AziŽ - IndonesiŽ - Molukken - Ambon en Sawai

Ambon en Sawai
Tekst en foto's: Marina Snaaijer
Reistijd: februari 2007

IndonesiŽ - Molukken

 

     
 

Cockpit
Zondag 04-02-2007

Vanochtend is het regenachtig dus doen we het in de ochtend rustig aan want om 11 uur moeten we naar de luchthaven en gaan we Ternate weer verlaten. Om 12.30 vertrekt ons vliegtuig naar Ambon. We vliegen weer met Trigana Air in een propellor jet met ong. 40 passagiers.
 


In de cockpit

Bert uit onze groep, (we hebben er twee) vraagt of ik weleens in de cockpit ben geweest. Nee zeg ik, maar zou het wel graag willen. In het Maleis vraagt hij het aan de stewardess en zij weer aan de captain of het goed is. En ja hoor: Komt u maar! Niet te geloven toch!

We hebben nog 1 1/2 uur te vliegen en ik sta een poosje tussen de piloot en de boordwerktuigkundige. Ze maken een vriendelijk praatje en wijzen het een en ander aan, veel zee, een blauwe lucht, een paar wolkjes en in de verte het eiland Sanana waar we een tussenstop hebben.

Ik vraag brutaal of ze een stoel hebben om de landing te mogen meemaken, en ja hoor, deze wordt uitgeklapt tussen beide heren in. Het is een klein toestel, ik heb het idee dat het nog met de hand bestuurd en bediend moet worden. Ik vind het echt geweldig!
 
Door Arcadia is ons verteld dat we niet naar Banda mogen vliegen omdat de landingsbaan te kort en te steil is, te veel ongelukken. Als ik dit tegen de piloot vertel zegt hij, this one is shorter en very dangerous. Nou prima hoor, mij maakt het niet uit, dood ga je toch wel een keer! Heerlijk al die adrenaline!
 
Het tweetal zet geroutineerd het toestel met gierende en rokende remmen aan de grond. In een kwartier worden wat goederen en passagiers verwisseld. De landings/startbaan is zo kort omdat er aan het eind een historisch woonhuis staat dat de eigenaar niet wil verkopen.

 


Vanuit de cockpit gezien

Voor het opstijgen taxiŽn we naar het uiterste puntje, je merkt dat de mannen wat gespannen zijn en daar ga tie dan. In volle vaart stuiven we op het woonhuis af en echt op het allerlaatste moment gaan we los en scheren over het dak van het huis en de palmbomen! Poeh, poeh, toch nog even een hartverzakking!

Ik krijg wat te eten en een drankje en men vraagt of ik rook. Nee zeg ik verbaasd, but i don't mind if you do! Daar moeten ze gelukkig om lachen.

We zien rechts het eiland Buru en links Ceram en dan Ambon, waar we een wat relaxtere landing hebben. Zo heb ik 1 1/2 uur in de cockpit mogen doorbrengen en werd lachend en ook wel een beetje jaloers door mijn reisgenoten begroet. Gelukkig had Frans al een handje sigaren bij de hand, deze werden met veel thank you's door Captain & Co aanvaard.


Ambon

Op Ambon is het stralend weer en boven de 30 graden. Debby stelt ons aan Yannes voor die haar de komende 2 weken gaat assisteren. Met de bus rijden we in 1 uur naar de stad Ambon waar ons hotel is. In de stad heb je moslim en christen wijken die op dit moment redelijk met elkaar kunnen samenleven.
 
Tijdens een wandeling was de oorlog van zo'n 5 jaar geleden nog goed zichtbaar. Er wordt veel gerenoveerd en herbouwd, maar ze zijn nog lang niet klaar.

Rondom Ambon Stad
Maandag 05-02-2007

Debby, die in Ambon Stad is geboren gaat ons vandaag op eigen terrein rondleiden. Met de bus rijden we de berg op via smalle en heel steile hellingen van zeker 15 a 18 graden. Langs vriendelijke huisjes met veel plantjes. We maken een foto bij het grote bronzen beeld van Martha Christina Tiahahu, een vrijheidsstrijdster van het eerste uur. Samen met haar vader, die een medestander was van Pattimura vocht zij tegen de Nederlanders. Zij is al op 18-jarige leeftijd overleden.


