Jabalpur. India

Homepage	Jabalpur - Mandla - Harratola Tekst en foto's: Anneke en Karel Müller Reistijd: november 2005


Panorama foto Hier komt een foto die de hele breedte van de pagina bedekt. Maakt niet uit welke foto, ( wel van jullie reis in India) als er maar een horizon of iets dergelijks te zien en zodanig "uitgeknipt" kan worden dat er veel boven en onderkant mag verdwijnen. Kijk maar eens op de andere panoramafoto's van onze website.

Donderdag 10 November. Het avontuur gaat beginnen.
2.30 bed uit, wat gegeten en koffie gedronken met Ron, die ons naar Schiphol gaat brengen.
Hij heeft er erg veel moeite mee dat wij weggaan! 4.30 uur op Schiphol en wachten tot 7.30 om dan te vertrekken naar Milaan.Dit is nog maar het begin; het vertrek van Milaan naar Delhi begon al met 30 min. vertraging.

’s Avonds om 23.15 uur geland in Delhi en dan weer naar het volgende vliegveld (nationaal); we worden daar om 1 uur in de nacht naartoe gebracht.
We mochten pas om 3 uur in de nacht naar binnen dus al die tijd hebben we buiten moeten wachten met heel de handel en we zijn er maar op gaan zitten. We waren niet de enigen, want iedereen moet buiten wachten.

Rare gewaarwording maar één geluk: het is niet koud dus we overleven dat wel. Als we om 3 uur naar binnen mogen is het ondertussen

vrijdag 11 november geworden.
We vertrekken om 6 uur met de binnenlandse vlucht naar Jabalpur.

Nationaal vliegveld in India. Wachten......

Maar voor dat het zover is, komen er eerst nog controles. Het inchecken gebeurt gewoon met potlood en papier en bij de controle gaan de vrouwen apart in een hokje om gefouilleerd te worden. Bij de mannen gaat het net zo.

Misschien iets van of vanuit het kleine vliegtuigje ?

Nou, eindelijk de laatste vlucht; een klein vliegtuig waarin we onze benen bijna niet kwijt kunnen. We hadden nog wel gehoopt om lekker nog wat te slapen want we waren moe.

Bij de tussenlanding in Bhopal konden we net nog even van plaats verwisselen waar we meer beenruimte hadden. Nog even een laatste rit van 1½ uur en dan zijn we er. Bij het vliegveld van Jabalpur werden we hartelijk onthaald door zuster Vinci, father Rocky en Vipi; we kregen allebei een bloemenkrans ter verwelkoming omgehangen.

En nu de auto in en gauw naar het Bishops House; mooi niet! Karel werd wagenziek en we hebben 2 keer moeten stoppen. Toen we er waren is hij gelijk naar bed gegaan en ’s middags is hij weer redelijk bijgekomen.
’s Middags een gesprek met de bisschop gehad over hoe de projecten gaan en

hij was tevreden over hoe het gaat en over Fr. Rocky, die bergen werk verzet, maar dat er nog veel meer gedaan kan worden. Nog even een mail naar Ron en Miranda, maar Ron was ons voor geweest. Hij was erg bezorgd omdat hij nog niets van ons had

gehoord.

Fr. Santosh bood ons aan naar Ron te bellen; dat hebben we gedaan, want het kan goed zijn, dat de mail pas morgen doorkomt. We hebben nog in de tuin gewandeld en worden even voor het eten, om half 8 op Rocky’s kamer verwacht; dat zal wel een borreltje drinken worden!

