Montenegro

Homepage	Montenegro Tekst: Joyce Frey Reistijd: Augustus 2003

Punt zeven uur stond ik 's morgen in de buurt van Dubrovnik op straat op de bus te wachten. Het duurde niet lang voor hij kwam. De reisleider sprong er uit om mijn papieren te controleren en vroeg daarna of ik mijn pas bij me had. Ik zei:"Ja" en mocht instappen. Er zaten al veel mensen in de bus. Maar ik vond tamelijk vooraan nog een lege plaats. De bus ging richting Dubrovnik. Onderweg stapten nog meer mensen in, ook in de stad. Nu konden we dan vertrekken.

Buiten de stad kwamen we op een soort autobaan met maar éénrichtingsverkeer. We gingen een stuk het land in en kwamen op een tweebaansweg met tegemoetkomend verkeer. We gingen aan de stad voorbij, die nu links van ons lag.
De weg leek vrij nieuw. Een stuk verder lag rechts het plaatsje Srebreno, waar veel verlaten huizen , vol met schietgaten te zien waren. Sommigen waren uitgebrand. Vroeger was het een vakantie oord geweest. Nu zijn ze bezig het weer op te bouwen.

Voor we de grens bereikte vertelde de reisleider dat we in Montenegro alléén met Euro's konden betalen. Dat vond ik 'super'. De vorige avond had ik euro's in waardeloze Kuna's gewisseld.
Niet aan gedacht dat ik naar een ander land ging.

De zeer mooie kustweg bij Montenegro	Ook de tante, waarbij ik deze trip geboekt had,
heeft me niet gezegd dat ik Euro's mee moest nemen. Maar ik dacht dat ik wel een bank tegen zou komen, waar ik kon wisselen. We hadden de grens bereikt.

De reisleider stapte uit om in een hout keetje zijn papieren te laten zien. Het duurde niet lang voordat hij klaar was en wij weer verder konden rijden. Wij hadden onze papieren niet hoeven te laten zien.
Hoe verder we Montenegro binnen gingen, hoe hoger de bergen werden.

Dit gebied heet de "zwarte bergen" We reden langs een inham van de zee die diep het land in ging.
Hier zien de inhammen eruit als Noorse fjorden. alleen de vegetatie is hier tropischer. De diepste fjord ging zevenentwintig kilometer het land in.
Toen we weer in de buurt van de zee waren, bereikten we Kotor.
We konden nu de bus verlaten.

We liepen onder een boog door en kwamen in de

Golf van Kotor

oude stad. Daar kon ieder op z'n eigen houtje rond lopen.
De reisleider wees me nog op een bank. Daar buiten hing een automaat waar je met kaarten wisselen kon.

Ik moest wel naar binnen omdat ik alleen maar Kuna's had.
De bank wou geen Kuna's wisselen. Ik ging naar de volgende bank, ook die wilde niet wisselen en de derde ook niet.
Intussen had ik mijn geduld verloren. Ik vond een vierde bank en zei:" Jullie wisselen zeker ook geen Kuna's ?"
De aardige juffrouw zegt:"Nee". Ik liet haar mijn half liter flesje water zien, dat ik meegenomen had en schreeuwde:" Gelukkig heb ik water bij me, zodat ik in jullie land niet van dorst moet omkomen"
.
Hoewel het nog ochtend was, brandde de zon al enorm heet.
De tijd was aangebroken om weer naar de bus te gaan en ik had van het

Detailkaart van het beschreven gebied

oude plaatsje niet meer gezien dan een paar banken.

Toen we weer in de bus zaten vroeg een Engelsman of het gelukt is om geld terug te kunnen wisselen. Toen ik nee zei, wilde hij wel € 20 wisselen. Hij had wel geld uit de automaat kunnen halen.

Nu gingen we over een weg die een paar scherpe bochten had.
Maar het was nog op de begane grond. De reisleider zei dat de bus nu ging klimmen. Het zouden de langste achttien kilometer worden, die we ooit beleefd hadden.

We zouden steeds hoger gaan en de weg zou steeds smaller worden.
We lachten er om want we dachten dat hij een grapje maakte.
De weg ging inderdaad steil omhoog. Enorm scherpe bochten. De ene keer was de zee links van ons, dan weer recht voor ons
De weg werd steeds smaller en er was maar amper plaats voor twee auto's. Hier geldt de regel; de zwakke maakt plaats voor de sterke.

Het ging nog goed, totdat in een bocht een andere bus kwam.

