Peru
Arequipa - Huancavelica - Huanaco - La Union
Tekst en foto's: Barry Meuleman en Emmely van Ommen
Reistijd: april - mei 2007

 


 

Dit verslag is een onderdeel van de wereldreis die op 29 oktober 2006 in AustraliŽ begon

De volgende morgen gaan we dan terug naar bekend terrein in Peru. Via Puno rijden we naar Arequipa en zoeken we hetzelfde hostel op als destijds in 2004. Ze hebben hier 17 soorten ontbijt en daar komen we wel voor terug! Ongelooflijk maar waar :


Als je haar maar goed zit

het meisje van het hostel herkend mij zelfs, een erg leuk weerzien. We blijven 1 dagje in Arequipa en ontmoeten een leuk Engels/Canadees stel waar we mee gaan eten.
Ook bezoeken we een Alpaca fabriek/museum waar we in de wei mogen bij de Alpaca's en Lama's die wel erg gave kapsels hebben!! Er loopt ook een jong van 12 dagen; erg schattig.....

Dan reizen we door met de nachtbus naar Ica. De stoelen zijn rampzalig maar door de vele ervaring in de bus slapen we toch gewoon. In Ica gaan we de volgende morgen ontbijten maar hebben geen zin in weer direct een nachtbus van 12 uur naar Huancavelica in de centrale binnenlanden.

We gaan dus terug naar de oase Huacachina dicht bij Ica en ook weer in hetzelfde hostel wat trouwens enorm opgeknapt is. We kunnen nu zelfs in het zwembad wat toen te goor was.
Het is 30 graden in Huacachina en we vermaken ons met luieren en eten en ik beklim nog een van de reusachtige zandduinen.
Er zijn echter wel erg veel jonge Engelse en IsraŽlische zuipende, alleen zonnebakkende, aan het zwembad liggende types. Totaal anders dan ons en de meeste reizigers die we ontmoet hebben.
Ook zij hebben lawaai tot 5:00 uur s' morgens en we zijn na 2 dagen eigenlijk, maar helaas, wel blij dat we hier weg kunnen.
We zijn nu dus in Huancavelica na weer een nachtbus met dit keer ook weinig beenruimte en de hele nacht de radio met vreselijke muziek aan. Ach, je went er wel aan alleen was ik zo dom om met mijn slippers de bus in te gaan en halverwege de nacht in de sneeuwbergen was het zo koud dat slapen niet meer ging. We kwamen hier s' morgens om 5:00 uur aan, alle hostals natuurlijk dicht en stervens koud. Daar sta je dan.

Nadat een vuilnisman ons uiteindelijk nog even hielp met extra bonzen op de deur deed er iemand open!! Toch nog een paar uurtjes in een warm bed gedoken............

Als attractie dwars door de Andes 22-4-07
Huancavelica is een overzichtelijk stadje met een paar mooie koloniale kerkjes. De volgende dag nemen we (ja, het is eindelijk gelukt!) een trein naar


Oase Huacachina

Huancayo. Als wij op afgelegen plekken met het openbaar vervoer reizen volgt meestal dezelfde procedure van kennis maken. Zo ook in de trein; eerst wordt er een kwartier naar ons gestaard, dan word gevraagd waar we vandaan komen en hoe ver het vliegen is vanaf NL. Deze keer werd er echter gevraagd of we met de bus uit NL kwamen: deze mensen hadden geen idee dat


Eindelijk een keer met de trein

er wel een erg grote zee tussen Europa en Zuid Amerika ligt!! Als ze in de gaten krijgen dat we wel wat Spaans spreken vragen ze hoe veel een vliegticket kost.

Deze keer hebben we weer īes gelogen, m.n. voor onze eigen veiligheid maar ook omdat het voor deze mensen niet te beseffen is. Ze kunnen dat bedrag nooit van hun leven bij elkaar sparen, dus maken we er meestal de helft van en zeggen dat we er een paar jaar voor hebben moeten sparen en dat is ook zo.

