Europa - Ierland - Reis per containerschip

Ierland - Reis per containerschip
Tekst: Benk Batelaan
Reistijd: augustus 2006

Van Rotterdam via Cork naar het Noord Ierse Newry en Warrenpoint

 

     
  Start Ierland   Cork en omgeving   Reis per containerschip  
 

Verslag van een reis naar Ierland aan boord van een containerschip

 
Vrijdag 18 augustus 2006 om 15.45 uur vertrokken we vol goede moed uit Scheveningen. Na een taxirit van een klein uurtje kwamen we aan de poort van het haventerrein. We werden doorverwezen naar kade nummer zus of zo en waren korte tijd later op door aan ons opgegeven kade.

Hier was echter geen schip te vinden met de naam Emma en na enig (!) heen en weer rijden kwamen we een havenwerker tegen die wist te vertellen dat ons schip reeds om tien uur deze morgen was vertrokken naar de Maasvlakte. Hij verwees ons naar een kantoorgebouw op het terrein.
 
Daarna zijn we nog twee keer naar een ander kantoort(je) doorgestuurd voordat we kwamen te weten dat de Emma om ongeveer 21.00 uur weer terug werd verwacht bij ECT/Hanno om daarna ongeveer 23.00 uur weer aan te leggen in de aan ons opgegeven haven.

We besloten voor het laatste en hebben ons naar ECT/Hanno laten brengen.

Hier kwamen we om 18.45 uur aan en al die tijd geen onvertogen woord van onze taxichauffeur. Mijn complimenten en diep respect voor het geduld, want ik had halverwege onze survivaltocht door de Rotterdamse havens al het idee om heel hard te gaan huilen, te stampvoeten, me op de grond laten vallen en net zo lang mijn adem in te  houden totdat ik door de havendienst aan boord van de Emma werd gedragen. Maar ik denk, gezien mijn leeftijd, dat deze actie niet het gewenste effect zou hebben.


ECT/Hanno Terminal Rotterdam
© ECT Rotterdam


Door deze indrukken was al een aardige wissel getrokken op ons geestelijk uithoudingsvermogen en andere interne systemen zoals adrenaline productie, warmtehuishouding, spijsvertering e.d. Wat betreft het laatste, hebben we gelukkig kunnen wachten in een bedrijfskantine, zodat we voor een redelijke prijs nog van een aardige maaltijd hebben kunnen genieten.
 


Een ander indrukwekkend containerschip

Nadat we door een havenmedewerker om 21.30 uur bij de gangway waren afgezet hadden we even het gevoel dat de taxirit met hindernissen en ons lange wachten uiteindelijk beloond zouden gaan worden. Maar... toen begon de ellende pas echt!
 
Vanaf enkele dekken hoger werden we toegeblaft in een soort Duits/Engels (of andersom) wat we kwamen doen. Op ons antwoord kwam als reactie dat dit niet kon, omdat er geen plaats meer was aan boord. Hierop verdween hij uit het zicht...!?

Nou daar stonden we dan ”met ons perenbek en ons goede gedrag!”. Na enige tijd kwam hij beneden en vertelde dat er reeds vier passagiers waren en dat er geen hutruimte meer beschikbaar was.

Even daarna kwam de kapitein en die vertelde dat we een week eerder aan boord waren verwacht (11 augustus).

We werden aan boord uitgenodigd en na enig overleg tussen bemanning en kpt werden we voor de keus gesteld de reis op een latere datum te maken of toch meevaren maar dan in een 1-persoonshut en in het scheepshospitaal. Later afreizen was i.v.m. verlofafspraken uitgesloten. We hebben dus gekozen voor deze (beperktere) accommodatie. Maar, het was wel een kwestie van slikken of stikken. Ondanks al deze tegenslagen zijn we dan uiteindelijk toch nog aan boord weten te komen, maar dan a.h.w. voor een isoleercel (hutJE) en/of een opname in het scheepshospitaal.
 
Na onze bagage te hebben weggebracht zijn we door de kpt naar de messroom gebracht. Daar werden we voorgesteld aan de kok/steward die zich op last van de kpt over ons moest ontfermen. In de messroom kregen we vaste zitplaatsen aangewezen en werden gewezen op de koelkast, voor het geval we honger mochten hebben.

Bij aanschouwen van de inhoud van de koelkast kreeg ik even een idee hoe de voorraadkast van een, ver onder de armoedegrens levende, bijstandsmoeder met meerdere kinderen er uit zou kunnen zien. Dit werd er dus geboden aan vier officieren en zes betalende gasten, die volgens de overeenkomst ook onder het officiersbestand zouden vallen.

