Spanje - Lanzarote

Homepage	Lanzarote Tekst en foto's: Joyce Frey Reistijd: februari - maart 2006



Playa Blanca

In een boekje had ik gelezen dat je in het vliegtuig een plaatsje bij het raam aan de rechterkant moest zien te krijgen.
Ik had de gewenste plaats gekregen.
Met twintig minuten vertraging beleefde ik de spannende landing op het Canarische eiland Lanzarote

.Eerst vloog het vliegtuig over de rand van het eiland. Dan maakte het een scherpe korte bocht en vloog weer naar het eiland toe.

We gingen steeds dieper naar beneden tot de machine bijna in het water kwam;
Ik vreesde al natte voeten te krijgen. Maar de wielen raakte droog de landingsbaan, die al in de zee begon.

Toen we konden uitstappen, lachte de zon ons tegemoet. Ik dankte hem, want na een lange sneeuwrijke winter, was een beetje warmte van harte welkom.

Na een klein half uurtje kwamen we aan bij ons hotel, Playa Dorada aan de Playa Blanca.

Nadat ik mijn kamer had ingericht, keek ik vanaf mijn balkon naar de parkeerplaats die er voor lag.
Daar achter was de zee en verder het eiland
Fuerteventura.
Vanuit de lucht gezien leken de eilanden twee vissen die elkaar proberen te kussen.
Ik was nu op het zuidelijkste deel van het eiland.
Al vlug ging ik op ontdekkingstocht. Het pad dat van het hotel naar de promenade liep, was beplant met cactussen. Sommigen waren rond en zo groot als een voetbal.
Anderen leken meer op bomen en weer anderen groeiden in de vreemdste vormen.
Vanaf het eerste moment beviel het me hier.
De promenade is eindeloos lang en gezellig.
Restaurants en winkel zijn er in overvloed.
Ook in de straat die er parallel aan loopt.

de promenade aan de Playa Blanca

	De volgende dag maakte ik mijn ochtend wandeling naar de andere kant. Naar Playa Papagayo. Ook dat zijn vijf kilometer. Eerst wat winkeltjes en restaurants. Dan ging het een heel eind langs de kust. Aan het begin van de weg staat een verlaten toren. Iets dat van een vestingwerk overgebleven was. Dan volgden er klippen waar de golven hoog tegen aan spetterden. En weer verder zijn er hotels.
Arrecide

De derde dag wou ik iets anders zien en ging naar de bushalte om naar de hoofdstad van het eiland, Arrecive te rijden. Er stonden al een hoop mensen te wachten.
Als de bus, die al bijna vol was, met een kwartier vertraging aan kwam, stapten de eersten naar binnen.
De deur werd afgesloten en de meeste moesten achterblijven. Ik ook.
Twee uur later zou de volgende bus komen. ik ging er weer heen Het was precies hetzelfde liedje.. Veel mensen stonden te wachten en een volle bus kwam veel te laat
Maar intussen had ik mijn lesje geleerd. Ik schoot naar voren en drong me de bus in. ik had een staanplaats kunnen krijgen.
Toen we wegreden kon ik de teleurgestelde mensen zien, die niet mee konden.

Arrecide

In de stad aangekomen, wandelde ik over de promenade naar het Castillo de san Gabriël, dat over een bruggetje bereikbaar was.
Daarna liep ik in de tegenover lopende straat met de naam Calle Leon y Castillo, waar veel winkels en terrasjes zijn.
Ik wandelde verder en vond het kleine vissershaventje, waar een paar blauw beschilderde bootjes lagen.
Ik zocht een leuk terras en genoot daar van de zon en een koel drankje.
Dan slenterde ik door een paar straatjes in de richting van de bus. De aangegeven vertrektijden klopten niet met die ik op papier had staan. Maar ik was voor beide tijden te vroeg, dus ging ik nog een stukje langs de zee wandelen en keek naar het hotel, dat als enig gebouw op het eiland, hoogbouw was.

Castillo de san Gabriël

Tenslotte liep ik weer naar de bushalte.
Daar stond een bus waar de naam van de rederij op stond, die naar Fuertaventure voer.
Ik vroeg de chauffeur of hij naar Playa Blanca ging.
Hij wees op het plakkaat. Ik zei dat ik naar de veerboot wilde gaan.
De man bad me in te stappen. Betalen hoefde ik niet.
Na mij kwamen nog drie andere passagiers.
Ik had een plaatsje achter de chauffeur gekozen en kon tijdens de rit in alle rust genieten van de zwarte bergen en de dalen die aan me voor gingen.
Het was duidelijk dat ik in de shuttlebus van de rederij zat.
Ik beschouwde deze luxetour als een genoegdoening voor de omstandigheden die ik in de ochtend had meegemaakt. Maar ik hoopte wel dat de bus niet op het schip zou rijden. Gelukkig stopte de bus voor de loopplank.

Ik ging er snel aan voorbij en wandelde over de promenade naar mijn hotel.
De volgende dagen bracht ik door met lange wandelingen en luieren aan het zwembad.
Dan maakte ik een reisje naar het noorden van het eiland. De eerste stop was in Teguise. We kregen tijd genoeg om de kerk San Miguel en de omgeving te bekijken.
Daarna ging het verder naar het hoogste uitzichtpunt van het eiland, Maridor de Haria, dat op een hoogte van vijfhonderd meter ligt.
Van daar konden we op het stadje kijken, dat door duizenden palmen wordt ingesloten.
Vroeger werden steeds palmen gepland, na de geboorte van een kind.
In de verte was ook de zee te zien.
Dan gingen we weer verder naar Marador del Rio. op het noordelijkste punt van het eiland staat een muur.

