Homepage

ArgentiniŽ - Ushuaia
Tekst en foto's: Kristine Hannon
Reistijd: november 2005

     

Ushuaia

Iguazu

Buenos Aires

Ushuaia

Parque Nacional Los Glaciares

     
Dag 4: vrijdag 25 november 2005: Buenos Aires Ė Ushuaia.
Vannacht veel wakker geweest wegens keelpijn en luidruchtige Nederlanders. Amai, die kunnen nogal wat nachtelijke decibels produceren!!
Aan het ontbijt aangeschoven bij een Franse dame en haar dochter die ook een 24-daagse reis maken en nogal verwonderd waren dat ik helemaal 'solo' reis.
Verder vlug, vlug, want de taxi is een half uur te vroeg.
En ja hoor....de tragikomedie gaat verder....op den duur vraag ik me niet meer af OF er iets zal mislopen, maar simpelweg WAT er zal mislopen. Dat is een stuk gemakkelijker...haha.

Aangekomen in de vertrekhal van de luchthaven, is het daar een drukte van jewelste. Overal camera's van TV stations, spandoeken en oververhitte personen. What the hell is dat hier !? Wat blijkt: de piloten van Aerolineas Argentinas staken, en raad eens met welke luchtvaartmaatschappij ik geboekt heb...juist ja... Maar deze keer heb ik toch geluk: Aerolineas werkt samen met Austral, dat wil zeggen dat sommige Aeros vluchten door Austral worden uitgevoerd. Wat blijkt, alle vluchten die beginnen met het cijfer 2 ( zoals mijn vlucht ) vliegen toch, hetzij met enige vertraging omdat zij verzorgd worden door Austral. Alle andere vluchten zijn afgelast. Wat een geluk !!!! The gods are with me....allemaal! Zie je het anders al gebeuren, dit kleine meisje uit het boerengat Knokke....gestrand in een miljoenenstad als BA ? Als het moet zou het ook wel gaan, maar toch liever niet!

Ik word prompt tegengehouden door een journalist die een microfoon onder mijn neus duwt en mij (in 't Spaans natuurlijk ) vraagt wat ik van de staking vind ? Euh....no habla EspaŮol senior, mag het ook in't engels? Waarop de cameraman begint te lachen en zegt ' ja, hij is alleen hť en als hij een vrouw ziet...'t Zal wel aan mijn opvallende cowboyhoed gelegen hebben zeker...!?
En ik die dacht dat ik op de Argentijnse TV ging komen.

 

Uiteindelijk vertrekt de vlucht met 1u45 minuten vertraging, wat nog meeviel want sommigen hadden er voor een uur of vijf !

Nu gaat het richting zuiden voor een binnenlandse vlucht van een uur of vier. Tel daar de vlucht van gisteren bij, je doet er dus ongeveer 6 uur over om ArgentiniŽ van noord naar zuid te overvliegen. Hoe lang zou dat duren boven ons Belgenlandje...een minuutje of 20..?

De vlucht volgt de kustlijn van ArgentiniŽ en overvliegt tijdens de afdaling de uitlopers van het Andesgebergte nabij Ushuaia. Dit is vuurland en ťťn van de onherbergzaamste streken. Wind is hier het belangrijkste element.

Ushuaia is de meest zuidelijke stad ter wereld, en daarmee is alles ongeveer gezegd. Het is een lelijke stad, met een mengelmoes aan bouwsels, en is eigenlijk ontstaan als een soort strafkolonie.
Getuige daarvan is het Maritiem Museum, dat gevestigd is in de oude gevangenis 'El Presidio'. Met de directeur van dit Museum, Carlos Pedro Vaira, heb ik morgen om 10 uur een afspraak. Ik ben benieuwd, maar vooral ben ik erg ongeduldig om de 2 cellen te zien die gewijd zijn aan Adrien de Gerlache en zijn 'Belgica' (voor de leken onder jullie: dit is de naam van zijn schip waarmee deze Belg tussen 1897 en 1899 in Antarctische wateren rondvoer en vastraakte in het ijs ) (Noot redaktie: zie hiervoor het verslag Antacrtica.)
Maar eerst nog landen, een postkantoor-bank-schoenmaker en internetcafť vinden. Of zou dit, gezien mijn reisvoorgeschiedenis teveel gevraagd zijn...hah...misschien is dit wel mijn geluksdag !