Om 8 uur gegeten en daarna vlug naar bed om de verloren slaapuren in te halen

Zaterdag 12 november
Om 7.30 uur uit bed, lekker gedouched bij de wastafel met een emmer warm water wat hier toch wel luxe is. Na het ontbijt hebben we om 9.30 uur een meeting met de zusters van JDSSS, die ons vertellen wat ze doen.
Voor ons is heel belangrijk om de gezichten te zien achter de mails en het

Het Bishopshouse of iets van Jabalpur ?

sociale contact met elkaar. Na de lunch zijn we Jabalpur in geweest om boodschappen te doen, maar daar is niet veel van gekomen: al dat verkeer, ze rijden aan alle kanten door elkaar dus als ik niet ziek wil worden moeten we maar vlug teruggaan. Lekker mijn haar gewassen en om 19.30 is het weer tijd om te eten. Morgen een zware dag, dan rijden we in één dag naar

Harratola; 200 km met stops o.a. in Mandla waar we de lunch gebruiken met o.a. Sr. Roshini en Sr. Paulina.

Zondag 13 november
Vanuit Jabalpur eerst naar Mandla waar we de lunch gebruikt hebben. Daarna door naar Harratola. Het wordt niet makkeliijk; tussen Mandla en Sijhora is de weg heel slecht, je kan het geen weg noemen, allemaal gaten, kuilen en stenen. We worden helemaal van de ene kant naar de andere kant in de jeep geschud.

Het is maar goed dat Karel nog een tablet heeft ingenomen, het is echt afzien.

Bij de aankomst in Harratola worden we opgewacht door schoolkinderen die ons dansend en zingend verwelkomen. Allebei krijgen we een bloemenkrans omgehangen, het gebeuren is heel bijzonder. Ondertussen is het alweer 19.00 uur en ik ben blij

dat we gaan eten, dan kunnen we gauw naar bed, daar zijn we hard aan toe.
Het is maar goed dat ik niet wist dat het zo’n slechte rit zou zijn, want dan weet ik niet of ik wel gegaan zou zijn. Gauw slapen, dan zijn we morgen uitgerust??

Maandag 14 november
Vanochtend gaan we naar Pakwar naar de kinderopvang. Daar kunnen de moeders hun kinderen brengen waarna ze op het land gaan werken.

De leeftijd in het centrum is van 0 – 5 jaar. De kinderen worden daar verzorgd door ze voeding te geven, omdat ze ondervoed zijn. Veel kinderen hebben dikke buikjes.
Dit is een project wat JDSSS uitvoert en wordt door ons gesponsord. Vanmiddag kwam op de missiepost, bij de kleine medische post, een man met een open schouder. De zuster vroeg of wij mee wilden komen om te kijken.

Iets van de hobbelweg tussen Mandla en Harratola.

Of iets van Mandla

De man heeft zoveel pijn en kwam voor medicijnen. Hij had 4 uur gelopen om hier te komen. Het was verschrikkelijk om te zien, want het bleek kanker te zijn. De zuster heeft de wond schoongemaakt en hem te eten gegeven. Hij kan hier overnachten en de

5
Kinderhuis

volgende dag teruggaan (weer 4 uur lopen). Later hebben Karel en ik daarover een gesprek gehad met Sr. Paulina.

We vroegen haar of ze aan de congregatie willen vragen om deze man te laten opnemen in een stervenshuis.

Daar kan hij in zijn laatste periode verzorgd worden en nog een beetje een menswaardig bestaan hebben.

6
Medische post

En het resultaat was geweldig; ze hebben daar toestemming voor gegeven.
Wij hopen dat er nu actie wordt ondernomen en het zo gauw mogelijk rond is. We waren er kapot van dat zoiets kan.

Rivier bij de missiepost of de landlevelling in Basni en Rehangi

Dinsdag 15 november
Karel is vandaag alleen met Fr. Rocky op pad gegaan. Ik ben niet zo lekker en het is beter om thuis te blijven. Ze gaan naartwee dorpjes in de buurt en naar landlevelling in Basni en Rehangi.

Ik ben met zuster Sahayam mee naar de rivier gegaan waar de kinderen, die op de missiepost wonen, in de rivier in bad gaan. De jongens gaan links van de rivier en de meisjes aan de rechterkant van de rivier. Ieder kind wast gelijk ook zijn eigen kleren in de rivier, de jongens ook.

