Homepage

ArgentiniŽ - Parque Nacional Los Glaciares
Tekst en foto's: Kristine Hannon
Reistijd: november 2005

     

Lake Argentino

Iguazu

Buenos Aires

Ushuaia

Parque Nacional Los Glaciares

     
Dag 6: zondag 27 november 2005: El Calafate
Na een mooie, korte vlucht ( met de nodige oorpijn wegens mijn sinusitis..) volgt een schitterende landing in El Calafate langsheen het turkooisblauwe Lago Argentino.

Op de achtergrond, de eerste bergen van de 'Cordillera de los Andes' die baden in het feeŽrieke avondlicht... Dit belooft mooi te worden...
Het hotelletje is ook in orde, ik heb een splinternieuwe kamer ( met vloerverwarming, my god !) die nog naar de verf ruikt. Ondertussen is het al halftien en haast ik mij op zoek naar de 'terminal de buses' waar ik mijn busticket voor woensdag moet afhalen.

El Calafate is een schattig stadje en de hoofdstraat doet me denken aan 'Main street' in disneyland. Alle huisjes zien eruit alsof ze uit een Westernfilm geplukt zijn. Houten veelkleurige optrekjes met kleine ramen en torentjes. Saloonachtige winkeltjes en stenen bouwsels waar je de cactussen kan bijdromen. Het is hier ook gezellig, gemoedelijk en ongedwongen. El Calafate kan me wel charmeren.

We zijn hier in de Patagonische steppe en dat betekend: weids en droog landschap, veel wind, uitgestrekte ranches, Argentijnse cowboys, grazend vee en paarden.

Bank en internetcafť zijn al gelokaliseerd dus het zit erop voor vandaag!

   
Dag 7: maandag 28 november 2005: Alternatieve tour Perito Moreno.
Na een simpel maar stevig ontbijt tijdens dewelke ik een leuk gesprek had met een Zwitserse verpleegster in loopbaanonderbreking ( ga dat ook eens vragen aan mijn baas...haha), worden we - dat zijn 22 man en 7 verschillende nationaliteiten - aan het hotel opgepikt voor een ' Tour alternativo de Perito Moreno'
Eerst wat uitleg over die Perito Moreno. Perito Moreno is een 65 meter hoge, 60 kilometer diepe en 5 kilometer brede gletsjer. Het is ťťn van de overblijfselen van de Patagonische ijsvlakte die 18.000 jaar geleden heel dit gebied bedekte met een ijslaag van 1 tot 4 kilometer dik. Het is de grootste nog groeiende continentale gletsjer ter wereld, en dit met een snelheid van 1 meter per dag. Wat enorm vlug is voor een gletsjer.
Zijn ligging is uniek en mede daardoor is hij van dichtbij te bewonderen. Hij ligt aan het Lago Argentino dat op die plaats een V-vorm heeft. De twee armen van de V worden gescheiden door een schiereiland dat recht tegenover de gletsjer ligt en het mogelijk maakt hem tot op een paar tiental meter te benaderen.
Sommige jaren groeit de gletsjer zo vlug ( zoals nu ) dat hij tegen en op het schiereiland komt te liggen. Daardoor gebeuren twee dingen:
1. De gletsjer komt onder drukt te staan omdat hij tegengehouden wordt door een landmassa.
2. De gletsjer sluit het V-vormig meer af waardoor in de ene helft het water steeds hoger komt te staan dan in het andere ( het kan namelijk niet meer weg ).

Satelietbeeld van Porito Moreno

In 1988 was zo het waterpeil in de Brazo Rica 23 meter hoger dan in het andere deel van het meer, gevolg: de gletsjer is gebarsten waardoor massa's ijs neerstorten en de weg terug vrij was voor het kolkende water.
We beginnen aan een bijna drie uur durende rit langs ongeasfalteerde wegen ( dirt roads ), langs de rand van Lago Argentino. Dit immense meer is 100 km. lang en 20 km. breed en is daarmee het derde grootste meer in Zuid Amerika, na Titicaca en Lago Buenos Aires.

