Marokko - Marrakech
Tekst en Foto's: Ton Stegers en Ria Prins
Reistijd: juli 2009

Een weekje Marrakech / Marokko  in 2009

Marrakech Juli 2009

Donderdag 18 juni vertrokken vanaf Weeze met Ryanair naar Marrakech. Goede vlucht alles verliep prima, alleen moesten we
boven Marrakech een tijdje blijven rondcirkelen omdat we om een of andere reden niet konden landen.

We konden meteen doorlopen omdat we alleen handbagage hadden maar

daar was de paspoortcontrole op zijn Marokkaans.

Een dik uur in de rij gestaan om een stempeltje.

Wat hij nu gecontroleerd had weten we niet daar worden we al niet meer 

gestrest van want in dit soort landen is dat de standaard. 

s' Avonds in de buurt van ons hotel toch nog even lekker gaan eten en een 
heerlijke koffie gedronken.

Het is nog rond de 28 graden als naar bed gaan.

Vrijdag 19juni 2009

Vanmorgen gaat het met Ria al wat beter ( ze is geen klager) en we gaan te 
voet naar de Medina, een flinke wandeling die volgens het meisje aan de balie 
10 minuten is. Maar dan wel Marokkaanse minuten dus een dikhalf uur waren 
we binnen de stadsmuren. 

Een mooie roodbruine wal markeert de binnenstad, Het is bruisend maar wel 
nog rustig omdat we relatief vroeg zijn. De temperatuur loopt op, op het grote
plein (Place Jemaa El Fna) zitten de slangenbezweerders en kunstenaars.

Telkens als je ook maar ergens naar kijkt dan komen zemeteen met aanbiedingen. De slangenbezweerders en kunstenaars

proberen toeristen te strikken voor een foto en willen dan dikgeld vangen, begrijpelijk maar in principe betalen we nooit voor een 

Op elke hoek wil wel iemand zijn diensten aanbieden. Het zijn allemaal
“professionele” gidsen.
 
Dus ook bij ons staat er wel iemandklaar om ons “iets bijzonders”te laten zien: 
“For Free”.

Zo worden we rondgeleid door een leerlooierij die buiten op een dak is. 
Hier word het leer gereinigd en geverfd. Huiden drogen in de zon, gaan in een 
badje van duivenkak en daarna in een verfbadje (natuurlijke kleurstoffen). 

Berbers doen de grote beesten, Rund, Kameel en Dromedaris en de Arabieren
het klein spul, Geit, Schaap etc. 
Het stonk afschuwelijk, gelukkig biedt een takje munt onder de neus een 

Achter ons hoorden we nog: klrjfwwkereiojwoerjwrjjfrtiierit, maar wededen net 
alsof we hem niet begrepen.

Het is inderdaad een wir-war van straatjes en je weet opeen gegeven moment 
niet meer waar je bent. Als ze zien dat je toerist bent ( en dat is niet moeilijk) 
betaal je voor een flesje Shampoo 5 euro, Daaaag.

Je moet echt door je oogharen heen kijken als je iets leuk vind of ergens
interesse in hebt want als je maar ergens openlijk naar kijkt of wijst dan word 
je meteen de shop in gelokt.

Bonjour Madam, Special Price, nice souvenier, kijken niet kopen bla bla bla

Op het plein heel veel sinaasappel kraampjes waar je heerlijk zoet sap kunt drinken en enorme tafels waar je voor een paar 

Je hebt een prachtig uitzicht over de drommen mensen als je op een 
dakterras eet en ook een goed beeld van de honderden schotelantennes....

Eten is goed lekker en betaalbaar, tegen de middag besluiten we om weer 
terug te wandelen en zien we nog dat 2 paarden van een koets (er staan wel 
100 koetsen op het plein) wild worden en bijna ophol slaan, resultaat een flink 

pak slaag met de zweep.

De wandeling terug gaat moeizaam en er lijkt geen eind aan te komen, het 
is bloed en bloedheet en wij zijn dan ook erg verheugd als we op onze kamer

van de airco kunnen genieten.