JDSSS zorgt op de missiepost voor de armste kinderen vanaf 5 tot 15 jaar.
Ze krijgen daar 3 maaltijden per dag wat ze thuis niet krijgen.
Ook worden ze opgevoed; ze helpen mee met de planten water geven en de

rijst oogsten. Voor hun kleding wordt er ook gezorgd en ze zijn dolblij dat ze hier mogen zijn.

Woensdag 16 november
Karel is ’s morgens naar de kerk geweest en daarna met Fr. Rocky naar de landlevelling wezen kijken. Ik voel me vandaag wel wat beter. Vanmiddag zijn we naar 2 dorpjes in de rimboe geweest waar nog nooit blanken zijn geweest. We werden weer met

dans en bloemen ingehaald en hun gezichten straalden. We hebben de waterput en een afgraving met water bekeken. Ze hopen daar nog eens een pomp voor te krijgen om hiermee het land te besproeien.

Het was maar 11 km en we hebben er 1 uur over gedaan met de jeep. Het was verschrikkelijk; je kan het geen weg noemen alleen maar grote gaten zag je.
Ik dacht nog dadelijk kiepen we om en mijn ingewanden draaiden om.

Toen we weggingen uit het dorp kregen we een haan mee en rijst. De haan werd in de achterbak gestopt en rijden maar! Wat was ik blij dat we terug waren en ik voelde mij doodziek, maar ik had het toch niet willen missen.

Donderdag 17 november
Vandaag een rustige dag. We hoeven niet weg, de bevolking uit de omliggende

Iets van de rimboe dorpjes ?

Of de bloemenkrans

dorpjes en schooltjes komen naar het JDSSS-kantoor waar ze voor ons zingen en dansen. Ze laten ook zien hoe ze de kleine kinderen met liedjes zingend dingen leren. Ik denk dat er zo ongeveer 400 kinderen, vaders en moeders bij elkaar waren. We

9

Kinder invasie of iets van het JDSS-kantoor

deelden tussendoor koekjes met vitaminen uit. Zelfs grootmoeders en opa’s wisten niet hoe gauw ze ook koekjes moesten halen.

Het is niet te geloven hoe dankbaar ze hiervoor zijn. Ze staan in de rij om onze handen te mogen vasthouden en het liefst zouden ze onze voeten willen kussen. Op het einde kregen de kinderen kleding, door ons uitgereikt, voor als het koud wordt. En daarna kregen ze allemaal een maaltijd aangeboden, omdat ze vaak maar 1 x per dag kunnen eten.
Het was een mooie dag met al die gelukkige gezichten.

Vrijdag 18 november
Vanmorgen moesten we vroeg weg vanwege veiligheidsoverwegingen; vlug nog even koffie gedronken en daarna met Fr. Rocky per jeep vertrokken.
Fr. Rocky was de vorige avond teruggekomen uit Mandla (3 uur rijden) speciaal

voor alle zekerheid vanwege die fundamentalisten. We zijn naar Sijhora doorgereden waar we hebben ontbeten. Karel is daarna met Fr. Rocky naar Sakwah gegaan om de kruidentuin te bekijken en gesprekken te hebben met metselaars.

Ik ben met Sr. Roshini en Sr. Paulina terug naar Mandla gereden. Over 10 km doe je 2 uur, zo slecht kunnen de wegen daar zijn. Karel en Fr. Rocky kwamen later in de middag terug naar Mandla waar we dan 2 nachten zullen blijven.

Zaterdag 19 november
We zijn ‘thuis’ in Mandla, hopelijk een rustige dag. Maar om 8.15 was er alweer bezoek voor Karel: Fr. Varghese uit Danora. Die wilde graag een gesprek over een project.