Het is overduidelijk een gletsjermeer, vanwege zijn schitterende turkooise kleur en het doet mij denken aan mijn reis naar Nieuw Zeeland. Het is hier een prachtige desolate plek, de koude wind waait de muizenissen uit je hoofd. We rijden door de pampa met zijn toefjes gras en zijn dorre grond.
Tot twee maal toe vliegt de condor...de grootste vogel hier met een spanwijdte van ongeveer drie meter. Het uiteinde van zijn vleugels zijn precies vingertoppen en wijzen ons de weg.
We zien de Upland Goose (gans) waarvan gezegd wordt dat het mannetje zo trouw is, dat hij zelfmoord pleegt als zijn vrouwtje sterft. We zien ook andere vogels met kleurrijke namen die ik al lang ben vergeten... maar dat is niet belangrijk... what's in a name?
We komen zo in een overgangslandschap tussen pampa (met maar 200 mm regen per jaar) en Lengawoud

 Satelietbeeld van Lake Argentina. Links onder Perito Moreno

  ( 1500 mm ). We passeren Estancia Anita, een 60.000 hectare (!) grote ranch die schapenwol uitvoert over de hele wereld. Daarna duiken we het Lengawoud in en gaat het slingerend verder lang vossenholen, poemasporen, prachtige gele (calafat) en rode bloemen, paalrechte bomen en kabbelende beekjes.... En plots, om de hoek, doemt het eerste beeld op van de imposante witte muur! Hoewel het van hieruit nog 27 kilometer ver is, ziet hij er al indrukwekkend uit.
Het is een kat en muisspelletje : we zien hem, we zien hem niet meer, we zien hem.....en iedere keer dat hij opdoemt, is hij een beetje dichter en een beetje groter.
Op het einde begint onze alternatieve trekking. We wandelen een stukje door het woud en stilletjes zien we zijn trekken van tussen de bomen te voorschijn komen. Het is nog wel een paar honderd meter maar het maakt toch indruk. Zoveel zelf dat ik bijna vergeet te kijken waar ik mijn voeten zet, dit keienstrand is niet het terrein dat je met de ogen op de gletsjer moet oversteken.

Het wordt een prachtige tocht waarbij Perito telkens weer verschijnt en verdwijnt. Hij groei maar en groeit maar naarmate we dichter en hoger komen. Op de duur is hij overal, hij vult de hele achtergrond van uiterst links naar uiterst rechts en het is.onmogelijk om in 1 keer een foto van hem te nemen. Ondertussen is ook de zon ons goed gezind en uitbundig werpt ze haar weerkaatsende stralen op deze massieve, witblauwe muur.

Imposante witte muur van de Perito Moreno

Het contrast met de groene wouden, de rode bloemen die overal schitteren en het felle wit van de massa ijs, is zo mooi...het is bijna goddelijk. Eenmaal boven hebben we tijd om op ons eentje langs de houten terrassen te lopen die een spectaculair zicht
geven op de gletsjer in zijn geheel. Ik loop een beetje verdwaasd rond, toch wat uit mijn lood geslagen door de overdonderde schoonheid van het geheel.
Ondertussen doet de zon zijn werk, en is Perito nu ook in de diepte bijna mistvrij. Hij reikt zover mijn ogen kunnen zien...en nog verder. Ik zie spleten, punten, halve cirkels, torens en vallende stukken.
De gletsjer schuurt, kraakt, barst en ontploft zoals het geluid van dynamiet of een geweerschot dichtbij.
Dan gaan alle hoofden in dezelfde richting, vol verwachting kijkend....valt er iets of niet? Ik zie blauw, blauw en nog eens blauw, in alle tinten als lichtjes die schijnen vanuit het diepste van de ijsmassa.
Ik heb het koud, niet zozeer van de ijzige gletsjerwind, maar vooral een soort koud die je alleen krijgt van overweldigende, overdonderde schoonheid. Ken je dat gevoel?
Ja, ons Kristinetje haar mond is zeker gesnoerd hoewel er enkele krachttermen

 Perito Moreno

Perito Moreno

in mij opkwamen...maar geen enkele is allesomvattend genoeg voor deze ruwe schoonheid. Mijn traantjes staan te trappelen, mijn zieltje wordt week en mijn hart kan zoveel moois bijna niet verdragen. Ook deze unieke plek krijgt er zijn plaatsje

('t Is daar in mijn hartje al behoorlijk druk !).
En hoewel ik altijd moeite heb om mijn rug te keren naar zoveel moois - het is precies een gebrek aan eerbied vind ik - roept de klok en verlaat ik deze magische plek met een kropje in de keel (dat er trouwens nog zit en er eigenlijk al heel de reis zit).
Maar dan volgt er nog een verrassing!
We doen nog een korte boottocht om het geheel eens van een ander oogpunt te bekijken. Ook dat is super, en een waardige afsluiter van een natuuroverweldigde dag, een dag zoals een wonder: intens, verrassend, overdonderend en hartverwarmend.

Een dag die je doet nadenken, een dag om nooit te vergeten... Buiten de natuur zijn er niet veel dingen die al deze emoties tegelijk kunnen opwekken.
Na een behouden terugrit waarbij, zoals dikwijls, de helft ligt te slapen (ik hoor NIET bij die helft) stoppen we om 17u30 aan het hotel.