We hebben een ticket gekocht voor de stop and go bus en kunnen dus de hele

omgeving verkennen en overal weer op of uit de bus stappen zodat je niet zoveel hoeft te zwoegen door de hitte. Lekker zo,n

toeristenbus. Het mooie aan de bus was het heerlijk windje als hij rond reed en de Tosti-ervaring als hij stil stond.

Door de stad lopend zie je vooral bovenop de stadsmuur veel nesten van 
ooievaars. Soms zijn er wel 6 tot 8 nesten naast elkaar en zeilen ze rond op 
zoek naar voedsel voor hun kroost.

s' Avonds op Place Jemaa El Fna een prachtige sfeer, duizenden mensen 
staan in drommen te luisteren naar een verhalenverteller, slangenbezweerder, 

waterdrager, vrouwen die henna willen aanbrengen, waarzeggers, artiesten etc.

Het is ontzettend druk en je moet uitkijken voor de brommertjes die je gewoon 

van de weg af knallen. Je kunt hier alles kopen o.a. gebruikte kunstgebitten die 
worden ter plaatse voor je passend gemaakt.

Op de Place Jernaa Elfina eten we vooreen paar centen en het is goed

en lekker.

Zondag morgen te voet naar de Jardin Majotelle gelopen. Dit zijn pracht tuinen die eigendom zijn geweest van Yves Saint 
Laurant. Heel mooie architectuur met bamboes, waterlelies, citroenbomen, palmen en overwegend Cactussen

De tuin werd ontworpen door de Franse architect Jacques Majorelle .

Helemaal achteraan bevind zich een koningsblauwe, koloniale villa die in de 
jaren ’60 door de couturier Yves Saint Laurent werd gekocht. 

Vandaag is er een klein museum gevestigd waar u een fijne collectie 
islamitische kunst kunt bekijken. 
Het is precies 1 jaar geleden dat Yves is overleden in Parijs.

   
Het is een verademing om er rond te lopen zonder de hectische geluiden van 

de stad. Er is ook een klein restaurantje waar uit de dakranden nevel komt 

om de planten te bevochtigen.

Maandag 22 Juni
We gaan een trip maken naar de Ourika vallei in de uitlopers van het atlas

bezetting voor vandaag.

De Ourika Vallei vernoemd naar de rivier Ourika. Deze vallei ligt ten zuiden 

van de stad en het is ook een geliefd dagje uit voor de Marokkanen omdat het 

er lekker koel is omdat het hoger ligt. 

De Ourika-rivier kan soms met geweld buiten zijn oevers treden, zoals in

augustus 1995, toen veel huizen werden meegesleurd en tientallendoden vielen.

In het begin is dit nog een brede loop met allerlei stroompjes maar het zal 

uiteindelijk een woeste rivier worden naarmate we verder reizen.

Het is een dagtocht dus we verwachtten er niet veel van.

Als we de eerste kilometers door en uit Marrakech rijden krijgen we een 
typische demonstratie van een Marokkaanse Gids.

spieroefeningen en er ook nog een dikke sigaar bij rookt, dan ziet de gids dat 
niet maar wijst hij jou het nieuwe Golden Tulip hotel aan.

 
Wij rijden door een pracht landschap en komen door Berberdorpen waar de 
tijd is stil blijven staan. Herders met hun schapen, ambachtslieden.

Je ziet veelal mannen op straat die werken. 

Onderweg een bezoek gebracht aan een Berberfamilie die aan de rivier woont.

Alles heel primitief en ze hebben het hoognodige.

Meestal zijn ze erg vriendelijk maar dat is alleen het geval al ze iets te verkopen 
of op een of andere manier je nodig hebben.

Toen we langs de weg gegeten hadden en dat was in verhouding tot Marrakech 
heel duur, liep ik de straat op om een foto van het dorp te nemen.