Buenos noches a todos, hasta maŮana. Kristine, zuske, mama of Stientje
De aanvliegroute naar Ushuaia is prachtig, het is ťťn van de mooiste die ik ken, met overweldigend zicht op heel de stad, het beaglekanaal met aan de overzijde daarvan Chili, de bergen en de Martial gletsjer aan wiens voeten Ushuaia gelegen is.
Mijn hart maakt een sprongetje want, hoe lelijk deze stad ook is, zijn ligging is subliem en zijn status als meest zuidelijke stad ter wereld geeft het iets mysterieus en krachtigs. Ushuaia is een beetje (veel) nostalgie voor mij en brengt liefdevolle gevoelens in mij naar boven.
Dit is de stad waar mijn Antarctisch avontuur begon. De stad die onlosmakelijk verbonden is met ťťn van de mooiste periodes van mijn leven.
Daarom ben ik hier, uit weemoed....for old times sake.

Nog geen twee weken geleden was Andrey hier (de kapitein van het schip dat ons naar Antarctica voer) en als ik de luchthaven binnenkom, voel ik zijn voetafdrukken onder de mijne. Veel emoties, die ik verder voor mezelf hou.

Geen bus hier, dus een taxi brengt me naar het hotel Albatros.
Het hotel vanwaar we acht jaar geleden ingescheept zijn en dat praktisch met zijn voeten in het beaglekanaal ligt. Uit mijn kamer heb ik zicht op de aanlegsteiger voor cruiseschepen, die jammer genoeg enkel toegankelijk is voor passagiers.

Inmiddels heeft de geur van het regenwoud in Iguazu plaats gemaakt voor de  vertrouwde zilte zeelucht..
Ik was vergeten hoe steil de straten hier zijn. Zolang je parallel loopt aan het water is het OK, maar de dwarsstraten hebben hier een stijgingspercentage om 'u' tegen te

Aankomst Ushuaia

zeggen! Zoals jullie gisteren hebben gemerkt, was een internetcafť vinden geen probleem ( er staan hier meer dan 50 computers). Ook mijn schoen is gerepareerd door een lieve man met een tandenloze glimlach, in zijn stokoude schoenmakerij anno 1950. Schitterend! De post was nog steeds hetzelfde oude gebouwtje dat beschilderd is met gevangenistaferelen. En ja hoor, nonkeltje Herman, de rollende bureaustoelen staan er nog steeds!!

Verder heb ik de nieuwe Ushuaiaanse zomercollectie kunnen bewonderen (zoveel kledingszaken) en werd ik bijna zot, want als pinguingek zoals ik is dit het aardse paradijs! Zoveel pinguÔns dat je het op den duur ook niet meer weet. Ik zag zelfs pinguinsloefen!!

Bij het vallen van de avond zie ik wat hier WEL veranderd is. Ushuaia is niet meer zo'n veilige stad en het is niet raadzaam om hier 's avonds alleen rond te lopen denk ik. Overal troepen groepjes zonderlingen samen. Er is veel kabaal, geroep en gecross met bromfietsen en het geheel geeft toch een onveilig gevoel. Een beetje grimmig eigenlijk.

Dus keer ik maar terug en zoek mijn kamer op voor een heerlijk bad en een warm bed.



Hal van Museo Maritima de Ushuaia


Dag 5: zaterdag 26 november 2005: Musea in Ushuaia + de haven.
Ik word wakker van een gezapige regenstroom tegen mijn venster. Het regent onophoudelijk en hard, en dus ideaal voor een uitgebreid museumbezoek.
Mijn eerste museum is natuurlijk het 'Ex Presidio Museo Maritimo de Ushuaia', gehuisvest in de oude gevangenis en gelegen aan de rand van de stad.
Het museum behandelt eigenlijk 4 onderwerpen: de gevangenis zelf, de ontdekking van de straat van Maghelaan, het ontstaan van de stad Ushuaia en de grote Zuidpoolexpedities.
Overbodig te melden dat vooral dat laatste me aantrekt vanwege de aanwezigheid van de Gerlache.
Om 9u50 ben ik aanwezig voor mijn 10 uurafspraak met directeur Carlos Vairo.
Hij is niet de eerste de beste.
Via google vond ik zijn curriculum vitae en dat is toch niet mis.
Licentiaat in van alles en nog wat, schrijver van verschillende boeken, expert in de geschiedenis van Ushuaia en kenner van alle scheepswrakken in deze wateren.
Verder is
hij nog directeur van een vereniging voor museumdirecteurs.
Natuurlijk is hij niet op tijd en word ik door de secretaresse verzocht om 11 uur terug te komen.
Om 11u30 arriveert hij.
Ik had al door dat die mens eigenlijk geen


De Gelache afdeling van het Museo

tijd had voor een simpele ziel als ik.