Perito Moreno


Dag 8: dinsdag 29 november 2005:
dagexcursie Todos los Glaciares : Upsala, Spegazzini, Onelli
Vandaag vroeg uit de veren want de bus komt mij om 7u15 al oppikken! Als ik even mijn gordijntje optil en nog vanonder mijn warme dekens naar buiten gluur, lijkt het een fantastische dag te worden! De meeste goden hebben mij hier al af en toe eens in de steek gelaten, maar de weergoden zijn mij hier op cruciale momenten altijd goed gezind geweest. Hopelijk blijft dat zo....

De rit voert ons vandaag weer in dezelfde richting als gisteren, alleen de laatste 15 kilometer gaan de andere kant op.
Terug is het genieten van het landschap, deze keer op een iets vroeger tijdstip dan gisteren. Ook de mythische condor vliegt weer hoog boven ons, en deze keer heeft hij 5 soortgenoten meegebracht. Het is stijlvolle luchtacrobatie.

Na een goed uur rijden komen we aan in Punta Banderas, dit is een kleine aanlegsteiger, want vandaag gaan we varen !!!
De dag bestaat uit drie delen: eerst de Spegazzini gletsjer, daarna Upsala gletsjer en tenslotte Onelli Baai.
Het inschepen gebeurt vlotjes en na enkele minuten zijn we reeds onderweg. Deze boot is nieuw en erg luxueus. Het is ook geen gewone boot, maar een catamaran. Een stuk beter als je weet dat een catamaran een veel kleinere diepgang heeft dan een gewone boot en daardoor op veel plaatsen kan komen die anders onbereikbaar zijn.

rondvaart op Lake Argentino

Binnen heeft iedereen zijn zitplaats, een beetje zoals in de bioscoop. Maar voor mij is dat bijzaak want ik wil buiten zijn. Met drie pulls aan, een winddicht vest, zonnebril en een dikke muts waag ik mij boven op het ijzig koude dek.
De zon is van de partij, al is het nog niet uitbundig en er staat een meer dan stevige wind.
Van zodra we de eerste rotspartij gerond hebben is het al meteen duidelijk voor mij: dit wordt echt super! Want wat zie ik namelijk? De eerste ijsbrokken...!

Lago Argentina heeft verschillende vertakkingen en vandaag zullen wij er daarvan drie bezoeken. Al deze vertakkingen hebben als eindpunt een gletsjer en deze eerste ijsblokken zijn daarvan afkomstig. 
Deze gletsjers zijn allemaal geboren uit het Zuidelijk Patagonisch ijsveld dat ligt op een hoogte van 1500 meters en deze ijsrivieren vormt. Ook in Chili zijn er gletsjers die van ditzelfde ijsveld
afkomstig zijn. Het grote verschil is dat de Argentijnse allemaal uitmonden in gletsjermeren en de Chileense in de oceaan. Naarmate we dichter bij de gletsjer komen (we zien ze evenwel

nog niet) worden de ijsmassas groter en talrijker. Mijn hartje maakt alweer een paar sprongetjes. Het is een mooi spektakel, al die stukken ijs in deze groene omgeving. Het is eigenlijk een beetje vreemd en precies alsof ze hier niet thuishoren.
Eigenlijk doen ze dat ook niet ; we zitten hier op een breedtegraad van ongeveer 45 graden zuid en dat is ongeveer de plaats van pakweg Parijs in het noordelijk halfrond.
De eerste gletsjers in het noorden (op zeeniveau welteverstaan, niet op 3000m hoogte) komen pas voor rond de 60ste breedtegraad. Men denkt dat de oorzaak te vinden is in de oceaanwinden, die bij het opstijgen tegen het Andesgebergte zodanig afkoelen dat het vormen van gletsjers mogelijk wordt.
Ondertussen kijk ik mijn ogen uit...gisteren was super-waw en vandaag doen we daar nog een schepje bovenop. De massa's ijs worden nu echte ijsbergjes en er zitten een paar hele mooie bij. Alle tinten blauw, lijnen, strepen, gaten, tunnels, afgeplat, puntig, met torentjes en 1 met een roetsjbaan in vanbinnen.

En dat alles op enkele meters afstand. De meeste ijsblokken drijven hier al lang, we zijn trouwens nog een 30-tal kilometer van de gletsjer. Je ziet duidelijk aan de lijnen dat ze al enkele

omwentelingen hebben gemaakt.
Een ijsberg bevindt zich trouwens voor 7/8sten onder water. Door de stroming en de warmte van het water, gaat die smelten waardoor zijn zwaartepunt zich verplaatst en hij een buiteling maakt. Waarna het hele proces van voor af aan begint. De kleur

van de ijsmassa heeft dan weer te maken met zijn ouderdom. Hoe ouder het ijs hoe blauwer de kleur. IJs wordt hier gevormd door sneeuw en niet door bevroren water, en sneeuw bevat luchtbelletjes. Naarmate die wordt samengeperst en zo ijs wordt, worden ook de luchtbelletjes samengedrukt en gevangen.
Deze zijn verantwoordelijk voor de typische, verrassende blauwe kleur.