Meteen komt er een man op me af met een sik, rond hoedje en een wit kleed aan die me heel agressief benaderde dat ik van 
hem geen foto mocht nemen. Meteen iemand er bij die de boel wilde sussen, maar hij bleef agressief en wilde de opnames 

Maar ik had geen foto gemaakt en dat kon ik hem aantonen. 
Na bemiddeling van die ene man ging hij scheldend en vloekend weg.

Als ik al een foto van hem had gemaakt was de afstand tot hem zo groot 
geweest dat hij een stipje op de foto was geweest en hij niet herkenbaar was.

Dit is ons nu al een paar keer gebeurd. Ze willen niet hebben dat je ze 
fotografeert.
Dit in tegenstelling tot India Thailand of Afrika waar je moet zorgen dat ze niet
allemaal voor je kamera blijven staan.

Onderweg nog een prachtig complex van tuinen bezocht waar allerlei kruiden 

gekweekt werden zonder toevoeging van chemicaliën. Er werden oliën, zalfjes 
en lotions van gemaakt die allerlei ziekten konden  genezen.

O.a. een middeltje tegen "NIGHT SYMPHONY", Beter bekend onder de naam "Snurken.". Natuurlijke VIAGRA hier ook te koop 
per liter, maar drie druppeltjes zijn ruimvoldoende om de buren zover te krijgen dat ze op je slaapkamerdeur gaan kloppen

De jongen die ons rondleidde liet ons nog ff aan een mix van mosterdkruiden 
ruiken en daarna gingen we bijna plat omdat je het tot in je hersens voelde. 
( zo zal wel een overdosis heroïne aanvoelen). 

Gelukkig was daar de massage afdeling. We hebben ons nog ff op een 

heerlijke nekmassage getrakteerd en daardoor kwamen de mosterdschimmen 

weer uit ons hoofd en zaten we weer in de "normale wereld".

Voor 8 euro lekkere geurtjes gekocht en zijn weer verder getrokken.

We konden nog door zijn gereden naar de Waterfalls maar dat was nog 2 uur 
rijden en 1 uur klimmen. 
Watterfalls hebben we wel genoeg gezien, dus niet gedaan.

Op de terug weg rustig slenterend gereden en nog enkele fotostops gemaakt.

We zien over de rivier tientallen hangbrugjes gemaakt door de mensen zelf van stukken hout en over het water gespannen kabels.

Ze leiden natuurlijk naar de overkant waar heel leuke terrasjes aan  het water zijn, ze zijn alleen voor Marokkanen.

Terug in de stad nog ff de Italiaanse signorita met haar dochter af gezet bij haar

heel DIK hotel, een tipje voor de chauffeur/gids kon er echter niet af alleen 

maar een arrivederci.

De tocht zat er weer op en we waren weer in het bloedhete Marrakech

( 40 graden) 
In de bergen waar we vandaan kwamen was het bewolkt, onweer en regen, 
maar wel een aangename temperatuur.

En dan is er weer je heerlijke Aircokamer. Pffffffffff

s' Avonds gewandeld door een achteraf buurt waar we maar snel weer weg 

zijn gegaan omdat we ons hier niet zo op ons gemak voelden. 
We worden aangesproken door een raar ventje die sigaretten wil en  tijdens 
het oversteken van de straat worden we schreeuwend uit een auto met een 

We zijn gaan eten en op het terras mensen bekeken en je blijft ook maar kijken. Er gebeurt van alles.

Bedelende kinderen voor de laatste 5 frietjes op je bord die je zielig aankijken.

Een bloemenverkopertje die hardhandig opgepakt word door de politie en 
meteen een flinke tik tegen zijn kop krijgt.

Mensen die bijna overreden worden op het zebrapad en scooterende  jongens 
die het leuk vonden om rakelings op de stoep langs voetgangers te rijden.

En Niemand die iets zegt!!!!!!

Er lopen traditionele meiden en vrouwen rond waarvan je alleen de ogen 
kunt zien en meiden die heel sexy er bij lopen. 
En dat is ook zo bij de mannen, enorme verschillen dus.