Het systeem van de aangewezen plaatsen werkte ook niet helemaal optimaal. Na een korte tour over het schip, zaten we weer in de mess met een bak koffie toen de tweede stuurman (een Rus) binnenkwam en in een soort Russisch/Engels (of andersom) liet weten dat één van ons op ”zijn” plaats zat.


Van Cork naar het Noord Ierse Newry en Warrenpoint


We zijn toen maar i.p.v. naast elkaar tegenover elkaar gaan zitten. Bij het ontbijt de volgende ochtend kwam de hoofdwerktuigkundige (de blaffende Duitser - geen herder! -) en liet weten dat één van ons op ”zijn” plaats zat! Er is toen door één van ons nogal demonstratief een stoel uit de mess van de bemanning gehaald en hebben deze uiteindelijk aan de nog vrije kopse kant van de tafel gezet; dit is de rest van de reis gedoogd, daar we verder niet meer op onze plaats zijn gewezen.
 


Cork - St. Patricks Street

Ondanks het feit dat er geen vertier aan boord zou zijn, hebben we toch kennis kunnen maken met een aardige variant van het spelletje ”stoelendans”. Maar dit had toen niet het gewenste effect van vermaakwaarde en voor dat moment  zaten we echter toch nog opgescheept met een gevoel van: ”Hebben we al zo’n moeite moeten doen om aan boord te komen en een slaapplaatsje te bemachtigen, moet je nota bene nog je eigen stoel regelen voor een behoorlijke zit(gedoog)plek tijdens de maaltijden en koffie- en theepauzes!”.

De rest van de reis had ik hierdoor iedere morgen bij het betreden van de messroom de neiging om in alle vier hoeken van deze ruimte te gaan staan pissen. Dit ter afbakening van mijn territorium.

Gelukkig heb ik niet aan deze natuurdriften gehoor gegeven en is het maar bij de neiging gebleven.

We hadden geboekt op basis van vol pension en om in leven te blijven hebben we dan in principe drie zaken nodig: Water - Voedsel - Zuurstof. Toen we kort na aankomst aan boord (± 22.00 uur) vroegen hoe het met drinkwater was gesteld werd ons door de kok gemeld dat we dat moesten kopen... KOPEN???... Nou toen bleef wel even m’n spuug weg. Een behoorlijk bedrag betaald voor een reis op basis van vol pension en dan ook nog eens je eigen water mogen kopen... !?!?
 
Dit voelde wel zodanig goedkoop aan, dat we even vreesden dat we straks ook nog roeiriemen uitgereikt zouden krijgen met de mededeling dat we eigenlijk op een galeischip hadden geboekt. Ik heb hier de kok niet verder over lastiggevallen, zes flessen water besteld en gevraagd of hij deze in de koeling wilde zetten, zodat we zo snel mogelijk over koel drinkwater konden beschikken.

Na meerdere keren vragen konden we eerst pas de volgende dag om 15.00 uur over ons (ongekoelde!!!) water beschikken. Tegen deze tijd hadden we reeds de droogterimpels en -korsten op ons bek staan. Door het schuurpapierachtige karakter van mond- en keelholte waren we bij conversatie niet anders in staat dan het uitstoten van krassende en rasperige keelklanken, welke in de verte iets weg hadden van een subdialect van het Schwitzer/Deutsch (of andersom).


Cork - Patrick's Bridge


De kpt had er vooral bij de Aziatische bemanningsleden verbaal zodanig de wind onder dat ik me daar als westerling bij tijd en wijle oprecht voor schaamde. Bij een normale conversatie (in het Pools/Engels - of andersom -) was er bij hem ongeveer om de zes woorden standaard het woord fucking ingeprogrammeerd.

In zijn enthousiasme bij het uitvaardigen van orders kon regelmatig het aantal decibels dat hij dan produceerde zodanig hoog zijn dat het dragen van gehoorbescherming verplicht werd en het aantal fuckings kon daarbij oplopen tot zowat om de twee à drie woorden.

De kok/steward was hier zo van onder de indruk dat hij daardoor weinig tot geen initiatief durfde (of wilde!?) tonen. Als we iets vroegen werden we steevast afgescheept met de smoes dat de kpt toestemming moest geven of dat deze net weg was of onderweg met de sleutels, maar geen enkele keer hebben we direct kunnen krijgen waar we om vroegen. Hij deed geen stap te veel en verschool zich te pas en te onpas achter de kpt
 


Cork - Paul Street

Over de maaltijden aan boord kan ik hele boekdelen volschrijven, ondanks dat er over kwaliteit, kwantiteit en diversiteit zeker niet naar huis te schrijven was.