Daarna word er gevraagd naar familie, of er ook groenten worden verbouwd, welke talen we spreken enz. Het was een hele bedoening in de trein. Er waren niet genoeg zitplekken dus ook het gangpad werd gebruikt en dan nog eens de spullen die men meesleept; o.a. zakken groenten, fruit en kruiden.
Tussen de mensen en bagage kruipend door werden er ook nog borden soep (ontzettend knap dat deze ober niet morste!) en ander eten geserveerd.
Even ter zijde, de trein vertrok om 5:30 en er werd om een uur of 7 dus al soep en bifteck gegeten! Ook werden er door de passagiers zelf allerlei etenswaren en andere spullen verkocht. De afstand naar Huancayo was 128 km en de trein deed er maar liefst 6,5 uur over. Echt een boemeltje die van de ene naar de andere kant zwiepte.

Na een veel te grote lunch (kleine porties kennen ze hier niet) nemen we een bus naar Tarma want Huancayo is een drukke, smerige stad.
Aangekomen in Tarma bel ik met een hostel die zich in een Hacienda (grote boerderij waar meerdere gezinnen werken met een eigenaar, vroeger was het in bezit van een Spanjaard) bevindt. Ik probeer wat van de prijs af te praten en omdat de


Hacienda Florida

Don (baas) niet thuis is lukt het ons om de kamer voor de helft van de prijs te krijgen. De eigenaars zijn nl. Duits/Peruaans en vragen nogal een Europese prijs. We nemen een taxi want Hacienda Florida ligt 6 km buiten de stad.
We worden erg leuk  ontvangen met thee door Marta en Elsa. Twee Peruaansen die voor de gasten zorgen.


Wandeling met de boxers naar de Sanctuario

Het blijken 2 ontzettend lieve schatten die voor ons zorgen als moeders.
De volgende dag gaan we om 6:30 op om te helpen met koeien melken. Alles wordt hier nog met de hand gedaan en gelukkig zijn er maar 6 koeien.

Na het ontbijt maken we een wandeling  van 2 uur heen en terug naar het volgende dorpje om de Sanctuario (heilige plaats) te bezoeken. Alleen de twee bruin-witte boxers van de Hacienda hebben bedacht om ons te vergezellen. Erg gezellig maar het levert op dat we aankomende bij het dorp nogal blaffend en grommend worden belaagd door andere honden.

De jongste van de twee boxers peert hem en we voelen ons inmiddels verantwoordelijk en roepen net zo lang totdat zij terug komt.
Noodgedwongen wandelen we maar terug en genieten van de mooie bergen en cactusplanten om ons heen.

Terug gekomen blijkt dat Elsa aan het zoeken was geweest naar de honden en toch al wat bezorgd was. Wij even blij dat we ze heelhuids terug hadden gebracht! De rest van de middag vermaken we ons op de boerderij met de dieren en wandelen we wat door de mooie tuin. De 2 boxers volgen ons overal en īs nachts houden ze de wacht voor onze deur. īs Ochtends worden we
met veel enthousiasme besprongen: we hebben weer īes vrienden gemaakt! We gaan weer op pad maar deze keer wel zonder de honden! We gaan alsnog naar de Sanctuario maar dan met een taxi. Het valt nogal tegen; het blijkt gewoon een nieuwe kerk te zijn maar voor de mensen hier op een erg belangrijke plek.

Via Cerro de Pasco (lelijke mijnstad) komen we in HuŠnaco aan. Bij de buswissel moet ik noodgedwongen (lastig die vrouwenkwaaltjes) gebruik maken van het meest ranzige toilet ooit. Ik zal niet in details treden maar als ik vertel dat ik braakneigingen had zegt dat denk ik wel genoeg...

In HuŠnaco vinden we eindelijk na al de Peruaanse specialiteiten een goed Italiaans restaurant. Heerlijk! Ook vinden we een redelijke kapper voor Barry. Yes, de baard is bijgeschoren! (tot spijt van Barry achteraf!)


HuŠnaco

Van HuŠnaco gaan we 8 uur over een onverharde weg door de Andes naar La Union. Van een van onze stoelen is de rugleuning kapot en bij elke hobbel krijg je een rugklap op de koop toe. We wisselen dus ook maar op de helft van de rit. De bus is sowieso behoorlijk verrot maar wat wil je met zulk wegdek. Het lijkt wel of we de Cameltrophy rijden maar dan met een bus van


Onze bus naar La Union!