Op elke hoek staan blinden, invaliden, rolstoelen, invalidenkarren etc. 
Soms waan je je echt in de middeleeuwen.

Er was ook nog een concert omdat er zomerfeesten waren maar dat stelde niks voor. Op de terugweg staat er op het zebrapad
een politieagent het verkeer te regelen en geeft ons dus vrije doorgang om over te steken en toch wordt Ria nog bijna omver 
gereden. Ze rijden gewoon plankgas door. Er bestaan HIER geen verkeersregels. 

reactie van die woedende mannen. Telkens word je aan gesproken voor Photo, Photo zodra ze zien dat je een camera bij je 
hebt. Trap je er in ben je 5 euro kwijt of ze lopen tierend en scheldend achter je aan. 

De slangbezweerders behandelen hun slangen als tuinslangen en de mensen 
met hun apen behandelen die dieren ook niet echt diervriendelijk, ze kijken ook 
raar als je op voorhand al zegt dat je geen foto wilt. 

En toch zijn er nog genoeg mensen die zichzelf of hun kinderen laten 
vereeuwigen met een aap waardoor ze deze handel levend houden. 

Bejaarde waterdragers in hun kleurrijke kleding en met hun grote mutsen lopen 
op het plein en verkopen amper water en hopen op een betaalde fotoshot.

Er ontstaat ineens een rumoer en er staan een stel schreeuwende en

scheldende vrouwen tegenover elkaar die waarschijnlijk een ruzie over handel 
uitvechten. Het gaat er fel aan toe totdat ze uit elkaar worden gehaald.
Wij wilden spontaan een foto maken van de kraampjes waar gegeten werd

maar dat werd niet op prijs gesteld, meteen Boze blikken en armen in de lucht, felle blikken en opmerkingen.  
Oh wat reageren die mensen toch fel op een Camera.

Wel werd me duidelijk gemaakt dat wanneer ik aanschoof om ook te eten het geen probleem was om te fotograferen.

En dan te bedenken dat we bij diezelfde kramen nog gegeten hadden en ze
supervriendelijk waren toen ze met de menukaart kwamen.

Woensdag24 juni, Ouarzazate/Marrakech (204 km)

Vanmorgen om 7uur opgehaald door Mohamed onze chauffeur met zijn

Mercedes bus. We vroegen hoe groot ons reisgezelschap was voor vandaag 

en hij zei dat er buiten ons geen mensen meer mee gingen.

Het was een foutje van de organisatie en een voordeel voor ons..
Lekker ruim zitten en kunnen stoppen waar wij maar wilden. 

Het was een schitterende rit van 400 km door een adembenemend landschap.
We kwamen tot een hoogte van 2290 meter en zagen de sneeuw liggen.

stuwmeer. 

Het is dan ook vreemd 
zo,n grote waterplas te zien in 
de Poort van de Sahara.

Eerst een fotostop bij de Atlas
filmstudio, we konden niet naar
binnen omdat men bezig  was 
met het opnemen van een film, 
nog ff  stiekem gegluurd  of we 
een of andere ster konden 

spotten maar dat was niet het
geval.

Eerst maar even lekker wezen eten op het dakterras tegenover de KASHBAH de TAOURIRT . Dit vestingdorpje vind je op het 
einde van de oostelijke zijde van de Mohammed V Boulevard. De Taourirt kashba dateert uit de achttiende eeuw.

Sindsdien werd het meerdere malen gerenoveerd. 
De buitenkant van deze lemen kashba wordt gedomineerd door de rode 

kleur en ziet er uit als een groot fort, versierd met kantelen.

Dit lemen dorpje is nog op bepaalde plaatsen bewoond. De kashba werd als 

decor gebruikt bij het draaien van meerdere films zoals 'Jewel of the Nile' 

en 'Lawrence of Arabia'.

Nog een bezoek gebracht aan het Musee de Cinema waar we door de decors

van diverse films liepen. Als achtergrond speelde een CD van diverse films en
het mooie gefluit van inheemse vogels.