Martha Christina Tiahahu


Hoger tegen de berg in het dorpje Soya ligt een mooi protestants kerkje. Het ziet er zeer vredig uit maar verbergt een zeer bloedige geschiedenis.
 


Emanuelkerk

Tijdens de laatste oorlog werd het in 2001 door de moslims aangevallen en volledig platgebrand. Minstens 12 dorpelingen vonden de dood. Het kerkje is inmiddels heel mooi herbouwd en in december 2005 weer heropend. In de bijruimte gaat Debby er eens goed voor zitten en vertelt ons het drama van de laatste oorlog.

Ze vertelt over het verraad (van beide kanten), de branden en de vele verliezen van mensenlevens, officieel zegt men 9.000 maar het ware aantal wordt geschat op 20.000 doden. Volgens ons is het helaas weer de aloude strijd van macht (politiek) en godsdienst. Gelukkig is de situatie nu rustig en er is een soort broederschap afgesloten tussen beide partijen, die goed wordt nageleefd. De herbouw en de renovatie is in volle gang, maar het zal nog jaren duren voor dat alles weer hersteld is.


Glaasje Tjendol


We wandelen bergafwaarts langs vriendelijke huisjes en in de schaduw nemen we een glaasje Tjendol bij een stalletje.
We bezoeken het Siwa Lima Museum, waar de historie van Ambon is samengebracht. Houtsnijwerk en Ikat weefwerk, een ingerichte kamer van de Radja en diverse oude kledingstukken.
 


Betjaks

De natuur buiten de stad is overweldigend. De enorme bomen lijken een strijd te voeren om boven elkaar uit te groeien, Hoge bananenplanten en andere grote fruitbomen zoals jackfruit, durian, mango, zuurzak. Hierlangs rijden we naar een idyllisch restaurantje aan zee, onder hoge bomen. Daar horen wij dat het een duikschool is met daarbij een losmen met nette slaapkamers. Ik kan de duikers thuis dit mooie plekje wel aanbevelen!

Later in de stad samen met Mieke in de betjak naar het internetcafť. Het heeft een uur geduurd om een klein berichtje te versturen. Zoveel traagheid is bijna niet op te brengen!
 


Naar het dorpje Sawai
Dinsdag 06-02-2007

We gaan weer op stap, de koffers zijn hergepakt, we nemen voor 3 dagen bagage mee naar Ceram. Met de bus in 1 uur naar Tulehu waar we in de grote speedboot stappen die ons in 2 uur naar het grote eiland Ceram overzet.
 

In de stad Amahoi gebruiken we eerst de lunch.

Hierna volgt er een prachtige rit van 2 uur over een smalle maar prima asfaltweg, dwars door het oerwoud van Zuid naar Noord Ceram. Links en rechts van de weg ondoordringbare jungle. De stammen van de bomen zijn vaak begroeid met grote klimplanten, luchtwortels en lianen. Op de grond en in de bomen zie je een grote verscheidenheid aan varens, soms met enorme bladeren van meer dan 1 meter.
 


Ambon en Seram

 


Ceram oerwoud

Hier en daar zien mooie bloemen, vaak orchideeŽn, kans hun kopje buiten het groen te steken.

We wandelen een half uur voor de bus uit, dan kun je de bloemen nog beter bekijken en ook af en toe een grote bonte vlinder.
 


OrchideeŽn


Plots slaan we van de weg af en staan we onverwachts weer aan zee bij een kleine aanlegsteiger om weer over te stappen in eenvoudige motorbootjes.
 


Aankomst in Sawai

In een open lange smalle boot zitten we met ongeveer 10 man achter elkaar, bijna op de grond, twee aan twee past niet, zo smal is de boot (of onze billen te dik?). Maar het is een prachtige tocht over de vrij rustige zee.