Achter de schrijfster: Mirador de Haria

	Er achter is een restaurant en een uitzicht op drie eilanden. Alleen op Grazioza staan een paar huizen en restaurants voor dagjestoeristen. Dan ging de reis verder naar de grotten van Cueva de los Verdes. Deze zijn in drie tot vier eeuwen door lavastromen vorm gegeven. Af en toe moeten we er gebukt onderdoor gaan. Dan kwamen we in een concertzaal. In de grot is werkelijk een podium en vijfhonderd stoelen. Hier worden concerten gegeven. De akoestiek moet geweldig zijn.
Cueva de los Verdes

We liepen de trappen af tot we een afgrond bereikte. Ik keek vanaf een afstand naar beneden omdat ik respect voor de diepte had. Plotseling gooide de reisbegeleider een steen naar beneden. Golfjes ontstonden er.

	Het was duidelijk een diepe afgrond waar ik voor stond met een stil water, dat de hoogte er in liet spiegelen. Na de middag reden we langs een cactusplantage om later huis van Cécar Manrique te bekijken. De held van het eiland. Geen zeeman, maar een kunstenaar. Zijn moderne stijl is niet mijn smaak. Hij heeft zich er voor ingezet dat het eiland niet ontsierd zou worden door hoogbouw. De eigen stijl moest bewaard blijven.
Het huis van Cecar Manrique		Interieur van huize Cecar Manrique

Zijn huis ligt gedeeltelijk onder de bodem in een grot.

Dagen later maakte ik een uitstapje naar het zuiden..
Het begon in het nationaalpark Timanfaya. Op een heuvel moesten we ons in een halve kring opstellen. We kregen steentjes in de hand gedrukt die van de grond geraapt waren. Ze waren echt heet. Een paar mensen schreeuwde en lieten ze direct vallen. Ik schudde ze van de ene in de andere hand tot ook ik ze op de grond gooide.
Een stuk verder liet met ons een groot gat zien.
Daar onder zou nog een geweldige hitte heersen, hoewel de vulkaan al lang tot rust gekomen was. Een plant werd in het gat geschoven en deze begon direct te branden.
Een derde attractie volgde.
In een gat in de grond werd een emmer met water geleegd, dat na drie seconden weer werd uitgespuwd.
Ik had mijn fototoestel klaar. Na drie seconden kwam eerst de knal, die me zo liet schrikken, dat ik de foto van het omhoog spuitende water, te laat maakte.

Timanfaya nationaalpark

De rit ging verder over heuvels en dalen, maar vooral over smalle kronkelwegen. Zowel de bergen als de dalen zijn zwart.
We stopten bij kraters. Ik dacht echt op de maan te zitten. Maar deze maan is zwart.

Daarop aansluitend maakten we een schommelend ritje op een kameel door het karige landschap.
Nu gaan we op bezoek bij een wijnkelder. Eerst konden we zien hoe de druiven hier groeiden. Dat is erg apart. De planten staan in gaten in de grond.
Daar achter zijn ronde muurtjes gebouwd die ze voor de wind moeten beschermen.
Die muurtjes zijn natuurlijk van zwart lavasteen gemaakt.
Dan volgde een degustatie. Ik probeerde de edele drupjes die in dit droge landschap gerijpt waren.
In de middag, bij het eten, ontbrak de plaatselijke wijn natuurlijk niet.

De klippen bij El Golfo

We waren in het mooiste dorp van Spanje met de prachtige naam Yaiza.
Ik had nog tijd om de schoonheid van het dorp te zoeken. Maar die is voor mij verborgen gebleven.

We gingen weer verder, naar de groene lagune El Golfo.
We moesten een heuvel beklimmen om het te kunnen zien.
Het water was door algen groen geworden.

Een stukje verder bevonden zich de klippen, waar het water met geweld tegenaan sloeg.
Op de terugweg reden we langs Salinen. Hier werd het zout voor het eiland gedroogd.

de groene lagune van El Golfo

Een dag later stormde en regende het. In de middag werd het droog en scheen de zon weer. Ik maakte een wandeling over de promenade. Een deel ervan was afgesloten omdat de golven over de kade sloegen. De volgende dag was het nog steeds stormachtig, maar zonnig. ik keek lange tijd naar de schuimende golven die tegen het land sloegen. Het zag er uit als scheercrème, die de zwarte stenen blank probeerde te schrobben.

Gelukkig duurde het niet lang dat het weer werd zoals het hoort te zijn. Heerlijke lentetemperaturen. De volgende dagen bracht ik door met het maken van lange wandelingen en luilakken aan het zwembad.

El Golfo

Toen ik de laatste dag op het vliegveld stond, hoorde ik dat het vliegtuig drie uur te laat zou komen. Het kon vanwege de zware sneeuwval in Zurich, daar niet op tijd kunnen vertrekken. Laat in de avond kwam ik in Appenzell aan.
Met zomerschoenen en jas moest ik van het station over ijs en tussen hoge sneeuwmuren naar huis lopen, waar ik bibberend aankwam.
Welkom thuis in de kou.

Joyce

164.2006