Ondertussen varen we vrolijk verder en komen in de Brazo Spegazzini, een mooie fjord met rechts van ons de hoogste gletsjer die 'hangt' aan de bergwand. Een schitterend en uniek zicht! Helemaal op het einde van deze brazo ligt de Spegazinni gletsjer. Hij wordt gevormd door drie verschillende ijsrivieren waarvan de spectaculairste uiterst rechts ligt en als een waterval van ijs langs de bergwand kleeft. Het is werkelijk uitzonderlijk mooi om dit van zo dicht en bij deze heerlijke weersomstandigheden te mogen aanschouwen!

Terug uit de fjord is onze volgende bestemming de Brazo Upsala die logischerwijze leidt naar de Upsala gletsjer. Dit is een samengestelde gletsjer. Hij wordt gevormd door verschillende kleinere gletsjers die allemaal parallel aan elkaar lopen en waarbij de sedimenten van de verschillende onderdelen samen een soort morene vormen in het midden van de eigenlijke gletsjer.
Het is ook een kalvende gletsjer, wat betekent dat hij uitmondt in water. Upsala (870 vierkante kilometer en 8 kilometer breed) is nog groter dan Perito maar in tegenstelling tot deze laatste is het een gletsjer die zich terugtrekt. In de laatste 50 jaar is hij 3 kilometer korter geworden en dat is duidelijk te zien aan de blootliggende rotsen en het gebrek aan bomen langs de rand van het water.
We zien hier adembenemende taferelen...hopen ijsbergjes die samengedrongen

Brazo Spegazzini

liggen in een kleurenbad, een schitterend zicht op de achterliggende cordillera de los Andes met zijn besneeuwde pieken, een muur van ondoordringbaar ijs waar we verrassend dichtbij komen en een indrukwekkende, als een lawine naar beneden glijdende, trage ijsrivier. En op het goede moment horen we de knal, en zien we een massief stuk ijs naar beneden storten.
Met een donderend geraas verdwijnt het achter een opspattend watergordijn. Om dan enkele seconden later terug boven te wippen -als een bal die je onder water loslaat- en uiteindelijk al wiebelend tot evenwicht te komen....een ijsbergje is geboren en wij waren aanwezig....
De boot maakt rechtsomkeer en we slaan Brazo Onelli in.
Hier geen massiever gletsjer, maar een wel een speciale schitterende plaats. We ontdekken Onelli baai.
Deze baai, helemaal aan het einde van deze fjord is eigenlijk een ijsbergkerkhof. Daar het een ingesloten meertje is, kunnen de ijsmassa's niet wegdrijven naar het meer.
Ze smelten hier en hun 'gletsjermelk' ( de naam voor water afkomstig van een gletsjer) vormen zo de Rio Onelli die dan uitmond in de Lago Argentina.
Deze plek is werkelijk zeer speciaal en je krijgt bijna medelijden met deze ijsblokken die hier op elkaar gepakt liggen, want ze
zullen nooit op smeltreis gaan en zijn gedoemd om hier tussen het lengawoud een trage dood te sterven.
Dan komt de tijd om terug oneerbiedig te zijn en ons te keren...de terugreis vangt aan.

Twee uur lang varen we onafgebroken langs zoveel schoonheid, de natuur is hier overal en ik kan mijn rug niet keren.
Vandaag was voor mij super emotioneel. Alle emoties op 1 dag...van vreugde om zoveel moois, om hier te MOGEN zijn, om bevoorrecht te zijn dit wonder te zien....tot verdriet van hier alleen te zijn, niet te kunnen delen....tot verlangen naar Antarctica, de weide wereld, weg van alles...
Ik kan niet keren en zet mij boven op het dek met zicht op wat geweest is...en geniet in stilte terwijl beneden 100 man kabaal maakt voor 200...

Ik ben vandaag uitgeput, door ziek te zijn maar ook van alle indrukken en gevoelens te verwerken. Maar ik ben vooral blij en gelukkig en zou dit voor niets hebben willen missen.

Kortom een superdag !!!! Alleen....veel te weinig filmpjes meegenomen en dus op 't laatst geen foto's meer..... 

De buren groeten op Lake Argentino

De reis van Kristine gaat verder naar Chili (red)
 

De website van Kristine Hannon

 Kristine

printversie

312.18.01.08