We blijven langs de kust varen naar de volgende baai en we zien hoe het oerwoud tegen de rotswanden gewoon doorgroeit en bereiken na een half uur onze uiteindelijke bestemming. Het moslimdorpje Sawai.

Eenvoudige houten paalwoningen in zee en een moskee in het midden. De accommodatie is zeer bijzonder, wij slapen in een vierkant houten gebouw met bamboe wanden waarin 4 kamers zijn, met simpel toilet en koude douche. Zeer gehorig en de planken vloer heeft flinke kieren waardoor je de zee kunt zien en horen.


Woensdag 07-02-2007


's Morgens ben ik al vroeg wakker, het is nog donker. Ik zet een stoel op het terras aan zee, mijn benen omhoog en zit lekker te genieten van de stilte en de zee. Zachtjes varen een paar
longboten uit, even verderop wordt voorzichtig de motor gestart, ze gaan vissen of voorraad halen in de "bewoonde wereld". Langzaam wordt het licht en hervat het dorp zijn dagelijkse bezigheden.
 

Na een vroeg ontbijt loop ik het dorpje in en wordt weer vrolijk van alle kanten begroet. Niemand stoort zich aan een korte Bermuda en een iets te bloot shirtje. Niet alle huisjes staan op palen, op land zijn er smalle betonnen straten. In onze ogen is het arm, maar schijn bedriegt, men heeft alles wat ze nodig hebben. Allereerst de TV, voldoende eten en kleding. Het dorp leeft van de zee en het rijke oerwoud hier pal achter.

Ondanks dat het hier altijd boven de 30 graden is is het nu de Durian oogst.

Tot ver in de jungle worden de vruchten verzameld. In het dorpje worden de vruchten verwerkt. Men moest het vruchtvlees wat al snel donkerbruin wordt, dan worden er ter grote van een gehaktbal ballen van gedraaid en in een cakevormpje gedrukt.


Durian cakejes

 


Sawai - Wasplaats

Deze 'cakejes' legt men even te drogen in de zon. Zo worden ze verkocht in de stad. De durianschillen worden gewoon in een klein zijriviertje gedumpt.

Een ander stroompje is weer opvallend helder, dit is dan ook de wasplaats van het hele dorp. Op dit moment is er moeilijk een leeg wasplekje te vinden. Grote stapels wasgoed worden geborsteld en gespoeld. Anderen wassen het servies van gisteren en kinderen worden gesopt en ondergedompeld. Het is tevens de beste plek om de laatste nieuwtjes uit te wisselen.

Men reageert vrolijk op die rare buitenlandse en poseren zelfs voor de fotocamera.

Ik ga even zitten op een steigertje aan zee en krijg gezelschap van een paar kleine meisjes. Zij constateren dat er aan mijn kettinkje een sandaal (klein slippertje uit China) hangt. Weer een van de vele woorden die nog letterlijk uit de Nederlandse tijd zijn achtergebleven.

Salawai River

Om 9 uur varen we met 2 longboat's langs de kust en verderop de rivier Salawai in. We zitten uren in een ongemakkelijke houding op de grond (klein dwars plankje) want als je gaat staan dreigen we onmiddellijk om te slaan.
 
Maar de jungle blijft adembenemend. De loofbomen en sago palmen rijzen weer tot in de hemel en worden soms overtroffen door enorme Yucca's. Bij ons zijn het bekende kamerplanten, een stam met bovenin vertakkingen. We horen wel vogels maar zien slechts een paar riviereenden. Apen komen op heel de Molukken niet voor.

We varen dezelfde weg terug om naar een klein Paradise Island te gaan voor de lunch. Een beetje stram stappen we aan land.
 


Salawai rivier

 


Paradise Island

Ik voel me een beetje Robinson Crusoe op dit onbewoonde eiland. Ik ben al snel mooie schelpjes aan het zoeken en zelfs enorme schelpen aan het verzamelen. We maken er maar een foto van want meenemen kan en mag nu eenmaal niet.