10 meter! Af en toe zakken we zo ver weg in de blubber dat de bus bijna kantelt. Ook moet de buschauffeur tig keer voor en achteruit steken om de haarspeldbochten te maken. Ondanks wel een erg mooie rit met prachtige uitzichten. 

In La Union lijken we wel een attractie. We worden na gekeken en geroepen. Gringo is het hoofdscheldwoord en Hello, He mister als ze 3 woorden Engels kunnen. Hier komen blijkbaar bijna nooit blanken. We verschuilen (geintje) in het beste hotel van het dorp wat eigenlijk niet veel soeps is. Ach het is maar voor een nachtje want we willen zo snel mogelijk naar Huaraz.
De plek om hoge bergen te zien. 

īs Avonds eten we weer īes een Peruaanse specialiteit en vooral Barry is erg blij met de honden die onder de tafel liggen........
Om 4 uur īs ochtends vertrekt de bus (belachelijke tijd, want het is maar 5 uur rijden!!) naar Huaraz. In de bus zit ook een stel waarvan de man het been in het gips heeft. We vragen waar hij naar toe gaat: blijkt dat ze 11 uur moeten reizen naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, onvoorstelbaar...We nemen het duurste B&B in Huaraz na al die dagen in afgelegen gebied nemen
we het ervan. Nu zijn we blij als we weer īes toeristen zien.
In 1970 is de stad geheel verwoest door een aardbeving, alles is dus ook "modern". We vinden een geweldig cafť met alles wat een reiziger nodig heeft: lekkere koffie, heerlijke wijn en bier, moderne reistijdschriften en heel veel mooie boeken.

We maken vanuit deze stad ook een mooie maar erg luie toer. Echt alles was voor ons geregeld. Nadat de gids ons liet stemmen voor een naam voor onze groep (!!) werd ons verteld dat we bij elkaar moesten blijven op de plekken waar we uit de bus werden geleid, toen dachten we 1 keer en nooit weer!

Niet iets voor ons nadat we zolang alles zelf uitgevogeld hebben. De toer op zichzelf was wel mooi en we hadden leuk contact met 2 gepensioneerde Canadezen.
We bezoeken Yungay; een stadje dat bijna geheel bedolven is door de lawine


De Huascaran
Peru's hoogste berg. 6768 meter!

veroorzaakt door de aardbeving van 1970. De lawine kwam door het afbreken van een deel van de ijskap van de Huascaran met 6768 meter de hoogste berg van Peru. We zien de prachtige berg en ook heel goed het missende deel van de ijskap. Alleen de hooggelegen begraafplaats en de kerktoren van het oude Yungay zijn nog zichtbaar.
Erg apart en verdrietig; er zijn 70.000 mensen omgekomen in de centrale Andes door de beving.

Steile rotswanden bij Llaganuco
Op weg naar de Lagunes Llaganuco zakt de bus in een greppel omdat de wegwerkers de weg wel erg slecht hadden gereconstrueerd. Het duurt een half uur voordat de mannen de bus met behulp van stenen en balken weer op de weg krijgen. Helaas regent het bij de lagune en is het uitzicht miniem.

Na gedropt te zijn bij een restaurant mogen we genieten van de lunch. Verder bezoeken we nog een snoepfabriek (geen snoepmachine te zien) en een pottenbakkerij. Ontzettend mooie keramiek maar het is zo breekbaar. Toch nemen we een vaasje mee, we zijn tenslotte ook bijna aan het eind van de reis.

Als het breekt hebben we pech. Helaas moeten we het luxe B&B verlaten want we willen toch echt nog wel wat van Equador zien.
Omdat de afstand nog te ver is onderbreken we de reis in Trujillo. Het is gelukkig een mooie stad met veel koloniale historie. Ook de temperatuur is er heerlijk, zoīn 25 graden.

Vandaag de Adobe stad Chan Chan bezocht in de buurt van Trujillo. Het is een enorme ruÔne van een kleistad. Door een doolhof van wegen verwonderen we ons
over de bouwsels van het Chimuvolk...
 