Ria kon zo op het bed van Cleopatra gaan liggen en ik zat nog op de troon 
van Keizer Augustus.   
Knap hoe je Marmeren zuilen en kerkers van karton kunt maken.

Alles zag er realistisch uit en het karton is tevens erg handig voor de verfilming van de grote brand in Rome. Wij waren de enige 
bezoekers die hier in “Marrokwood” voor 1 euro entreegeld rondliepen en hebben we o.a. op het zelfde toilet gezeten als 

Na nog even onze keel geblust te hebben met water op en terrasje zijn we weer 
terug gereden naar Marrakech en hebben we genoten van het uitzicht onderweg 
dat weer heel anders uitziet omdat de kleuren veranderd waren.

Wij rijden vrij kort langs de vangrail en soms heb je het gevoel in een vliegtuig te 
zitten, zo hoog. De natuur is soms zo ruw en onherbergzaam alsof je je Iran of

Afghanistan waant.

Het landschap veranderd van woestijn naar prachtig vruchtbare dalen. Zo zie je 

alleen maar zand en zo zit je weer in een oase vol palmen.

En onderweg loopt of fietst iemand in de brandende zon die nog kilometers 
voor de boeg heeft. Soms gekleed in een dikke jas met of zonder parasol.

Er loopt een oud vrouwtje met een berg hout op haar rug van wel 1,5 meter hoog en haar man heeft ook een wandelstok in zijn 
handen !!!!  Dus de taken zijn weer verdeeld. 
Onderweg hebben we nog even gestopt bij een groep mensen waar ook een auto in de berm lag (gelukkig op een lager punt).

De auto was Total los en de mensen waren al naar het ziekenhuis gebracht.

Waarschijnlijk in slaap gevallen.

   
Bij een andere aanrijding die net gebeurd was tussen een vrachtauto en een 
toeristenbus was minstens één dode te betreuren. De bestuurderszijde was
helemaal plat gewalst.

Dan slik je even en ben je blij dat je een zo attente en rustig  rijdende chauffeur

hebt. We voelden ons echt veilig bij hem en hij was ook heel aardig.

Telkens als we iets tegen hem vertelden dat door hem bevestigd werd deed hij 
dat met de Engelse uitdrukking:  EKKUZEKULIE (exactly).

   
Om 19.00 uur werden we door hem netjes afgezet voor ons hotel en namen 
we afscheid van Mohamed.

eenmaal van zijn kunsten 
gebruik wilde maken.

En schitteren deden ze weer!!!

 
Om 18.35 uur komt ons
vliegtuig en we nemen een

mini-taxi naar de luchthaven. 

(Mini taxi's zijn het goedkoopst

omdat je dan geen airco hebt, 
met je knieën in je nek zit, door

elkaar geschud wordt en 
helemaal bezweet uitstapt)
Op de luchthaven worden we

staande gehouden door de politie. Voordat de agent met strenge blik door het raampje van de taxi een blik naar ons werpt zit 

de chauffeur smekend aan ons te vragen of we niet willen vertellen wat we voor de taxirit hebben betaald.

(Wij hadden 100 Dirham ongeveer 9 euro afgesproken ) Wij deden net alsof 
we geen Frans verstonden en Ria zei: English??  Yes Yes.. en wij vertelden

hem dat we een taxi hadden besteld en nog niet wisten wat we moesten

betalen waarna we door konden rijden.

Duizend maal dank van de Chauffeur die daardoor geen boete hoefde te

betalen en eventueel zijn vergunning kwijt was.

   
Na een vertraging van enkele minuten stegen we op en zagen we onder

ons de mooie bruine kleuren van de huizen en gebouwen van Marrakech onder

ons verdwijnen om plaats te maken voor woestijnzand en wolken.

Nadat we geland waren zaten we in de auto richting Rotterdam en hoorden we 
dat Michael Jackson was overleden.

Meer info over deze reis op de website van Ton en Ria

463.