We lunchen met meegebrachte rijst, gekookt ei en stukje kip. We snorkelen wat, helaas is het koraal behoorlijk vernield.
 
 
Als we weer terug racen in de open bootjes worden we de hele tocht overspoeld door het boordwater. Er wordt voorzichtig gemopperd, maar de meesten van ons ondergaan het dapper en lachend. Kletsnat komen we in Sawai terug.

De rest van de middag doen we het rustig aan en wordt de tracking van morgen besproken. Een wandeling tegen de berg op in de jungle. We besluiten een keertje over te slaan. We willen niet oververmoeid raken in deze hitte. Er gaan maar 6 mensen mee.


Relaxen in Sawai
Donderdag 08-02-2007

We hebben dus een vrije dag. We wandelen een uurtje door het dorp, de begeleidende kindergroep wordt steeds groter, ze zijn vrolijk en wat verlegen en blijven je allemaal met grote verwonderde blikken bekijken.
 


Sawai - Paalwoningen

We zitten wat bij het riviertje dat dienst doet als wasplaats. De kinderen gebruiken het als zwembad, jongetjes in hun blootje, meisjes in hun slip. De vrouwen gaan gewoon door met hun dagelijkse werkzaamheden.

Daarna puzzelen we op ons terras-balkon.
 

 

In plaats van een tuin is er de zee als een enorm zee-aquarium. Hier zwemmen de mooiste vissen voor en onder het huis. Als ik wat crackers in het water gooi komen er nog veel meer bontgekleurde vissen op af.

Jammer dat je hier eigenlijk niet kunt zwemmen, het water is glashelder, maar helaas komt al het sanitair van het dorp direkt in zee.
 


Het "zee-aquarium"

 


Sawaikinderen

's Middags gaat het flink regenen en gaat het geplande snorkeltripje niet door. Dan maar wat extra relaxen, het is niet anders. Vanavond al weer het laatste diner in Sawai, de dames hebben extra hun best gedaan, we smullen er weer op los.

Na de koffie komt er een gitaar te voorschijn en wordt er gezongen door Debby, Yannes en wat vrienden. Prachtige Moluks liedjes, vol emotie en soms met veel passie gezongen. Geweldig, ze doen het voor zichzelf en wij mogen meegenieten, wat we volop doen.

Een geweldige en emotionele herinnering aan Sawai.
 


Vrijdag 09-02-2007

Met 3 open longboot's moeten we Sawai weer om 9.00 uur verlaten. Nog een laatste rondje langs de paalwoningen waar op verschillende balkons gezinnen en veel kinderen ons vrolijk toeroepen en uitzwaaien.
 

Selamat Jalan (Goede reis) hartverwarmend allemaal.

We nemen de zelfde route terug , ong. 40 min. varen. Met Mieke zit ik op de voorsteven, deze ligt iets hoger, dus kunnen we goed rondkijken. We zien iets onduidelijks naderen, dus kijken we gefascineerd toe. Het is de kop en stuk schild van een grote zeeschildpad. Als hij op een paar meter de boot ziet duikt hij er onderdoor en we zien het zeker 1 meter ronde schild in zee verdwijnen.

Weer iets wat we nog nooit hebben meegemaakt!

Van de boot in de bus, 2 uur door die schitterende jungle (even wandelen tussendoor). Lunchen bij Julia en inschepen in de grote speedboot.


De speedboot

 


Waai alen

Vanaf de boot maken we even een kleine omweg naar het dorpje Waai. Hier bekijken we de heilige dikke alen die vertroeteld en gevoerd worden met rauwe kippen-eieren. Er zijn in totaal maar 2 mannen uit 1 familie die dit mogen doen.

Het heeft te maken met een legende. Men denkt dat de voorspoed van het dorp afhangt van het welzijn van de alen. Zij mogen zwemmen in een rivierbassin met glashelder water.

In 1 uur rijden we terug met de bus en om 18.00 uur zijn we weer in het hotel Grand Soya in Ambon terug. Enigszins uitgewoond.
 

 

Naar de Banda Eilanden


 
Marina