Trujillo mooie koloniale stad in Noord Peru

Ook bezoeken we het museum dat er aan de buitenkant mooier uitziet dan aan de binnenkant....Na het bezoek aan Chan Chan 's middags door Trujillo gelopen, prachtige koloniale gebouwen. We genieten ook van de westerse gerechten en dan vooral de pasta's die we gemist hebben.

De volgende dag gaan we naar Piura nog noordelijker in Peru maar slechts voor 1 nachtje. De enige reden dat we hier heengaan in omdat we anders 13 uur naar Tumbes moesten en vanuit daar dan de grens over naar Ecuador.
Nu splitsen we de reis in 2 delen en kunnen ook vanuit Piura rechtstreeks naar Ecuador. Als we in Piura een taxi nemen treffen we weer eens zo'n vervelende
chauffeur die je probeert naar een bepaald hostel te krijgen zodat hij commissie krijgt. Hij vraagt waar we heen willen, ons hostel zou zogenaamd vol zijn en veel duurder dan de anderen. Wij zijn inmiddels natuurlijk ervaren genoeg om hier niet in te trappen. We kunnen uiteraard ook nog eens gewoon in het Spaans praten en hem vertellen dat we toch gewoon naar "ons" hostel willen .


Centrale plein van de adobe stad Chan Chan

kijken. Daar baalt hij duidelijk van dat zijn trucjes niet lukken, er kan dan ook amper gedag vanaf als we er zijn. Wij genieten echter volop en het voelt heerlijk om hem af te wimpelen in zijn eigen taal!! Het hostel was overigens niet vol en niet duurder.......

De volgende morgen treffen we een zeldzaam soort taxi chauffeur want deze weet de busterminal niet te vinden. Eerst lachen we nog (de prijs staat al vast) maar als we minder dan 5 minuten voor vertrek zitten en hij weet het nog niet beginnen we toch enigszins te stressen.
Als we uiteindelijk voor de terminal staan maar met

een straat ertussen wil hij ons nog voor de deur afzetten. Hij rijdt dus nog even een blokje door om te keren!! Dat blokje worden er vanwege de drukte wel 6 voordat hij kan keren. We moeten nu ook nog eens 1,5 km terug terwijl we net bijna voor de deur stonden!! Uiteindelijk halen we mopperend en wel nog net de bus; zucht!!!

Facts

  • Traditioneel geklede vrouwen gebruiken hun 3 dubbele rokken multifunctioneel ;
    - tegen de kou en wat goed is tegen de kou is ook goed tegen de warmte
    - om hun neus in te snuiten
    - om stiekem onder te plassen, zelfs 2 meter van de bus met alle passagiers als toeschouwers!
    - om vieze handen aan af te vegen
    - etc

  • Barry al een aardige look-a-like wordt van Griet Titulaar, hij heeft wel een goed excuus want zijn baardtrimmer is kapot......

  • Wij er in Zuid Amerika heel wat af liegen tegen figuren die onbetrouwbaar overkomen over onze reistijd, we zijn meestal maar hooguit 4 weken op reis.

  • Men moet in Bolivia na de bestelling vaak eerst naar de buurman of de markt rennen voor de ingrediŽnten.

  • IsraŽlische reizigers erg egoÔstisch zijn en nogal onbeleefd tegen de lokale bevolking.

  • Er zijn hier geen vaste prijzen, in de bus kom je er pas achter wie het minst heeft betaald (meestal de IsraŽliŽr of de lokale bevolking.)

  • De cavia is  de Flappie van Peru en Bolivia, voor je het weet is je hokje leeg en tilt pa de deksel op.........

  • Wij voelen ons soms net een attractie, nog nooit is er zoveel naar ons gestaard. Als ik (Em) alleen over straat loop heb ik nog nooit zoveel aandacht gehad.

  • Er komen allerlei figuren de bus in, van vals zingende kraaien tot schietgebedjes opdreunende mannen; is de bus, de chauffeur of de weg zo slecht?? Uiteraard wordt daarna de bekende hand opgehouden.


Naar Ecuador


Barry en Emmely

Snelkoppelingen in volgorde van de wereldreis

AustraliŽ

Nieuw Zeeland

Fiji eilanden

ArgentiniŽ

Chili

Bolivia

Peru

Ecuador