De kookkunst van de kok hield gelijke tred met zijn gevoel voor serviceverlening. Er was geen vastgesteld menu, dus het was iedere keer een verrassing wat de pot zou schaften. Nou, daar zijn we bij tijd en wijle toch wel behoorlijk verrast geworden. Lunch en diner bestonden doorgaans uit een warme prak of hap of iets dergelijks en het was daarbij ook mogelijk brood, beleg e.d. te nemen. Een kleine greep uit het repertoire van de maaltijden die we kregen aangeboden.

Gebraden rollade (2 plakjes), aardappelpuree en koude bietjes (beide uit blik = ub). Twee knakworsten, een enkel gekookt aardappeltje met koude asperges (ub). Kippepoot, aardappelkroketjes (3) en lauwwarme rode kool (ub).

Soep kwam bijna niet op het menu voor. Twee maal hebben we dit als voorgerecht gehad en eenmaal als hoofdgerecht. De tafel was toen gedekt met bord, mes, vork en lepel. We kregen zonder overdrijven een heel lekkere volle en goed gekruide soep opgediend. Het leek op ossenstaart, maar er waren ook stukjes knakworst en restjes rollade in terug te vinden. Na de soep haalde de kok het bord, de lepel en... het mes en de vork weg. In afwachting van meer bleek dus dat we net van een MAALTIJDsoep hadden mogen genieten.
 
Nou, dan maar weer verder met dat droge brood!

Bij de andere twee (vooraf!) soepjes ontbraken duidelijk meerdere bouillonblokjes en was er duidelijk sprake van het gezegde: ”Vele varkens maken de spoeling dun”.
Bij de ene soep dacht ik in eerste instantie kikkerdril aan te treffen, maar dit bleken bij nadere bestudering doperwtschilletjes te zijn. Later hoorde ik dat de kok dit peas soup (is volgens mij erwtensoep) noemde en dat verklaarde dus de doperwtresten. Maar wat hij in hemelsnaam met de inhoud van de schilletjes heeft gedaan is me een raadsel. Je kon in de soep tot op de bodem van de pan kijken en in een heel waterig mengsel, waardoor de schilletjes er dus als kikkerdril uitzagen, dreven ook nog hier en daar enkele stukjes groenten, maar geen enkel spoortje verder van doperwten.


De Ierse kust - Zéér visrijk!


Het nogal afgepaste karakter van de maaltijden kreeg na Cork een heel andere wending. Dinsdagavond werd er een fishparty annex barbecue georganiseerd. Het schip lag stil voor de kust van Ierland waarop de Phillipijnse bemanning en de kpt gingen vissen op makreel. De kpt was de enige met een hengel en de rest had of een houten klosje of een lege waterfles met daaromheen de lijn gebonden, zes of acht haakjes en als lood boutjes, moertjes of harpsluitinkjes. In zeer korte tijd hadden ze vijf emmers vol makreel, met een lengte van tussen 20 en 30 cm.
 


Dagdromen aan de kust

Sommigen werden direct (al spartelend) op de grill gelegd en als ze gaar waren werden ze overlangs doorgesneden, de graat eruit gehaald en het visvlees werd zo gegeten. Ik had liever gezien dat de vis eerst behoorlijk was schoongemaakt. In ieder geval voor het moment onbeperkt makreel te eten. We hadden eigenlijk al kunnen bevroeden dat het met dit ”moment” wel eens uit de hand lopen.

De daarop volgende maaltijden kregen we namelijk naast aardappelkroketjes (3) en een kloddertje blikgroente ook ONBEPERKT makreel. Het kon als het ware niet op! En dan de verscheidenheid aan bereidingswijzen... gegrild, gebakken, gekookt, gestoomd, gefrituurd en er is zelfs onderweg een rookoventje gemaakt van twee grote verfblikken, waardoor we de laatste dag ook nog hebben kunnen genieten van gerookte makreel uit eigen rokerij.

Over nagerecht en/of fruit toe kunnen we heel kort zijn. Slecht éénmaal hebben we na het diner een bakje gehad met drie kleine verschillend gekleurde bolletjes nog behoorlijk diepgevroren ijs. Een andere keer kregen we bij de warme hap tussen de middag een schaaltje met blanke vla, vruchtjes (ub) en... kleine blokjes kaas... !!?? ...

Bij het ontbijt kregen we in ieder geval gebakken eieren (2), soms met een English sausage (X-small) dan weer een paar plakjes gebakken spek, een knakworst of een klodder witte bonen in tomatensaus. Het brood was van zodanige kwaliteit dat dit na enige tijd roosteren pas eetbaar was en gedurende de hele reis hebben maar één (1!) keer 1 (één!) luxebroodje (warm uit de oven) gehad.
 