Kotor. Stad aan de golf van Kotor

Het was een klein busje, maar we konden elkaar niet passeren.
Onze chauffeur wilde achteruit gaan, maar de ander dacht dat hij beter iets kon uitwijken.
Wij stonden stil en de ander ging langzaam achteruit, naar de plaats waar de weg wat breder was.
Hij ging zo dicht naar de rand, dat boven een diep ravijn lag, dat zijn achterwiel al voor de helft over de afrond hing.

De Engelsman die naast me zat schreeuwde en hield zijn handen voor de ogen.
Ik keek gespannen toe en dacht het kan niet lang meer duren voordat het wiel helemaal over de afgrond gaat en de bus langzaam achteruit in de afgrond stort..............
Uiteindelijk gebeurde er niets.
Wij konden er langs en ook de ander kon weer verder rijden.

Kotor. Enkele van zijn inwoners	We waren opgelucht toen we na
korte tijd een parkeerplaats bereikte waar we konden uitstappen om de omgeving te bekijken. In de diepte lag de Boka Katorska golf/fjord die we net hadden verlaten. Je kon goed zien dat de weg waar we gereden hadden de vorm van een M had.

De architect, hoopte met die M zijn Milena te kunnen winnen, maar Milena was verliefd op de prins. Zij trouwde met Nicola en werd koningin.

De zee was op deze hoogte niet te zien, alleen maar bergen en daar tussen, diepblauw water.
We moesten weer instappen en kwamen voorbij aan plaatsen, waar op de berghellingen oude auto's, koelkasten en alles wat je maar kwijt wilde raken, van de berg afgegooid werd.

Het was al middag en we hadden honger gekregen. De reisleider beloofde ons echt Dalmatisch eten, met drinken, voor maar drie en een halve Euro.
Boven op de berg, waar het maar iets meer dan duizend meter hoog was, zag het er hetzelfde uit als een Zwitserse berg van tweeduizend meter hoogte. Kale rotsen en stenen met maar weinig vegetatie.
Toch waren hier boerderijen. Ik zag geen vee en ook geen plantages, maar de mensen konden hier leven. Een paar daarvan, van de toeristen.
We gingen naar zo'n boerderij, die naast het huis een soort afdak had met daaronder tafels en banken.
We moesten aan een soort loket ons eten en drinken afhalen. Het middagmaal bestond uit twee grote sneden brood. Daar tussenin Dalmatische ham en kaas.
Ik wilde er een met alleen kaas en een cola-tje.
Ik ging onder het dak zitten en probeerde het droge brood met kaas te eten. Gelukkig waren er een paar hongerige vogels in de buurt, die me hielpen. De cola gebruikte ik om het brood door te spoelen.

Tara kloof

Het was niet genoeg. Ik moest nog een fles water gaan halen.

Een hoop anderen deden hetzelfde. We hadden gegeten en konden weer verder gaan.
We kwamen in Cetinje. Een troosteloze stad waar het museum stond dat ooit het paleis van Nicola en Milena is geweest. Een eenvoudig vierkant gebouw, met veel kamers. In de ene kamer stonden groene meubels, de andere gele, blauwe, roze en overal hingen schilderijen van de mooie Milena en Nicola.
Na de rondgang gingen we weer in de richting van de kust. De meeste mensen waren blij toen we merkten niet terug naar beneden te hoeven rijden over die steile berg. Het ging over vlak land. Het was een goede tweebaansweg.

De plaats Budva aan de bocht van Boha Kotsha was in zicht. Daar konden we een uurtje blijven. Eerst ging ik naar de oude stad. De blik over de stadsmuur was eigenlijk heel mooi. Maar je moest niet naar beneden kijken want daar lag een berg van afval.
Niet veel verder lagen de mensen op het strand te braden. Het was een snikhete dag. Ik liep door de oude stad met zijn smalle straatjes. Dan ging ik naar het strand om over de rotsen te lopen.

Het werd tijd om de bus weer op te zoeken.

Nicola

We moesten nog wachten op een paar mensen die verdwaald waren. Eindelijk konden we verder gaan. Deze keer gingen we niet om de hele golf of inham.
We namen de kortste weg met de veerboot. Dat scheelde twintig minuten. Dat was het einde van de reis. De rest van de weg was hetzelfde als de heenweg. Bij de grens verliep alles weer vlug.
Toen de bus over de hoge weg, met onder ons de zee reed, wist ik dat we het prachtigste stuk naderde; de stad Dubrovnik, dat diep onder ons in het avondrood met zijn trotse schoonheid pronkte.
Ik zou er honderd keer aan voorbij kunnen komen. Het was maar tien keer geweest. Maar het was steeds weer imponerend.
Hoe mooi zijn deze balkan landen toch.

Budva. Het overvolle strand

Maar de bewoners hebben nog veel te leren om als geciviliseerde mensen door het leven te gaan.................



	Budva

		Joyce

138.2005