Daarna hadden we een bijeenkomst met de staf van JDSSS en een videopresentatie. De morgen was alweer om, nu lunchen en even rusten, dan gaan we daarna naar de metselaarscursus kijken. Aansluitend komen de Grihinimeisjes uit Chabi, die krijgen daar een opleiding waarmee ze in de toekomst iets kunnen doen. Veel meisjes hebben geen scholing gehad en

Nog iets van de weg naar Mandla of jullie jeep ?

kunnen dus niet lezen en schrijven. Sommigen hebben een paar klassen gevolgd maar verder niets. Deze opleiding duurt 8 maanden en de meisjes zijn tussen de 16 en 20 jaar. Vanavond culturele activiteiten van JDSSS en de Grihini-meisjes,

drama of dans foto van de Grihini meisjes ?

met dans, muziek en drama-opvoering. Het is niet te geloven wat ze allemaal voor ons doen. We kregen weer bloemenkransen en een cadeautje dat de Grihini-meisjes zelf hebben gemaakt: een warme gebreide das.

Ze zijn blij dat ze dat geleerd hebben en dat aan ons hebben kunnen laten zien. Het was toch weer een drukke dag. Net klaar met eten en het zal niet lang meer duren voordat we het bed induiken.

Zondag 20 november
Vandaag terugreis naar Jabalpur. We zouden ook nog een visite brengen aan Balpur, maar dat hebben we laten afzeggen; voor mij wordt dat echt teveel.

Na het ontbijt gaan we naar de kerk om 8.30 uur. Dan wordt het koffers pakken en na de lunch om 13.30 uur rijden we naar Jabalpur. Het was gelukkig niet zo

druk op de weg, maar weer een heel stuk van de weg was ontzettend slecht. Op mijn armen heb ik blauwe plekken van het heen en weer schudden in de jeep. Om 15.30 uur kwamen we aan.. Even rusten en dan weer naar het oude Bishop’s House,

waar buiten een feestelijke H.Mis wordt opgedragen, met de bisschop, de paters en de zusters uit heel de omgeving. Het is net zo’n happening als op het St. Pietersplein bij de paus en er waren zo’n 5000 mensen.
Daarna processie en dan weer terug naar het nieuwe Bishop’s House waar we met Fr. Rocky hebben gegeten.

Maandag 21 november
Vanochtend gaan we boodschappen doen in Jabalpur, wat ik eigenlijk niet zo zie zitten. Weer in de auto. Onze chauffeur Dalchand brengt ons overal naartoe en blijft altijd bij ons, wat ik soms wel vervelend vind. Maar ze zijn allemaal overbezorgd en niets is teveel.
Na de lunch heeft Karel nog een gesprek met de bisschop en Fr. Rocky over de projecten. Om half 5 gaat hij nog even naar Fr. Davis George, die net terug is van een bezoek aan Manilla. Ik ga niet mee, voel me niet zo lekker en ga naar

12
Foto van het "St. Pietersplein" van Jabalpur

bed met een pil. Ben daarvan redelijk opgeknapt en ga lekker mijn haar wassen en krullen zetten.
Vanavond het laatste diner met de bisschop. Als gasten zitten wij apart aan een tafel met de bisschop, dat is de gewoonte.
Voor mij hoeft dat niet, het is veel lekkerder om bij de anderen te zitten.

Dinsdag 22 november
Vandaag houden we het rustig. We gaan nog even naar Napier Town, waar ze ook bij de kerk een religieus winkeltje hebben.

Graag wat plaatjes van Japalpur

Toevallig ontmoeten we daar pater Joseph Periappuram, die in huis was. Met elkaar gezellig koffie gedronken en bij-gekletst. Daarna terug voor de lunch.

Na de lunch heeft Karel overleg met de bisschop en Fr. Rocky over het project landlevelling. Daarna ging Karel nog even een bezoekje brengen aan pater Davis George. Ik ben thuis gebleven; de koffers vast ingepakt en wat uitgerust.

ook hier wat Jabalpur ?

Na het diner heeft Fr. Rocky de religieuze cadeautjes voor ons gezegend. Wij wilden graag dat hij dat zou doen, omdat het toch wel en speciale herinnering voor ons is. En zo was het weer tijd om het bed in te duiken, want morgen begint de terugreis.

Woensdag 23 november
6.15 uur uit bed; snel wat eten en drinken, de jeep staat klaar en we vertrekken naar het vliegveld….