand. Daar probeerde ik door de rotsen verder te komen, maar dat was onmogelijk. Ik wandelde terug naar mijn badlaken en legde mezelf in de zon en genoot van het mooie leven.
Deze plek hield ik tot het eind van mijn vakantie. Ik genoot van de zonnestralen en de aangename temperatuur van het water, waar ik me op golven liet drijven.

Strand van Albufeira

In de middag liep ik nog eens naar het stadje en vond het echt gezellig hier.
's Avonds stapte ik nogmaals alle trappen af en vond de halte van een toeristen treintje. Eigenlijk was het een auto met aanhangwagens. Ik kocht een retourtje en reed naar de nieuwe stad.

Daar aangekomen wandelde ik door de lange straat waar ook veel bars, restaurants en winkeltjes waren. Maar hier vond ik het niet zo leuk en reed weer terug.
De volgende dag liet ik me nog eens naar de stad rijden.. De jonge chauffeur vond het leuk om om ons een paar over de rotonde te laten draaien om dan verder door de straten te suizen. de achterste wagon, waar ik in zat, slingerde heen en weer.
Maar ook bij daglicht beviel de stad me niet bijzonder.
Aan het einde van de straat was een boog met bougainvillea's te zien. Daar achter was een parkje waar een vijvertje was met een pijp er in waar water uit kwam. Het geluid van het plonzende water werkte rustgevend, alhoewel, het er uit naast staande grote hotel luide muziek klonk.
Na een korte pauze maakte ik me weer op voor de terugweg door de drukke straat en zocht het treintje.

Drukke straat in Albufeira

In het stadje aangekomen, wandelde ik over het strand tot de

rotsen, waar een smal pad over liep. Het lag erg dicht aan de zee, die diep onder me lag. Ik wilde tot het eind gaan om de haven te zien. Maar op het laatste stuk verloor ik de moed. Het was een smal zandpaadje, direct aan de rand langs

de diepe afgrond. Ik vond het toch beter om mijn leven niet te riskeren om hier in het diepliggende water te eindigen.
Ik ging terug en vond een zitgelegenheid onder een afdakje van rotsen. Daar zat ik een tijd in de schaduw en keek naar het verder gelegen strand. Mijn hotel kon ik herkennen en heel in de verte de stad Faro. Diep onder mij sloeg het water met geweld tegen de klippen. In de volgende twee weken wandelde ik hier vaker heen om de rust, zo dicht bij de drukte, te zoeken. Ook wandelde ik af en toe in de middag naar de nieuwe stad om daar op een terrasje te zitten om de voorbijgaande mensen te bekijken. Op een van mijn wandelingen ontdekte ik een hagedis, die over het trottoir in de richting van de straat slenterde. Hij schommelde steeds heen en weer voor dat hij een stap verder deed. Ik dacht:"Als hij op straat komt is dat zeker zijn dood." Omdat hij erg langzaam was, gaf ik hem steeds een tikje op zijn achterste om hem weer in de struiken te krijgen.

Langzaam heen en weer schommelend, ging het licht beige beestje

mooi pad langs de kust bij Albufeira

daarheen, waar ik hem hebben wou. Toen ik dacht dat hij in zekerheid was,poseerde hij dankbaar voor een foto.

's Avonds stapte ik vaak de trappen af om beneden in de oude stad de pantomime, de poppenspeler, de schilders en de andere kunstenaars te zien.
Ik zat meermalen op een terras om de mensen aan mij voorbij te zien stromen.
Ik liep naar de zee om bij de zandsculpturen te kijken wat er bijgekomen was. Bij de zeemeermin en de schelp waren kleine engeltjes bij gekomen. Iedere toekijker hield zijn hand op het hart als een hond over het strand rende. Men was bang dat de kunstwerken geruïneerd werden. Maar er gebeurde niets, omdat op alle hoeken mensen stonden om de beesten weg te jagen.
Intussen had ik een eenvoudiger weg gevonden om naar boven te komen. Ik slenterde door de Rua Dos Telheiros, een oud smal straatje. De huizen waren echt oud. Want op de muren kleefden tegels. Het huis waar altijd een oud vrouwtje op een stoel op de straat zat en me altijd keurend nakeek, had bruine tegels.

Het kleurrijke toeristentreintje

Omdat de deur altijd open stond, kon ik zien dat de trappen in het huis van blauwe tegels voorzien waren.
Nu kwam ik monter boven bij de trappen uit, waar anderen hijgend en met rode kopen aankwamen.
Hoe snel is de tijd voorbij gegaan.
Ik had een paar uitstapjes gemaakt, waarover ik nog berichten ga.
De twee weken waren voorbij. De laatste ochtend lag ik nog op het strand en liep naar het stadje. Natuurlijk door de Rua Dos Telheiros terug.
Dan werd het tijd van mijn vrienden afscheid te nemen en naar huis te vliegen.

Voor informatie over het treintje, de route en de plattegrond van Albufeira kunt U deze link gebruiken: www.turistrem.com

		Joyce

151.2006