De tafels waren verder gedekt met de karige inhoud van de reeds eerder besproken koelkast. Daar waar ik dacht dat dit aanbod voor één persoon moest zijn, bleek al gauw dat er hiervan door meerdere personen gegeten moest worden. We hebben dan ook meerdere keren moeten vragen om aanvulling van brood, beleg, e.d. en steevast de volgende maaltijd weer het sobere en karige aanbod. Zelfs plakjes roggebrood waren gehalveerd!

Gelukkig achteraf dat er meer passagiers aan boord waren, want dit gaf in ieder geval een gevoel van gezelligheid en sociaal samenzijn tijdens de maaltijden.
 
Van de bemanning moest je het niet hebben.

We zaten dus aan de tafel van de kpt en consorten. Als wij al zaten te eten kwam doorgaans eerst de hwtk. In no time werd dan de maaltijd naar binnen gewerkt en na een korte groet was hij weer verdwenen.

Daarna kwam de kpt, sprak op zijn manier richting keuken, of er nou wel iemand aanwezig was of niet en nam plaats aan de andere kopse kant van de tafel. Hierop kreeg hij een bord eten opgediend wat onder het commentaar van "very tasty" zoniet nog sneller dan de hwtk in zijn holle mik werd gestort. Doorgaans bleef hij dan nog hooguit twee (2!) minuutjes en vertelde over bijzonderheden aangaande de reis.

Dus toch nog gezellige momenten met de officieren aan boord.


Warrenpoint in Noord Ierland


Tegen het eind van de maaltijd en soms ook er na kwam de 2e stm, kreeg of haalde een bord voer, wat doorgaans afweek van wat wij kregen, en slikkend als een reiger was dit nog sneller weg dan de kpt en de hwtk het zouden hebben kunnen doen. Bij binnenkomst en weggaan mompelde hij met vermoedelijk Oekraïense neusklanken een groet en een enkele keer, als ik dacht in de weg te zitten en mijn stoel verschoof, heeft hij zich laten horen. Hij was dan wel vriendelijk, maar toch... een iets te rustige gesprekspartner naar ons idee.
 


Newry

De reis op zich, heen door de Straat van Dover en terug door het Nauw van Calais (of andersom) naar de Ierse Zee was een spectaculaire ervaring. We hebben langdurig genoten van prachtige luchten en de steeds wisselende kleuren van het water om ons heen. Het aanzicht van de Ierse kust, het binnenlopen van de havens van Cork en Warrenpoint en het bezoek aan de vaste wal hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Het staat in ieder geval vast dat ik zeker nog eens een keer in Ierland terecht zal komen.

Op maandag hebben we gelegenheid gehad van ongeveer 10.00 tot 18.00 uur Cork te bezoeken en op woensdag hebben we van ongeveer 13.00 tot 19.00 uur Newry bezocht. Een plaatsje ongeveer 25 minuten met de bus bij Warrenpoint vandaan.

Op deze laatste trip ging de kpt ook naar Newry om naar zijn zeggen proviand in te slaan. Op de terugweg had hij weer dezelfde bus als wij en hij wist enthousiast te melden dat de missie voor proviandering geslaagd was, waarbij hij drie halfgevulde plastic tasjes met boodschappen in de lucht hield. Provianderen?? ... een schip met een twaalfkoppige bemanning en een passagiersbestand van zes personen... !!! ... Ik denk hierbij aan een container of pallets of rollorries... en dan terugkomen met... drie halfvolle plastic tasjes... !?!?!?
 
Donderdagavond waren we terug in de Rotterdamse haven en de kpt bood aan dat we tot de middag van de volgende dag aan boord konden blijven. Omdat we varend op de Nieuwe Waterweg alreeds contact hadden gehad over het taxivervoer naar huis, hebben we dit aanbod afgeslagen en toen we onze taxi aan de kade zagen staan wisten we niet hoe snel we van boord moesten komen.

Ondanks de hierboven vermelde tegenslagen die we hebben moeten trotseren, heb ik uiteindelijk toch nog het gevoel er even een weekje tussenuit te zijn geweest.

Niettegenstaande dat voor kost en logies een prijs is berekend die een behoorlijk twee à drie sterrenhotel niet zou misstaan.


Op de grens van Ierland en Noord Ierland


Een hele ervaring rijker en een zeker niet relevant evenredig bedrag armer, zal ik me deze reis nog lang heugen en zal deze uiteraard dus niet kunnen aanbevelen.
 

 


        
Benk