Na het overhandigen van Hermans fotoís, het obligatoire kiekje en de nodige excuses van Mr. Vairo voor zijn drukke schema, is de meeting afgelopen.
Live and learn Kristine, had je nu echt gedacht een rondleiding te krijgen van die mens? Wat ben ik soms toch naÔef....(maar 'k heb toch lekker niet moeten betalen om binnen te mogen...haha)
Van het museum heb ik met volle teugen genoten. Alles is hier nog in oorspronkelijke staat (nu bijna vervallen op sommige plaatsen) en dat geeft extra sfeer (en weeral nostalgie).Vol ongeduld ontdek ik de drie (!) cellen die handelen over de Gerlache's expeditie met de Belgica. Fier poseer ik voor de plaquette met de namen van de
sponsors en vertel de verwonderde Spaanse dame die mijn foto neemt, dat ik die

'kristine hannon' ben die daarop staat.
Ik wil iedereen aanklampen die de cellen binnengaat en hen met trots verkondigen dat ik daar veel over weet en dat hij ook een Belg was. Eigenlijk heb ik hier constant de neiging om te zeggen dat ik al in Antarctica was. Zo van : als je vragen hebt, stel ze maar gerust hť.... Ik weet dat het belachelijk is, maar ik voel me hier speciaal en ben trots op mijn Antarctica-avontuur.
En iedereen mag gerust weten dat het mijn leven heeft veranderd. Basta !

Wat mij wel verwonderde was dat er geen voorwerpen aanwezig zijn in de 'de Gerlache cellen'. Veel boeken, kaarten, knipsels en een prachtige maquette van de Belgica, maar geen voorwerpen zoals borden, lepels, vorken, potten en pannen e.d..
Wat ook opviel; de Gerlache heeft drie cellen en Shackleton maar ťťn.
Strange, als je weet dat Shackleton tien keer beroemder is.
Allemaal dingen die ik aan Mr. Vairo had kunnen vragen als ik wat meer tijd had gehad....

Ondertussen is het opgehouden met regenen. Ik moet dringend eens langs bij Aerolineas. Mr.Vairo zei me zoeven dat vandaag ALLE vluchten zijn afgelast! Even polsen wat de vooruitzichten zijn voor mijn vlucht naar El Calafate morgen...
Het kantoor van AA is natuurlijk dicht. 't Is zaterdag. Dan maar telefonisch, uiteindelijk vertelt de bediende mij dat de vluchten hoogstwaarschijnlijk zullen doorgaan, maar met twee uur vertraging. Ik moet hem morgen om 11 uur terugbellen.
Allť, op hoop van zegen!

Mijn volgende stop is het 'Museo del Fin del Mundo', eigenlijk niet veel soeps... Een beetje teleurstellend.
Het is zeer klein en hopeloos onvolledig. Wat wel tof is : je krijgt er een stempel van 'Fin del mundo' in je paspoort !
't Is misschien onnozel, maar het heeft wel iets....kan ik thuis een beetje stoefen (= opscheppen voor de niet West-Vlamingen) ....
Ondertussen heb ik bij 'tante Sara' (ja, je leest dat goed) een hamburguesa gegeten. Tante Sara was een Hollandse die naar het diepe zuiden is geŽmigreerd. Haar frietjes zijn schattig en lekker en hebben dezelfde vorm als onze chips, maar dan dikker gesneden. Muy bien !
Verder heb ik 'Worlds End' gevonden : de beste en mooiste souvenirwinkel hier, waar ik veel te lang rondsnuister en veel te veel pesoís opmaak.... En ik heb naar het thuisfront gebeld...hť mamaatje en papaatje....ik was blij jullie te horen.

Tegen die tijd is het licht buiten ideaal, de fotografische omstandigheden optimaal: valavond met zon en wolken.
Dus terug naar de haven voor een paar megashots met sublieme lichtomstandigheden.
Het Beaglekanaal is als een draaikolk, je wordt er naartoe gezogen. Ik word er zowaar stil van. Dat doet de schoonheid van de natuur met mij ; ze snoert mijn mond, vult mijn ziel, betraand mijn ogen en opent mijn hart. Ik vrees dat jullie dat in de komende dagen nog een paar keer zullen moeten lezen....rekening houdend met mijn verdere 'natuurgevulde' reisprogramma. Alvast sorry op voorhand....


Beagle kanaal

Nu ga ik ophouden voor vandaag, ik moet nog naar de Ď pharmaciaí want ik ben een beetje koortsig, verkouden en 'keelonstoken'. Dat is de schuld van die tochtige luchthavens en vliegtuigen. Dus dat wordt vroeg onder de wol en morgen weer fit man (vrouw is beter)!



               Citybus van Ushuaia

Dag 6: zondag 27 november 2005: Staking Aerolineas Argentinas Ushuaia
Ik word wakker met een keel van schuurpapier, rode oogjes en een hoofd dat op springen staat. Koorts dus... De 'letodal' die ik gisteren in de pharmacia kreeg, moet blijkbaar nog beginnen werken.
Eigenlijk zou ik graag wat langer slapen maar jammer genoeg moet ik - zoals overal in ArgentiniŽ - al om 10 uur uitchecken.

Ongelooflijk hoe dood het hier is op zondag! Uitgenomen de souvenirwinkels en intenetcafes is hier alles potdicht. Zelf het taxidepot is gesloten en ik zal dus zelf voor mijn vervoer moeten zorgen. Maar eerst moet ik nog zien te achterhalen of mijn vlucht naar El Calafate wel zal vertrekken... Het agentschap van AA is natuurlijk dicht, dus telefoneer ik naar de drie verschillende nummers die ik heb neergeschreven. Nergens antwoord, of de lijn is bezet.

Toch eens de website proberen, maar ook hier is het noppes. Er zit niets anders op dan in ieder geval naar de luchthaven te gaan, ter plaatse zal wel blijken wat de toestand is.
Ik had vandaag graag nog het Yamana museum bezocht, maar ik voel mij een beetje slapjes.

De Yamana's waren de oorspronkelijke bewoners hier. Ze leefden praktisch naakt in deze onherbergzame en koude streek.


Wolken boven Ushuaia

Hun onderkomen bestond uit een uit takken vervaardigde wigwam en ze stookten grote vuren ( fuego ) om zich warm te houden en te drogen. Het waren kunstenaars in het vervaardigen van primitieve kano's en ze leefden voornamelijk van de visvangst.
De reusachtige vuren waren het eerste dat Maghelaan zag en zo werd dit land ' Tierra del Fuego ' genoemd.

Dan maar richting luchthaven, ik kan even goed daar wachten en zodoende weet ik ook direct wat de verwachtingen zijn. Ik kom er om 12u30 aan voor mijn vlucht van 15 uur. Eerst een heleboel chaos, nul informatie en een massa wachtenden die niet
weten wat er zal gebeuren.
Plots krijg ik te horen dat de vlucht toch doorgaat, maar vermoedelijk met 4 uur vertraging. Zeven uur wachten is lang, maar toch beter dan niet kunnen vertrekken.

Er is hier vast tapijt, en daar er geen stoelen te bespeuren zijn nestel ik mij ergens op de grond voor een dutje. Reizen is veel wachten en nog meer geduld hebben. Maar, ervaring heeft me dat geleerd en ik probeer het aangename aan het onvermijdelijke te koppelen.
Het is best gezellig : als ik na een uurtje of twee rusten mijn ogen opendoe, zit en ligt het hier zo'n beetje vol wachtenden. Ik raak met verschillende mensen aan de praat en zo gaat de tijd toch nog redelijk snel. Als ik nu een spel kaarten bijhad...
Informatie is hier erg schaars en als je er niet zelf om vraagt (wat enkel kan in 't Spaans), krijg je helemaal geen ! De vier uur worden vijf uur vertraging....niks drank- of maaltijdbonnetjes....trekt uwe plan met uw acht uren wachttijd !! Maar ja, het is voor iedereen hetzelfde. Hakuna matata. 't Is vervelend maar er zijn ergere dingen.

Lake Argentino - El Calafata

 Kristine

printversie

311.18.01.08